ثبت رکورد بی‌سابقه دمای اقیانوس‌های جهان؛ اوت به عنوان گرم‌ترین ماه تاریخ ثبت شد

زیرساخت‌های جهانی، از ذوب شدن جاده‌ها گرفته تا فشار بیش از حد بر شبکه‌های برق، در زیر بار حرارتی مستمر در حال فروپاشی هستند، چرا که اوت ۲۰۲۶ رکوردی برابر با گرم‌ترین ماه تاریخ را به ثبت رساند. میانگین دمای هوای سطح سیاره به ۱۶.۹۶ درجه سانتی‌گراد رسید و اقلیم جهانی را بار دیگر به بالاتر از آستانه ۱.۵ درجه سانتی‌گراد تعیین‌شده در توافقنامه پاریس سوق داد.[1][4]

سرویس تغییرات اقلیمی کوپرنیک (Copernicus) اتحادیه اروپا تایید کرد که ماه اوت با ژوئیه ۲۰۲۳ به عنوان گرم‌ترین ماه در مجموعه داده‌های ERA5 برابری می‌کند. میانگین دمای این ماه ۱.۶۵ درجه سانتی‌گراد بالاتر از خط پایه پیش از صنعتی شدن در سال‌های ۱۸۵۰ تا ۱۹۰۰ بود، که نشان می‌دهد برای اولین بار از نوامبر ۲۰۲۵، دمای جهانی از مرز ۱.۵ درجه عبور کرده است.[1][5]

گرمای جوی با احتباس حرارتی بی‌سابقه‌ای در اقیانوس‌ها همراه شده است. دمای سطح دریاها در خارج از مناطق قطبی برای بیش از ۱۰۰ روز متوالی در سطوح رکوردشکن باقی مانده است. در ۲۲ اوت، اقیانوس‌های جهان یک رکورد موقت روزانه در تمام دوران‌ها ثبت کردند و از بالاترین رکورد قبلی که در مارس ۲۰۲۴ ثبت شده بود، فراتر رفتند.[2][4][5]

این گرمایش دوگانه جوی و اقیانوسی ناشی از اثرات ترکیبی انتشار طولانی‌مدت گازهای گلخانه‌ای و تقویت الگوی اقلیمی ال‌نینو (El Niño) است. در حالی که ال‌نینو به انتقال حرارت منطقه‌ای در سراسر اقیانوس آرام کمک می‌کند، دانشمندان تاکید می‌کنند که احتراق سوخت‌های فسیلی همچنان مکانیسم محرک اصلی است و انرژی حرارتی بسیار بیشتری نسبت به الگوهای آب‌وهوایی چرخه‌ای به سیستم اضافه می‌کند.[4][5]

این فشار سیستمی خود را در اختلالات روزمره در سراسر نیمکره شمالی نشان می‌دهد، منطقه‌ای که به تازگی گرم‌ترین تابستان تاریخ خود را ثبت کرده است. سامانتا برجس، مدیر راهبردی اقلیم در کوپرنیک، در این باره گفت: «ما از وضعیتی که در آن اقلیم مفهومی بسیار انتزاعی بود و شاید تنها بر جنوب جهانی یا مکان‌های دوردست تاثیر می‌گذاشت، به نقطه‌ای رسیده‌ایم که اقلیم زندگی روزمره ما را تحت تاثیر قرار داده و مختل می‌کند؛ با تعطیلی مدارس، فشار بر بیمارستان‌ها، ذوب شدن جاده‌ها و تغییر شکل خطوط راه‌آهن.»[4]

اروپای غربی رکورد قبلی دمای تابستانی خود را که در سال ۲۰۰۳ ثبت شده بود، پشت سر گذاشت و امواج گرمای طولانی‌مدتی را تحمل کرد که منابع آب شهری و بازده کشاورزی را تحت فشار قرار داده است. در ایالات متحده، گرمای تابستان از اوج دوران «کاسه غبار» (Dust Bowl) در سال ۱۹۳۶ فراتر رفت، در حالی که میانگین پایین‌ترین دماهای شبانه، تسکین فیزیولوژیکی چندانی برای جمعیت‌های فاقد دسترسی به سیستم‌های خنک‌کننده مکانیکی فراهم نکرد.[1][5]

محیط زیست دریایی در حال جذب بخش عمده‌ای از این عدم تعادل انرژی است. سرویس نظارت بر محیط زیست دریایی کوپرنیک (CMEMS) گرمایش استثنایی اقیانوس‌ها را در طول تابستان ۲۰۲۶ گزارش داد. افزایش دمای سطح دریا باعث تسریع ذوب یخ‌های قطبی و افزایش انبساط حجمی آب دریا می‌شود، که به طور مستقیم در آب‌گرفتگی سواحل و تغییر الگوهای گردش آب‌وهوای جهانی نقش دارد.[2]

سازمان ملل متحد هشدار داده است که این فصول متوالی رکوردشکن نشان می‌دهد سیستم‌های سیاره‌ای در خارج از محدوده‌های تاریخی مورد انتظار عمل می‌کنند. برجس خاطرنشان کرد: «سیستم اقلیمی ما واقعا بسیار فراتر از محدوده‌ای عمل می‌کند که تنها یک دهه پیش انتظار داشتیم.» وی افزود که شرایط مشاهده شده در تابستان امسال، خط پایه‌ای برای فشارهای سیستمی آینده محسوب می‌شود.[3][4]

پیامد سیاستی فوری داده‌های ماه اوت، تمرکز مجدد بر هدف ۱.۵ درجه سانتی‌گراد است. اگرچه یک ماه قرار گرفتن بالاتر از این آستانه به معنای نقض دائمی هدف بلندمدت توافقنامه پاریس نیست، اما فراوانی این انحرافات در حال شتاب گرفتن است. مدل‌های اقلیمی اکنون پیش‌بینی می‌کنند که سال ۲۰۲۶ در مسیر عبور از سال ۲۰۲۴ به عنوان گرم‌ترین سال ثبت‌شده قرار دارد، که این بارهای حرارتی شدید را در خط پایه برنامه‌ریزی زیرساخت‌های جهانی نهادینه می‌کند.[1][5]