آزمایش فاز ۳ نشان می‌دهد که DT120 مشتق‌شده از روان‌گردان‌ها، به سرعت اضطراب فراگیر را بهبود می‌بخشد

حوزه پزشکی روان‌پزشکی درگیر یک بحث آرام در مورد آینده روان‌گردان‌ها بوده است. یک گروه استدلال می‌کند که تجربه عمیق و اغلب عرفانی توهم‌زایی، ماده فعال مورد نیاز برای درمان ذهن است. گروه دیگر اصرار دارد که این «سفر» صرفاً یک عارضه جانبی است و جادوی واقعی در سطح سلولی از طریق انعطاف‌پذیری عصبی (Neuroplasticity) رخ می‌دهد—یعنی توانایی مغز برای بازسازی خود. اکنون، یک کارآزمایی مهم فاز ۳ قوی‌ترین شواهد را برای دیدگاه دوم ارائه کرده است.[2]

این کارآزمایی، DT120 را ارزیابی کرد؛ یک «سایکوبازساز» (Psychoplastogen) که از ساختار شیمیایی روان‌گردان‌های سنتی مهندسی شده اما خواص روان‌فعال آن حذف شده است. بر اساس داده‌های منتشر شده در این هفته، این ترکیب به بهبودی سریع و پایدار در بیماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر شدید (GAD) دست یافته است. برخلاف سیلوسایبین یا MDMA که برای اطمینان از ایمنی بیمار در طول «سفر» نیاز به ساعت‌ها نظارت بالینی دارند، DT120 را می‌توان به عنوان یک قرص روزانه استاندارد در خانه مصرف کرد.[1][2]

آمار حاصل از این مطالعه ۴۱۲ نفری خیره‌کننده است. ظرف ۱۴ روز پس از شروع درمان، بیمارانی که DT120 دریافت کردند، کاهش آماری قابل توجهی در نمرات مقیاس رتبه‌بندی اضطراب همیلتون (HAM-A) نسبت به کسانی که دارونما دریافت کرده بودند، نشان دادند. تا هفته چهارم، ۶۲٪ از گروه درمانی به بهبودی کامل بالینی دست یافتند، نرخی که در طول دوره پیگیری ۱۲ هفته‌ای بدون نیاز به افزایش دوز، ثابت ماند.[2][3]

برای بیماران، این به معنای یک تغییر پارادایم بسیار عملی است. داروهای SSRI سنتی ممکن است چهار تا شش هفته طول بکشد تا اثر کنند و اغلب با بی‌حسی عاطفی، افزایش وزن یا اختلال عملکرد جنسی همراه هستند. بنزودیازپین‌ها بلافاصله اثر می‌کنند اما خطرات جدی وابستگی و مه‌آلودگی شناختی را به همراه دارند. به نظر می‌رسد DT120 این شکاف را پر می‌کند و رشد سریع ارتباطات عصبی در قشر جلوی مغز را بدون اثرات بی‌حس‌کننده SSRIها یا مشخصات اعتیادآور آرام‌بخش‌ها تقویت می‌کند.[1][4]

نکته مهم این است که مشخصات ایمنی با طراحی غیرتوهم‌زای دارو همخوانی دارد. در طول کارآزمایی، هیچ مورد گزارش شده‌ای از اختلال ادراکی، گسست یا افزایش ضربان قلب که اغلب با روان‌گردان‌های کلاسیک مرتبط است، وجود نداشت. شایع‌ترین عوارض جانبی، سردردهای خفیف و گذرا و حالت تهوع خفیف در هفته اول دوزگیری بود که هر دو معمولاً بدون مداخله پزشکی تا روز هشتم برطرف شدند.[2][3]

با این حال، شواهد در چندین حوزه کلیدی ناقص باقی مانده است و بیماران باید این نتایج را با خوش‌بینی محتاطانه تفسیر کنند. در حالی که پیگیری ۱۲ هفته‌ای برای کارآزمایی‌های حاد روان‌پزشکی فاز ۳ استاندارد است، نمی‌تواند پاسخ دهد که آیا تغییرات انعطاف‌پذیری عصبی ناشی از DT120 دائمی هستند یا اینکه بیماران برای جلوگیری از عود نیاز به درمان نگهدارنده مداوم خواهند داشت.

علاوه بر این، این کارآزمایی عمدتاً بیمارانی را با اضطراب فراگیر اولیه (GAD) ثبت نام کرده است، به این معنی که اثربخشی آن برای اضطراب پیچیده و مقاوم به درمان همراه با اختلال افسردگی اساسی، همچنان یک سؤال باز است.[4]

تولیدکننده در حال حاضر در حال جمع‌آوری داده‌های ایمنی و اثربخشی برای ارائه درخواست داروی جدید (NDA) به سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) است که انتظار می‌رود تا اواخر سال ۲۰۲۶ انجام شود. از آنجایی که DT120 باعث ایجاد «سفر» توهم‌زا نمی‌شود، انتظار می‌رود از پروتکل‌های پیچیده ارزیابی و کاهش ریسک (REMS) که مانع عرضه بالینی سایر درمان‌های روان‌گردان شده‌اند، اجتناب کند و راه را برای توزیع استاندارد داروخانه‌ای هموار سازد.[1]

در حال حاضر، بیمارانی که در حال مدیریت اضطراب هستند، نباید درمان‌های موجود خود را رها کنند یا رژیم‌های دارویی خود را تغییر دهند. اما انتشار داده‌های فاز ۳ DT120 دلیل ملموسی برای خوش‌بینی ارائه می‌دهد: آینده‌ای که در آن درمان سریع، غیر اعتیادآور و غیرمخرب اضطراب، به جای یک رویداد بالینی تجربی، یک نسخه استاندارد باشد.[4]