ساعت‌های هوشمند میزان کالری‌سوزی را تا ۲۵ درصد بیشتر نشان می‌دهند؛ یافته‌های جدید دانشگاه بین‌المللی فلوریدا

کاربری که تمرین خود را تمام می‌کند و روی صفحه ساعت هوشمندش می‌بیند که ۴۰۰ کالری سوزانده، در واقعیت احتمالاً فقط بین ۳۰۰ تا ۳۴۰ کالری مصرف کرده است. این اختلاف ۶۰ تا ۱۰۰ کالری در هر جلسه، همان خطای پایه سخت‌افزاری است که در ارزیابی سپتامبر ۲۰۲۶ توسط پژوهشگران «دانشگاه بین‌المللی فلوریدا» (Florida International University) شناسایی شد. آن‌ها دریافتند که ساعت‌های هوشمند محبوب بازار، به‌طور مداوم میزان مصرف انرژی را بین ۱۵ تا ۲۵ درصد بیشتر از حد واقعی تخمین می‌زنند.[1][6]

این یافته‌ها که همین هفته منتشر و از طریق PR Newswire توزیع شد، الگوریتم‌های به‌کاررفته در مچ‌بندهای تناسب اندام امروزی را با آزمایش‌های متابولیک در سطح بالینی مقایسه کرد. اگرچه این دستگاه‌ها در اندازه‌گیری ضربان قلب بسیار دقیق عمل کردند (اغلب با حاشیه خطای ۵ درصدی نسبت به بندهای سینه)، اما توانایی آن‌ها در تبدیل این ضربان‌ها به کل انرژی سوزانده‌شده همچنان دارای نقص‌های اساسی است.[6]

تیم پژوهشی FIU در بیانیه خود به‌صراحت اعلام کرد: «ساعت هوشمندتان درباره میزان کالری‌ای که سوزانده‌اید به شما دروغ می‌گوید.» آن‌ها خاطرنشان کردند که این الگوریتم‌ها بر داده‌های جمعیت‌شناختی عمومی تکیه دارند که نمی‌توانند بازده متابولیک فردی را در نظر بگیرند. این اختلاف یک خطای گرد کردن جزئی نیست؛ در طول یک هفته ورزش روزانه، یک تخمین ۲۵ درصدیِ بالاتر از حد واقعی می‌تواند به‌طور کاذب تا ۷۰۰ کالری خیالی را به خروجیِ تصورشده کاربر اضافه کند.[6]

این حاشیه خطا برای همه انواع بدن یکسان نیست. بر اساس داده‌هایی که توسط BigGo Finance برجسته شده است، این تخمینِ بیش‌ازحد برای افرادی که درصد چربی بدن بالاتری دارند، به‌طور قابل‌توجهی بدتر می‌شود. از آنجا که بافت چربی از نظر متابولیکی فعالیت کمتری نسبت به عضله اسکلتی دارد، مچ‌بندی که مصرف انرژی را عمدتاً بر اساس ضربان قلب و وزن محاسبه می‌کند، کالری‌سوزی پایه‌ایِ بالاتری را نسبت به عملکرد واقعی بدن در نظر می‌گیرد.[5]

نشریه Popular Science گزارش می‌دهد که این نقطه کورِ الگوریتمی، یک چرخه ناامیدکننده برای کاربرانی ایجاد می‌کند که برای مدیریت وزن خود به این دستگاه‌ها متکی هستند. وقتی یک مچ‌بند هزینه انرژی یک پیاده‌روی سریع ۴۵ دقیقه‌ای را بیشتر از حد واقعی اعلام می‌کند، کاربری که آن کالری‌های گزارش‌شده را با غذا خوردن جبران می‌کند، ناخواسته خود را در وضعیت مازاد کالری قرار می‌دهد و با وجود تلاش فیزیکی مداوم، پیشرفت خود را متوقف می‌کند.[2]

خودِ سخت‌افزار عامل محدودکننده نیست. حسگرهای نوری مدرن تغییرات حجم خون را با دقت چشمگیری ثبت می‌کنند، اما همان‌طور که ZME Science اشاره می‌کند، تبدیل ضربان قلب به کیلوکالری نیازمند پیش‌فرض‌هایی درباره حداکثر اکسیژن مصرفی (VO2 max)، توده عضلانی و بازده مکانیکی کاربر است. بدون اندازه‌گیری مستقیم مصرف اکسیژن و تولید دی‌اکسید کربن (که استاندارد طلایی در محیط‌های آزمایشگاهی است)، ساعت شما اساساً در حال انجام یک حدس علمی و تقریبی است.[1]

پایگاه Sportswire Women تأکید می‌کند که این دستگاه‌ها همچنان ارزش زیادی برای پیگیری پیشرفت نسبی شما دارند. تمرینی که ۵۰۰ کالری ثبت می‌شود، به‌طور قابل‌اعتمادی شدیدتر از تمرینی است که روی همان دستگاه ۳۰۰ کالری ثبت شده است، حتی اگر هیچ‌کدام از این اعدادِ مطلق کاملاً دقیق نباشند. فایده اصلی در این است که جلسات تمرینی خود را در طول زمان با یکدیگر مقایسه کنید.[4]

وب‌سایت Gadget Review یادآور می‌شود که تولیدکنندگان به‌طور مکرر الگوریتم‌های نرم‌افزاریِ هدایت‌کننده این محاسبات را به‌روزرسانی می‌کنند؛ به این معنی که وصله‌های نرم‌افزاری آینده می‌توانند این شکاف ۱۵ تا ۲۵ درصدی را کاهش دهند. تا زمانی که این به‌روزرسانی‌ها از راه برسند، متخصصان تغذیه ورزشی به کاربران توصیه می‌کنند که به کالری‌شمارهای ساعت هوشمند بیشتر به‌عنوان یک امتیازِ بازی‌گونه برای فعالیت نگاه کنند تا یک دفترچه حساب‌وکتاب برای برنامه‌ریزی رژیم غذایی.[3]

کاربردی‌ترین راهکار برای کاربران فعلی این است که یک تخفیف ذهنی برای اعداد روی صفحه ساعت خود در نظر بگیرند. کسر کردن ۲۰ درصد از کل کالری گزارش‌شده، تخمین بسیار ایمن‌تری را برای هر کسی که تعادل انرژی خود را پیگیری می‌کند فراهم می‌آورد و تضمین می‌کند که این فناوری به‌جای اینکه بی‌سروصدا اهداف تناسب اندام شما را تضعیف کند، واقعاً از آن‌ها پشتیبانی کند.