وادا در آستانه المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس، افزودن سماگلوتاید به فهرست ممنوعه را بررسی می‌کند

سازمان جهانی مبارزه با دوپینگ (وادا) به طور فعال در حال ارزیابی این موضوع است که آیا سماگلوتاید – ماده فعال داروهای پرفروش کاهش وزن مانند اوزمپیک و وگووی – را قبل از المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس به فهرست مواد ممنوعه خود اضافه کند یا خیر. این نهاد نظارتی جهانی، آگونیست‌های گیرنده پپتید شبه گلوکاگون-۱ (GLP-1) را در سال ۲۰۲۴ برای رصد سوءاستفاده‌های احتمالی در ورزش‌های نخبه، در برنامه نظارتی رسمی خود قرار داد. اکنون مقامات به طور سیستماتیک در حال جمع‌آوری داده‌ها از آزمایش‌های داخل و خارج از مسابقه هستند تا مشخص کنند که آیا استفاده گسترده از این داروها از مرز درمان مشروع پزشکی عبور کرده و به افزایش عملکرد غیرقانونی تبدیل می‌شود یا خیر. با نزدیک شدن به بازی‌های لس‌آنجلس، این تصمیم اساساً نحوه مدیریت مداخلات متابولیک در ورزش‌های استقامتی و وزنه‌برداری را شکل خواهد داد.[1][3]

بحث کنونی در جامعه ضد دوپینگ بر تغییرات عمیق متابولیکی متمرکز است که این داروها ایجاد می‌کنند. آگونیست‌های GLP-1 که در ابتدا برای مدیریت دیابت نوع ۲ و چاقی بالینی ساخته شدند، با تقلید از هورمونی عمل می‌کنند که تخلیه معده را کُند کرده و سیگنال سیری را به مغز می‌فرستد. این مکانیسم منجر به کاهش وزن قابل توجهی می‌شود، بدون استرس فیزیولوژیکی سنتی و خستگی ذهنی ناشی از محدودیت شدید کالری. در رشته‌هایی که نسبت قدرت به وزن بالا، ارز نهایی محسوب می‌شود – مانند دوچرخه‌سواری حرفه‌ای، دوهای استقامت و سه‌گانه – توانایی کاهش وزن اضافی بدون زحمت، یک مزیت وسوسه‌انگیز و بالقوه تحول‌آفرین برای ورزشکارانی است که به دنبال بهینه‌سازی بیومکانیک خود هستند.[1][2]

بر اساس چارچوب تعیین‌شده در کد جهانی مبارزه با دوپینگ، یک ماده می‌تواند رسماً ممنوع شود اگر حداقل دو معیار از سه معیار سخت‌گیرانه زیر را داشته باشد: پتانسیل افزایش عملکرد ورزشی را داشته باشد، خطر واقعی یا بالقوه برای سلامتی ورزشکار ایجاد کند، یا روحیه اساسی ورزش را نقض کند. دکتر اولیویه رابین، مدیر ارشد پزشکی و علمی وادا، علناً اشاره کرده است که پارادایم سنتی کنترل وزن در دو و میدانی به دلیل این داروها به سرعت در حال تغییر است. وادا در حال حاضر در حال بررسی این موضوع است که آیا مدیریت وزن بدون زحمت که توسط GLP-1ها فراهم می‌شود، یک برتری فیزیولوژیکی ناعادلانه ایجاد می‌کند یا خیر، به ویژه در رویدادهای استقامتی که حمل وزن کمتر مستقیماً به زمان‌های سریع‌تر و کاهش مصرف انرژی منجر می‌شود.[1][3]

ورزش‌های استقامتی در حال حاضر با پیامدهای فرهنگی و رقابتی این تغییر دارویی دست و پنجه نرم می‌کنند. در دوچرخه‌سواری حرفه‌ای و دو و میدانی، جایی که ورزشکاران به طور سنتی برای رسیدن به وزن بهینه مسابقه خود به پروتکل‌های غذایی سخت و بسیار منظم متکی بودند، چشم‌انداز یک میانبر دارویی زنگ خطر جدی را به صدا درآورده است. یک نظرسنجی جامع اخیر از پزشکان ورزشی که با ورزشکاران بسیار آموزش‌دیده کار می‌کنند، نشان داد که از هر ده نفر، یک نفر از استفاده ورزشکاران از داروهای کاهش وزن بدون هیچ ضرورت پزشکی زمینه‌ای آگاه بوده‌اند. علاوه بر این، تقریباً نیمی از متخصصان پزشکی مورد بررسی، با استناد به نگرانی‌هایی در مورد عدالت و آسیب‌های فیزیکی طولانی‌مدت بر ورزشکاران، از وادا خواستار اعمال ممنوعیت سخت‌گیرانه شدند.[2]

با وجود جذابیت کاهش وزن سریع، متخصصان پزشکی ورزشی هشدار می‌دهند که مزایای عملکردی درک شده ممکن است در واقع یک سراب باشد که با معایب شدید فیزیولوژیکی همراه است. در حالی که کاهش چربی بدن می‌تواند از لحاظ تئوری معیارهای ظرفیت هوازی مانند VO۲ max را بهبود بخشد، داده‌های بالینی نشان می‌دهند که داروهای GLP-1 اغلب باعث از دست دادن همزمان توده عضلانی بدون چربی می‌شوند. برای ورزشکاران نخبه، حفظ تراکم عضلانی برای تولید قدرت انفجاری، حفظ استقامت و جلوگیری از آسیب‌های ساختاری حیاتی است. علاوه بر این، سرکوب عمیق اشتها که ذاتی این داروها است، به راحتی می‌تواند منجر به کمبود انرژی شود و توانایی ورزشکار برای تأمین انرژی جلسات تمرینی شدید و ریکاوری کافی بین رویدادهای رقابتی سخت را به شدت مختل کند.[2]

عوارض جانبی گوارشی مرتبط با سماگلوتاید، مانع مهم دیگری برای ورزشکاران نخبه‌ای است که سعی در استفاده از این دارو برای کسب مزیت رقابتی دارند. تأخیر در تخلیه معده که این دارو را برای کاهش وزن بسیار مؤثر می‌سازد، می‌تواند به طور همزمان باعث تهوع شدید، نفخ و استفراغ شود. این علائم بسیار مختل‌کننده هستند و می‌توانند در طول تمرینات با شدت بالا یا مسابقات استقامتی طاقت‌فرسا، ناتوان‌کننده شوند. متخصصان تغذیه ورزشی به طور مداوم هشدار می‌دهند که ناتوانی در جذب کاربوهیدرات‌ها و آب ضروری به طور مؤثر در طول مسابقه می‌تواند در نهایت عملکرد ورزشکار را به جای بهبود، کاهش دهد، و استفاده غیرمجاز از GLP-1ها را به یک قمار بسیار پرخطر برای کسانی که به دنبال جایگاهی در سکوی المپیک هستند، تبدیل می‌کند.[2]

چالش اصلی نظارتی برای وادا در آینده، تمایز بین استفاده درمانی مشروع از این داروها و سوءاستفاده با انگیزه عملکرد است. اگر سماگلوتاید و سایر آگونیست‌های GLP-1 در نهایت به فهرست مواد ممنوعه اضافه شوند، ورزشکارانی که واقعاً به دلیل شرایط متابولیکی تشخیص داده شده یا دیابت به این داروها نیاز دارند، به طور کامل از رقابت محروم نخواهند شد. در عوض، آن‌ها باید از طریق سازمان‌های ملی ضد دوپینگ خود برای معافیت استفاده درمانی (TUE) درخواست دهند. این فرآیند بررسی پزشکی دقیق به آن‌ها اجازه می‌دهد تا درمان تجویز شده خود را بدون مواجهه با تحریم‌های رقابتی ادامه دهند، و بدین ترتیب تعادل ظریفی بین تضمین بازی جوانمردانه و حفاظت از سلامت ورزشکار حفظ می‌شود.[1][3]

با نزدیک شدن به المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس، جامعه ورزشی جهانی در مورد نحوه برخورد با انقلاب GLP-1 عمیقاً دچار اختلاف نظر است. در حالی که برخی مدافعان استدلال می‌کنند که این داروها صرفاً زمین بازی را برای ورزشکارانی که با ناکارآمدی‌های متابولیکی ژنتیکی دست و پنجه نرم می‌کنند، هموار می‌سازند، منتقدان آن‌ها را به عنوان یک میانبر خطرناک می‌بینند که استانداردهای سمی تصویر بدن را ترویج می‌کند و خطر اختلالات خوردن را در ورزش‌های نخبه تشدید می‌کند. جمع‌آوری داده‌ها و تجزیه و تحلیل ادرار توسط وادا در طول دو سال آینده برای شکل دادن به آینده سیاست‌های ضد دوپینگ بسیار حیاتی خواهد بود و تعیین می‌کند که آیا بهینه‌سازی متابولیک از طریق داروها به یک امر عادی جدید تبدیل می‌شود یا یک عمل ممنوعه در پیگیری ورزش پاک.[1][2][3]