تأیید اولین دارو توسط FDA برای حفظ تولید انسولین پس از تشخیص دیابت نوع ۱

برای دهه‌ها، تشخیص دیابت نوع ۱ به معنای انتقال فوری و برگشت‌ناپذیر به وابستگی مادام‌العمر به انسولین بود. اما یک نقطه عطف نظارتی جدید در حال تغییر پارادایم درمانی است، از مدیریت صرف علائم به سمت محافظت فعال از لوزالمعده. سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) تأییدیه تسریع‌شده‌ای را برای داروی تزایلد (Tzield با نام علمی teplizumab-mzwv) صادر کرده است تا کاهش تولید انسولین درون‌زا را در کودکان و نوجوانان ۸ تا ۱۷ ساله که اخیراً به دیابت نوع ۱ در مرحله ۳ تشخیص داده شده‌اند، به تأخیر اندازد.[1][2]

این تصمیم برای اولین بار یک درمان اصلاح‌کننده بیماری را برای بیمارانی که قبلاً به مرحله بالینی بیماری رسیده‌اند، مجاز می‌سازد. اگرچه تزایلد دیابت نوع ۱ را درمان نمی‌کند یا نیاز به انسولین خارجی را از بین نمی‌برد، اما اساساً پیشرفت خودایمنی این بیماری را تغییر می‌دهد. با حفظ سلول‌های باقی‌مانده تولیدکننده انسولین در بدن، هدف این درمان این است که مدیریت بیماری را در طول ماه‌ها و سال‌های حیاتی پس از تشخیص، به طور قابل توجهی آسان‌تر کند.[3][4][7]

دیابت نوع ۱ یک بیماری خودایمنی است که در آن سیستم ایمنی بدن به اشتباه به سلول‌های بتا در لوزالمعده حمله کرده و آنها را از بین می‌برد. این بیماری در سه مرحله مجزا پیشرفت می‌کند. در مراحل ۱ و ۲، حمله خودایمنی در حال انجام است – که از طریق آزمایش خون برای اتوآنتی‌بادی‌های خاص قابل تشخیص است – اما سطح قند خون عمدتاً طبیعی یا فقط کمی بالا است.

تا زمانی که بیمار به مرحله ۳ می‌رسد، بخش قابل توجهی از سلول‌های بتای او از بین رفته است، که منجر به هیپرگلیسمی بالینی و علائم کلاسیک مانند تشنگی بیش از حد، تکرر ادرار و خستگی می‌شود.[2][4][5]

از لحاظ تاریخی، مراقبت بالینی برای بیماران مرحله ۳ کاملاً بر جایگزینی فشرده انسولین، نظارت مداوم بر گلوکز و پیشگیری از عوارض حاد مانند کتواسیدوز دیابتی متمرکز بوده است. تزایلد یک مداخله بیولوژیکی را در این پنجره حیاتی معرفی می‌کند. اکثر بیماران در زمان تشخیص مرحله ۳، هنوز حدود ۱۰ تا ۲۰ درصد از سلول‌های بتای فعال خود را حفظ کرده‌اند. هدف از این تأییدیه جدید، ایجاد یک سپر محافظ در اطراف این سلول‌های باقی‌مانده قبل از اینکه سیستم ایمنی بتواند کار خود را به پایان برساند، است.[3][4]

تزایلد یک آنتی‌بادی مونوکلونال هدفمند (CD3-directed monoclonal antibody) است، نوعی داروی بیولوژیک هدفمند. این دارو با اتصال به CD3، پروتئینی که روی سطح سلول‌های T (سلول‌های ایمنی خاص مسئول حمله به لوزالمعده) یافت می‌شود، عمل می‌کند. با اتصال به این گیرنده‌ها، دارو به طور مؤثر سلول‌های T سرکش را غیرفعال می‌کند و در عین حال نسبت سلول‌های ایمنی تنظیمی را که به تعدیل پاسخ ایمنی بدن کمک می‌کنند، افزایش می‌دهد.[6]

تأییدیه تسریع‌شده FDA بر اساس داده‌های مطالعه فاز ۳ PROTECT استوار بود، یک کارآزمایی تصادفی، دوسوکور و کنترل‌شده با دارونما که شامل بیش از ۳۰۰ کودک و نوجوان بود که در شش هفته گذشته به دیابت نوع ۱ مرحله ۳ تشخیص داده شده بودند. محققان برای اندازه‌گیری اینکه آیا لوزالمعده هنوز انسولین تولید می‌کند، به یک روش قابل اعتماد نیاز داشتند، بنابراین سطح پپتید C را ردیابی کردند – یک محصول جانبی که هنگام ساخت انسولین توسط بدن ایجاد می‌شود.[2][7]

پس از ۷۸ هفته، این کارآزمایی نشان داد که بیمارانی که تزایلد دریافت کرده بودند، حفظ آماری قابل توجهی در سطح پپتید C در مقایسه با کسانی که دارونما دریافت کرده بودند، تجربه کردند. این نشان‌دهنده کاهش بسیار کندتر ترشح انسولین درون‌زا بود.

در حالی که دارو با موفقیت به این نقطه پایانی بیولوژیکی اولیه دست یافت، نقاط پایانی بالینی ثانویه کلیدی – مانند دوز کل انسولین مورد نیاز، سطح HbA1c و زمان سپری شده در محدوده هدف گلوکز – روندهای عددی به نفع تزایلد نشان دادند اما در تحلیل اولیه به اهمیت آماری نرسیدند.[1][4][7]

با وجود نقاط پایانی ثانویه متفاوت، متخصصان غدد درون‌ریز کودکان تأکید می‌کنند که حفظ حتی بخش کوچکی از انسولین درون‌زا مزایای بالینی عمیقی دارد. سلول‌های بتای طبیعی در تنظیم دقیق قند خون، بسیار بهتر از پیشرفته‌ترین سیستم‌های لوزالمعده مصنوعی عمل می‌کنند. بیمارانی که مقداری تولید انسولین طبیعی را حفظ می‌کنند، معمولاً رویدادهای هیپوگلیسمی شدید کمتری را تجربه می‌کنند، از سطوح گلوکز پایدارتری برخوردارند و با خطر کمتری از عوارض عروقی طولانی‌مدت مواجه هستند.[3][4]

برای خانواده‌ها، این حفظ، دوره‌ای را که معمولاً به عنوان «دوره ماه عسل» شناخته می‌شود – یک دوره موقت پس از تشخیص که در آن لوزالمعده هنوز کمکی ارائه می‌دهد – طولانی‌تر می‌کند. به تأخیر انداختن از دست دادن کامل عملکرد سلول بتا در طول سال‌هایی که مدیریت دیابت اغلب دشوارترین است (به دلیل جهش‌های رشد کودک و عادات غذایی غیرقابل پیش‌بینی)، می‌تواند به طور قابل توجهی بار روزانه مراقبت را کاهش دهد.[5][6]

با این حال، این حفظ بیولوژیکی با مصالحه قابل توجهی همراه است. تزایلد یک درمان سرکوب‌کننده سیستم ایمنی است و برچسب آن دارای یک هشدار جعبه‌ای (Boxed Warning) است – جدی‌ترین هشدار ایمنی FDA – در مورد خطر عفونت‌های ویروسی جدی و بالقوه تهدیدکننده زندگی. این دارو می‌تواند باعث فعال شدن مجدد ویروس‌های خفته در بدن، به ویژه ویروس اپشتین بار (EBV) و سیتومگالوویروس (CMV) شود.[1][2]

فراتر از فعال‌سازی مجدد ویروسی، شایع‌ترین واکنش‌های جانبی مشاهده شده در کارآزمایی PROTECT شامل لنفوپنی (کاهش گلبول‌های سفید خون)، بثورات جلدی، استفراغ و افزایش آنزیم‌های کبدی بود. به دلیل این خطرات، بیماران باید قبل و در طول درمان تحت نظارت دقیق خون قرار گیرند تا اطمینان حاصل شود که سیستم ایمنی آنها به طور خطرناکی به خطر نیفتاده است.[2][3]

تجویز دارو همچنین نیازمند یک تعهد لجستیکی قابل توجه است. تزایلد یک قرص روزانه یا یک تزریق ساده نیست؛ بلکه به صورت انفوزیون وریدی (IV) یک بار در روز به مدت ۱۴ روز متوالی تجویز می‌شود. برای یک کودک تازه تشخیص داده شده و خانواده‌اش، تکمیل یک پروتکل انفوزیون روزانه دو هفته‌ای بلافاصله پس از شوک تشخیص یک بیماری مزمن، نیازمند حمایت و هماهنگی بالینی قابل توجهی است.[5][6]

از آنجایی که FDA این مجوز را تحت مسیر تأییدیه تسریع‌شده خود صادر کرد – که به داروهای شرایط جدی اجازه می‌دهد بر اساس یک نقطه پایانی جایگزین مانند پپتید C تأیید شوند – تولیدکننده ملزم است مطالعات پس از تأیید را برای تأیید مزایای بالینی طولانی‌مدت انجام دهد. برای انجام این الزام، یک کارآزمایی تأییدی فاز ۳ به نام BETA-PRESERVE در حال حاضر در حال جذب شرکت‌کننده است.[1][4][7]

این چراغ سبز نظارتی اخیر بر اساس تأییدیه اولیه تزایلد در سال ۲۰۲۲ است که مجوز تأخیر در شروع دیابت مرحله ۳ را در بیماران ۸ ساله و بالاتر که در مرحله ۲ بودند، صادر کرد. اوایل سال ۲۰۲۶، FDA آن نشانه پیشگیرانه را گسترش داد تا کودکان یک ساله را نیز شامل شود، که نشان‌دهنده اجماع رو به رشدی است که مداخله زودهنگام حیاتی است.[2][6]

کاربردهای در حال گسترش تپلیزوماب (teplizumab) بر تحول گسترده‌تری در زمینه دیابت‌شناسی تأکید می‌کند. همانطور که استراتژی‌های درمانی فراتر از مدیریت صرف گلوکز می‌روند، غربالگری زودهنگام برای اتوآنتی‌بادی‌ها به یک جزء حیاتی فزاینده در مراقبت‌های کودکان تبدیل می‌شود. شناسایی کودکان در مراحل پیش‌بالینی بیماری اکنون گزینه‌های پزشکی ملموسی را ارائه می‌دهد که تنها چند سال پیش در دسترس نبودند.[3][5]

در حالی که تزایلد یک پیشرفت بزرگ محسوب می‌شود، محققان آن را به جای مقصد نهایی، یک گام میانی می‌دانند. هدف نهایی ترکیب درمان‌های تعدیل‌کننده سیستم ایمنی مانند تزایلد با پیوندهای سلول بتای مشتق از سلول‌های بنیادی در حال ظهور است، که به طور بالقوه یک درمان عملکردی ایجاد می‌کند که بیماران را به طور کامل از انسولین خارجی آزاد می‌کند، بدون نیاز به سرکوب سیستم ایمنی گسترده و مادام‌العمر.[5]