مدل NBER پیش‌بینی می‌کند: هژمونی اقتصادی آمریکا بر چین تا سال ۲۱۰۰ به دلیل جمعیت‌شناسی و هوش مصنوعی

روایت رایج این است که پیشی گرفتن اقتصادی چین از ایالات متحده، که ناشی از اندازه جمعیت و پیشرفت سریع تکنولوژیکی است، اجتناب‌ناپذیر است. سال‌ها، مدل‌های بلندمدت پیش‌بینی می‌کردند که اقتصاد چین تا پایان قرن، اقتصاد آمریکا را تحت‌الشعاع قرار خواهد داد. اما داده‌های جدید این اجماع را بر هم زده و نشان می‌دهند که ایالات متحده رهبری خود را حفظ خواهد کرد.[1]

یک مقاله کاری جامع جدید از دفتر ملی تحقیقات اقتصادی (NBER) پیش‌بینی می‌کند که تا سال ۲۱۰۰، ایالات متحده موقعیت خود را به عنوان قدرت اقتصادی غالب جهان حفظ خواهد کرد. این تغییر مسیر ناشی از دو نیروی متضاد است: کاهش شدیدتر از حد انتظار نرخ باروری در چین و اثرات ترکیبی هوش مصنوعی بر بازده سرمایه.[1][2]

مدل NBER، که توسط اقتصاددانان سث جی. بنزل، لارنس جی. کوتلیکوف و ویکتور ییفان یه توسعه یافته است، اقتصاد جهانی را در ۱۷ منطقه که ۹۹ درصد جمعیت جهان را تشکیل می‌دهند، شبیه‌سازی می‌کند. این مدل رفتارهای چرخه زندگی پویا، مرگ و میر فردی و سیاست‌های مالی خاص منطقه را برای پیش‌بینی اینکه چگونه تغییرات جمعیتی و تکنولوژیکی قدرت جهانی را در طول هشت دهه آینده تغییر خواهند داد، ادغام می‌کند.[1][3]

مکانیسم اصلی این مدل بر چشم‌اندازهای جمعیت جهانی به‌روز شده سازمان ملل در سال ۲۰۲۴ استوار است که به عنوان پایه و اساس جمعیتی مدل NBER عمل می‌کند. داده‌های سازمان ملل در سال ۲۰۲۴ نسبت به باروری چین به طور قابل توجهی بدبینانه‌تر از برآوردهای قبلی است و کاهش جمعیت بسیار شدیدتری را پیش‌بینی می‌کند.[1][4]

در سال ۲۰۲۲، مدل‌هایی که از داده‌های قدیمی‌تر سازمان ملل استفاده می‌کردند، پیش‌بینی می‌کردند که سهم چین از تولید ناخالص داخلی جهانی تا سال ۲۱۰۰ به ٪۲۷ افزایش یابد، در حالی که سهم آمریکا به ٪۱۲ کاهش می‌یافت. داده‌های سال ۲۰۲۴ این مسیر را به طور کامل معکوس می‌کند.[4]

بر اساس خط مبنای جمعیتی اصلاح شده، پیش‌بینی می‌شود که سهم چین از تولید ناخالص داخلی جهانی از ٪۲۵٫۶ امروز به تنها ٪۱۴٫۹ تا سال ۲۱۰۰ کاهش یابد. در عین حال، پیش‌بینی می‌شود که سهم ایالات متحده از ٪۱۱٫۲ به ٪۱۴٫۴ افزایش یابد.[1]

گذار جمعیتی یک اثر «کاهش تولد» ایجاد می‌کند – یک موج عظیم پیری جهانی که توازن سرمایه و نیروی کار را به طور اساسی تغییر می‌دهد. با پیر شدن جمعیت‌ها، نسبت بازنشستگان دارای ثروت به کارگران فعال افزایش می‌یابد که منجر به مازاد سرمایه جهانی می‌شود.[1][3]

این مازاد سرمایه، بازده واقعی سرمایه در بلندمدت را کاهش می‌دهد و مالیات‌های حقوق و دستمزد را برای تأمین مالی مزایای سالمندی افزایش می‌دهد. نتیجه خالص، کوچک شدن کل تولید جهانی تقریباً به میزان ۱۰٪ در مقایسه با پیش‌بینی‌های قبلی است که محیط اقتصاد کلان را به طور اساسی بازآرایی می‌کند.[1][3]

اما جمعیت‌شناسی تنها نیمی از معادله است؛ این مدل همچنین متغیر اتوماسیون پیشرو را معرفی می‌کند. محققان سناریوهایی را مدل‌سازی کردند که در آن هوش مصنوعی سهم سرمایه از تولید را با نرخ شتابان گسترش می‌دهد و نحوه تولید ثروت توسط اقتصادها را به طور اساسی تغییر می‌دهد.[1]

در سناریوی «هوش مصنوعی تحول‌آفرین» – که به عنوان ۱۰ برابر رشد سریع‌تر در سهم سرمایه تعریف می‌شود – مزیت تکنولوژیکی به شدت به نفع پذیرندگان اولیه با بازارهای سرمایه انعطاف‌پذیر است. از آنجایی که هوش مصنوعی و اتوماسیون بسیار سرمایه‌بر هستند، نیروهای جمعیتی را که از قبل به نفع ایالات متحده هستند، تقویت می‌کنند.[1][2]

تحت این سناریوی هوش مصنوعی تحول‌آفرین همراه با داده‌های جمعیتی ۲۰۲۴، سهم آمریکا از تولید ناخالص داخلی جهانی تا سال ۲۱۰۰ به ٪۲۵٫۳ افزایش می‌یابد، در حالی که سهم چین در ٪۱۶٫۹ تثبیت می‌شود. ایالات متحده عملاً ردپای اقتصادی پایه خود را نسبت به بقیه جهان دو برابر می‌کند.[2]

مکانیسم در اینجا این است که کشورهایی با نیروی کار به سرعت در حال کوچک شدن و نرخ بهره بالا – مانند چین در نیمه دوم قرن – برای پذیرش سریع فناوری‌های پیشرو با مشکل مواجه خواهند شد. در مقابل، ایالات متحده یک برتری تکنولوژیکی را حفظ می‌کند و از یک مشخصات جمعیتی باثبات‌تر بهره می‌برد و به آن اجازه می‌دهد تا از رونق بهره‌وری ناشی از هوش مصنوعی سرمایه‌گذاری کند.[1]

با این حال، این شواهد با هشدارهای قابل توجهی همراه است. نویسندگان NBER صراحتاً اشاره می‌کنند که یافته‌های آن‌ها به شدت به انتخاب‌های سیاستی، به ویژه در مورد مهاجرت، حساس است. مزیت جمعیتی ایالات متحده به شدت به جریان مداوم افراد در سن کار برای جبران پیری جمعیت خود متکی است.[1][3]

اگر ایالات متحده تمام مهاجرت‌های آتی را حذف کند، مدل نشان می‌دهد که سهم پیش‌بینی شده ٪۱۴٫۴ آن از تولید ناخالص داخلی جهانی در سال ۲۱۰۰ به ٪۹٫۲ سقوط خواهد کرد و مزیت هژمونیک آن از بین می‌رود. این داده‌ها تأکید می‌کنند که تسلط اقتصادی آمریکا تنها با فناوری تضمین نمی‌شود، بلکه به یک پایه جمعیتی پایدار نیاز دارد.[2]

علاوه بر این، سرعت و تأثیر هوش مصنوعی همچنان بسیار نامشخص است. سناریوی «هوش مصنوعی تحول‌آفرین» یک افزایش عظیم و پایدار در اتوماسیون را فرض می‌کند که پویایی نیروی کار و سرمایه را به طور اساسی تغییر می‌دهد. اگر توسعه هوش مصنوعی متوقف شود یا با محدودیت‌های فیزیکی مواجه شود، واگرایی اقتصادی بین آمریکا و چین کمتر خواهد بود.[1]

در نهایت، مجموعه شواهد NBER نشان می‌دهد که مسابقه اقتصادی قرن بیست و یکم صرفاً توسط کشوری با بزرگترین جمعیت یا تهاجمی‌ترین سیاست صنعتی برنده نخواهد شد. در عوض، این مسابقه توسط کشوری تعیین خواهد شد که بتواند بهترین راه را برای مدیریت برخورد بی‌سابقه نیروی کار جهانی در حال کوچک شدن و استقرار سریع اتوماسیون سرمایه‌بر پیدا کند.[1]