همکاری AMD با انتروپیک: گزینه سهام ۵ میلیارد دلاری و قرارداد ۲ گیگاوات پردازشگر گرافیکی

خلاصه ماجرا در شرایط قرارداد به وضوح بیان شده است: ای‌ام‌دی (AMD) تا سقف ۵ میلیارد دلار در انتروپیک (Anthropic) سرمایه‌گذاری می‌کند و در مقابل، این آزمایشگاه هوش مصنوعی متعهد می‌شود که تا ۲ گیگاوات از زیرساخت‌های هوش مصنوعی نسل بعدی ای‌ام‌دی را به کار گیرد. این قرارداد یکی از بزرگترین تعهدات سخت‌افزاری در تاریخ صنعت هوش مصنوعی است و نشان‌دهنده یک تغییر عظیم در نحوه ساخت مدل‌های پیشرفته (frontier models) خواهد بود.[1][4]

اهمیت مقیاس این توافق را نمی‌توان نادیده گرفت. «گیگاوات» معیاری برای توان الکتریکی است، نه تعداد تراشه، و این همان معیاری است که اکنون مراکز داده در مقیاس بزرگ (هایپراسکِیل) با آن سنجیده می‌شوند. ۲ گیگاوات توان تقریباً معادل ۱۴,۰۰۰ قفسه سرور یکپارچه ای‌ام‌دی است که نشان‌دهنده ده‌ها میلیارد دلار سرمایه‌گذاری در سخت‌افزار و زیرساخت است.[4][5]

برنامه‌ریزی شده است که فاز اول این استقرار عظیم در نیمه اول سال ۲۰۲۷ آغاز شود. این زیرساخت حول محور واحدهای پردازش گرافیکی (GPU) سری Instinct MI450 آتی ای‌ام‌دی، به ویژه شتاب‌دهنده‌های MI455X، ساخته خواهد شد که برای مدیریت بارهای محاسباتی عظیم مورد نیاز مدل‌های پیشرفته هوش مصنوعی طراحی شده‌اند.[1][7]

اما مدل‌های پیشرفته هوش مصنوعی دیگر بر روی تراشه‌های مجزا آموزش نمی‌بینند. آنها به سیستم‌های بسیار همگام‌سازی شده و در مقیاس قفسه (rack-scale) نیاز دارند. انتروپیک از معماری جدید هلیوس (Helios) ای‌ام‌دی استفاده خواهد کرد که پردازشگرهای گرافیکی MI455X را با واحدهای پردازش مرکزی ای‌پیک «ونیز» (EPYC "Venice") ای‌ام‌دی و فناوری شبکه پنساندو (Pensando) در یک پلتفرم واحد و یکپارچه ادغام می‌کند.[4][7][8]

این رویکرد یکپارچه برای حل تنگناهای فیزیکی آموزش هوش مصنوعی ضروری است. هنگامی که هزاران تراشه به طور همزمان برای آموزش مدلی مانند کلود کار می‌کنند، سرعت حرکت داده‌ها بین آنها – و کارایی خنک‌سازی و تأمین برق آنها – به اندازه سرعت خام محاسبات پردازنده‌های منفرد اهمیت دارد.[4][8]

در حالی که مقیاس سخت‌افزاری بی‌سابقه است، جزء نرم‌افزاری این شراکت احتمالاً حیاتی‌ترین سازوکار آن است. سال‌هاست که انویدیا (Nvidia) انحصار تقریباً کاملی بر محاسبات هوش مصنوعی داشته است، نه فقط به دلیل سیلیکون خود، بلکه به دلیل کودا (CUDA)، پلتفرم نرم‌افزاری اختصاصی‌اش که توسعه‌دهندگان برای نوشتن برنامه‌های هوش مصنوعی از آن استفاده می‌کنند.[1][7]

جایگزین ای‌ام‌دی برای کودا، پلتفرم منبع باز (open-source) به نام آر‌او‌سی‌ام (ROCm) است. با وجود سخت‌افزاری که اغلب با مشخصات انویدیا برابری می‌کند یا از آن فراتر می‌رود، ای‌ام‌دی از لحاظ تاریخی برای متقاعد کردن توسعه‌دهندگان به انتقال بارهای کاری خود به ROCm با مشکل مواجه بوده است، که این امر شکاف نرم‌افزاری پایداری بین این دو غول سخت‌افزاری ایجاد کرده است.[1][7]

قرارداد انتروپیک یک راه‌حل هوشمندانه برای این شکاف نرم‌افزاری ارائه می‌دهد: استفاده از هوش مصنوعی برای حل مشکل سخت‌افزار هوش مصنوعی. تحت یک همکاری مهندسی چند ساله، انتروپیک از مدل‌های کلود خود برای بهینه‌سازی بارهای کاری به طور خاص برای پردازشگرهای گرافیکی Instinct ای‌ام‌دی و تسریع توسعه خود پشته نرم‌افزاری ROCm استفاده خواهد کرد.[1][4][8]

ای‌ام‌دی با تبدیل پیشرفته‌ترین مشتری خود به یک توسعه‌دهنده مشترک، از قابلیت‌های کدنویسی کلود برای پر کردن خندق نرم‌افزاری که یک دهه از انویدیا محافظت کرده است، بهره می‌برد. در مقابل، ای‌ام‌دی کلود را به طور گسترده در تیم‌های مهندسی و توسعه محصول داخلی خود به کار خواهد گرفت و هوش مصنوعی را عمیقاً در جریان‌های کاری خود ادغام خواهد کرد.[1][3][8]

برای انتروپیک، این شراکت یک اقدام استراتژیک برای تنوع بخشیدن به زنجیره تأمین آن است. محاسبات، محدودیت اصلی در توسعه مدل‌های پیشرفته است و اتکا به یک فروشنده واحد برای این محاسبات، یک ریسک وجودی برای هر آزمایشگاه هوش مصنوعی است که قصد دارد در خط مقدم باقی بماند.[1][4]

استراتژی زیرساختی انتروپیک اکنون واقعاً ناهمگن است. این شرکت در حال حاضر یک شراکت ابری عظیم با خدمات وب آمازون (AWS) با استفاده از تراشه‌های Trainium، یک استقرار بزرگ از واحدهای پردازش تنسور (TPU) گوگل، و ترتیبات جداگانه برای سخت‌افزار انویدیا از طریق ارائه‌دهندگانی مانند CoreWeave دارد.[1][6]

افزودن ۲ گیگاوات ظرفیت هلیوس ای‌ام‌دی، به انتروپیک این توانایی را می‌دهد که بارهای کاری خاص هوش مصنوعی را به سخت‌افزاری که بهترین تناسب را با آن دارد، اختصاص دهد. همچنین اهرم حیاتی را فراهم می‌کند؛ با اثبات اینکه می‌تواند مدل‌ها را در مقیاس بزرگ بر روی سیلیکون ای‌ام‌دی آموزش داده و ارائه دهد، انتروپیک آسیب‌پذیری خود را در برابر قدرت قیمت‌گذاری و کمبود عرضه از سوی هر سازنده تراشه واحد کاهش می‌دهد.[1][5]

ساختار مالی این قرارداد به همان اندازه نشان‌دهنده اقتصاد کنونی هوش مصنوعی است. ای‌ام‌دی صرفاً سخت‌افزار نمی‌فروشد؛ بلکه به عنوان یک تأمین‌کننده مالی عمل می‌کند. این سازنده تراشه متعهد شده است که تا سقف ۵ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری سهام استراتژیک در انتروپیک انجام دهد، به طوری که این سرمایه با رسیدن آزمایشگاه هوش مصنوعی به نقاط عطف استقرار توافق شده، آزاد شود.[2][7]

این مدل تأمین مالی توسط فروشنده (vendor-financing) به یکی از ویژگی‌های تعیین‌کننده رونق هوش مصنوعی تبدیل شده است. طراحان تراشه، که از موج اولیه ساخت زیرساخت‌ها سودهای بی‌سابقه‌ای کسب کرده‌اند، از ترازنامه‌های خود برای تضمین نیازهای سرمایه‌ای عظیم مشتریان خود استفاده می‌کنند.[7]

ای‌ام‌دی با در اختیار گرفتن سهمی از سهام، موفقیت مالی خود را با رشد انتروپیک همسو می‌کند و در عین حال یک مشتری برجسته را برای سیلیکون نسل بعدی خود تضمین می‌کند. این یک اکوسیستم چرخشی است که در آن سرمایه از ارائه‌دهنده سخت‌افزار به سازنده مدل جریان می‌یابد و سپس در قالب سفارشات خرید عظیم به ارائه‌دهنده سخت‌افزار باز می‌گردد.[2][5]

با این حال، جدول زمانی، ریسک‌های اجرایی قابل توجهی را به همراه دارد. انتظار می‌رود شتاب‌دهنده‌های MI450 و پردازنده‌های EPYC Venice بر روی گره فرآیندی پیشرفته ۲ نانومتری TSMC تولید شوند، که محدودیت‌های قابلیت‌های فعلی ساخت نیمه‌رساناها را به چالش می‌کشد.[7]

تضمین ۲ گیگاوات ظرفیت تا سال ۲۰۲۷ به این معنی است که ای‌ام‌دی باید در زنجیره تأمینی حرکت کند که در آن بسته‌بندی پیشرفته و حافظه با پهنای باند بالا از سال‌ها قبل تخصیص داده شده‌اند. گیگاوات‌های فیزیکی احتمالاً توسط تولیدکنندگان طراحی اصلی (ODM) در آسیا ساخته می‌شوند و سپس در مراکز داده در سراسر جهان مستقر خواهند شد.[7]

در نهایت، شراکت ای‌ام‌دی و انتروپیک نشان‌دهنده بلوغ صنعت هوش مصنوعی است. دوران انحصار سخت‌افزاری یک فروشنده در حال شکسته شدن است و جای خود را به شبکه‌ای پیچیده از سرمایه‌گذاری‌های استراتژیک، توسعه مشترک نرم‌افزار و تعهدات زیرساختی چند گیگاواتی می‌دهد.[2][6]