قانون جهان‌شمول، انسانیت و استقلال فردی: سه آزمون ایمانوئل کانت برای عمل اخلاقی

در سال ۱۷۸۵، یک استاد فلسفه ۶۱ ساله در کونیگسبرگ، کتابی لاغر و تقریباً ۱۳۰ صفحه‌ای منتشر کرد که می‌خواست گره از مشکلی باز کند که یک قرن تمام، اندیشه اروپایی را چندپاره کرده بود. «بنیاد متافیزیک اخلاق» ایمانوئل کانت نه به دامن آموزه‌های مذهبی چنگ می‌زد، نه احساسات انسانی را قلقلک می‌داد و نه درگیر چرتکه انداختن برای عواقب کارها بود. در عوض، با جسارت تمام ادعا کرد که اخلاق می‌تواند مستقیماً از دل عقل ناب بیرون بیاید.[1][2]

در قلب این متن قرن هجدهمی، سازوکاری تعبیه شده بود تا اعتبار اخلاقی هر عمل انسانی را بسنجد. کانت اسمش را گذاشت «امر مطلق». برخلاف «امر مشروط» که به شما می‌گوید برای رسیدن به یک هدف خاص چه کار کنید (مثلاً «اگر می‌خواهی در امتحان قبول شوی، باید درس بخوانی»)، امر مطلق یک فرمان بی‌چون‌وچراست. این فرمان برای همه موجودات عاقل، در هر زمانی، و فارغ از امیال شخصی یا شرایط خاصی که در آن گیر افتاده‌اند، صدق می‌کند.[1][5]

برای اینکه بفهمیم آیا یک عمل با این قانون اخلاقیِ مطلق هم‌خوانی دارد یا نه، کانت چارچوبی ارائه داد که معمولاً به سه فرمول مجزا تقسیم می‌شود. هرچند دانشگاهیان هنوز سر رابطه دقیق این آزمون‌ها با هم یکی‌به‌دو می‌کنند، اما این سه در کنار هم مثل یک فیلتر بی‌رحم برای رفتار انسانی عمل می‌کنند. اولینِ آن‌ها «فرمول قانون جهان‌شمول» است که کانت خیلی رک‌وپوست‌کنده آن را تعریف کرد: «تنها بر پایه قاعده‌ای عمل کن که در عین حال بتوانی اراده کنی که آن قاعده به یک قانون جهان‌شمول تبدیل شود.»[1][5]

مکانیک این آزمون اول، کاملاً منطقی است. اگر کسی به سرش بزند که برای گرفتن یک وام، قول دروغین بدهد، باید دنیایی را تصور کند که در آن هر کسی که لنگ پول است، قول دروغ می‌دهد. در چنین دنیایی، خودِ مفهوم «قول دادن» دود می‌شود و به هوا می‌رود، چون دیگر هیچ‌کس حرف دیگری را باور نمی‌کند. از آنجا که این قاعده وقتی به همه تعمیم داده می‌شود خودش را نقض می‌کند، چنین عملی از نظر اخلاقی غیرمجاز است.[2][4]

آزمون دوم، لنز دوربین را از روی سازگاری منطقی برمی‌دارد و روی کرامت انسانی زوم می‌کند. این آزمون که به «فرمول انسانیت» معروف است، به آدم‌ها دستور می‌دهد: «با انسانیت، چه در شخص خودت و چه در شخص هر کس دیگری، همیشه در عین حال به عنوان یک هدف رفتار کن و هرگز آن را صرفاً به عنوان یک وسیله نبین.»[1][5]

این فرمول، خط قرمزی برای تعاملات انسانی می‌کشد. اینکه با کسی صرفاً مثل یک وسیله رفتار کنید، یعنی او را ابزاری برای سود شخصی خودتان ببینید و توانایی او برای رضایت دادن یا انتخاب عقلانی را دور بزنید. زورگویی، فریب‌کاری و حقه‌بازی، همگی در این آزمون دوم رد می‌شوند، چون قدرت انتخاب و عاملیت طرف مقابل را از او می‌دزدند. در دنیای امروز، همین اصل است که سنگ‌بنای اخلاقی برای گرفتن رضایت آگاهانه در پزشکی و قوانین حریم خصوصی داده‌ها را می‌سازد.[5][6]

آزمون سوم، یعنی «فرمول استقلال فردی»، با تمرکز بر سرچشمه قانون اخلاقی، دو آزمون قبلی را با هم ترکیب می‌کند. این فرمول می‌گوید که اراده هر موجود عاقلی، یک اراده قانون‌گذارِ جهان‌شمول است. ما صرفاً رعایایی نیستیم که باید از یک کد اخلاقی بیرونی که جامعه یا یک خدایگان به ما تحمیل کرده اطاعت کنیم؛ بلکه به لطف ظرفیت عقلی خودمان، ما نویسندگان همان قانونی هستیم که موظفیم از آن پیروی کنیم.[1][3]

کانت با قرار دادن انسان‌ها در جایگاه قانون‌گذار و در عین حال پیرو قانون اخلاقی، مفهوم استقلال فردی را به بالاترین جایگاه اخلاقی ارتقا داد. یک عمل تنها در صورتی واقعاً اخلاقی است که آزادانه و از روی احترام به قانون اخلاقی انتخاب شده باشد، نه از ترس مجازات یا به امید پاداش. همین خودگردانی است که به انسان‌ها ارزش مطلق و ذاتی می‌بخشد.[2][4]

البته خشکی و انعطاف‌ناپذیری این چارچوب سه‌بخشی، در طول ۲۴۱ سال گذشته زیر تیغ نقد تند و تیز منتقدان بوده است. معروف‌ترین چالش برای سیستم کانت، سناریوی «قاتل پرسشگر» است. اگر یک قاتل از شما بپرسد که قربانی‌اش کجا قایم شده، کانت با سرسختیِ تمام‌عیاری استدلال می‌کرد که نباید دروغ بگویید، چون دروغ گفتن قانون جهان‌شمول را نقض می‌کند. وظیفه اخلاقی برای گفتن حقیقت مطلق است، حتی اگر عواقبش فاجعه‌بار باشد.[1][6]

این چسبیدنِ سفت‌وسخت به وظیفه به جای نتیجه، اخلاق وظیفه‌گرایانه کانتی را دقیقاً در نقطه مقابل فایده‌گرایی قرار می‌دهد که در قرن نوزدهم سر برآورد. در حالی که یک فایده‌گرا اخلاقی بودن یک عمل را با چرتکه انداختنِ میزان خوشبختی یا رنجی که تولید می‌کند می‌سنجد، یک کانتی منطق درونی و نیت خود عمل را سبک‌سنگین می‌کند. برای کانت، یک نتیجه خوب هرگز نمی‌تواند یک سازوکار غیراخلاقی را توجیه کند.[5][6]

با وجود تمام این اصطکاک‌های فلسفی، معماری کتاب «بنیاد» سال ۱۷۸۵ همچنان در تاروپود نهادهای امروزی ما تنیده شده است. اعلامیه جهانی حقوق بشر سازمان ملل متحد در سال ۱۹۴۸، وقتی از کرامت ذاتی و حقوق برابر همه اعضای خانواده بشری حرف می‌زند، در واقع دارد همان فرمول انسانیت کانت را پژواک می‌دهد.[6]

در روزگاری که هوش مصنوعی و سیستم‌های تصمیم‌گیری الگوریتمی هر روز بیشتر از قبل به زندگی انسانی ما رسوخ می‌کنند، سه آزمون کانت معیار ماندگاری برای ارزیابی فناوری به دست می‌دهند.

سیستمی که با دستکاری رفتار کاربر، خودش را برای درگیر کردنِ بیشترِ او بهینه‌سازی می‌کند، در اصل دارد با انسان‌ها مثل وسیله‌ای برای رسیدن به یک هدف تجاری رفتار می‌کند و در نتیجه در آزمون دوم مردود می‌شود. امر مطلق فریاد می‌زند که حتی در عصر دیجیتال هم، استقلال عقلانی فرد باید بالاترین خط قرمز برای هر عملی باقی بماند.[5][6]