پایان حمایت بی‌قید و شرط: چگونه تغییر تاریخی افکار عمومی آمریکا در مورد فلسطین، سیاست این کشور را بازنویسی می‌کند

برای بیش از نیم قرن، سیاست خارجی آمریکا در قبال خاورمیانه بر پایه یک اجماع دوحزبی استوار بود: حمایت دیپلماتیک و نظامی بی‌قید و شرط از اسرائیل. این موضع واحد به عنوان یک خط قرمز سیاسی تلقی می‌شد و دولت‌ها از هر دو حزب اصلی رویکردی هماهنگ نسبت به ائتلاف‌های منطقه‌ای داشتند. با این حال، تا اواسط دهه ۲۰۲۰، این پایه و اساس به وضوح شکسته شده است. یک همسویی مجدد عمیق جمعیتی و حزبی، نحوه نگرش افکار عمومی آمریکا به درگیری اسرائیل و فلسطین را تغییر داده و آنچه زمانی یک ستون سیاست خارجی بی‌چون و چرا بود، به یک بحث محوری و شدیداً رقابتی در انتخابات ایالات متحده تبدیل شده است. دورانی که سیاستمداران می‌توانستند بدون مواجهه با پیامدهای سیاسی داخلی، بر موضع پیش‌فرض حمایت بی‌قید و شرط تکیه کنند، عملاً به پایان رسیده و جای خود را به چشم‌اندازی پیچیده از خواسته‌های مردمی متضاد و محاسبات انتخاباتی در حال تغییر داده است.[2]

این تغییر عمدتاً ناشی از چرخش سریع نسل‌ها و اکوسیستم‌های اطلاعاتی در حال دگرگونی است. داده‌های نظرسنجی از مرکز تحقیقات پیو نشان می‌دهد که بزرگسالان زیر سی سال اکنون به طور قابل توجهی بیشتر از نسل‌های قبلی تمایل به ابراز دیدگاه‌های مثبت نسبت به مردم فلسطین دارند، در حالی که همدردی آن‌ها با دولت اسرائیل به طور پیوسته کاهش یافته است. این گروه جوان‌تر که در دوره‌ای با تمرکز شدید جهانی بر حقوق بشر، نابرابری سیستمی و روایت‌های استعمارزدایی به بلوغ رسیده‌اند، چارچوب تحلیلی اساساً متفاوتی را نسبت به پارادایم‌های دوران جنگ سرد که جهان‌بینی رأی‌دهندگان مسن‌تر آمریکایی را شکل داده بود، در مورد این درگیری به کار می‌برند. آن‌ها به طور فزاینده‌ای این وضعیت را نه به عنوان یک معمای پیچیده امنیتی ژئوپلیتیکی، بلکه به عنوان یک مسئله ساده حقوق مدنی و قوانین بشردوستانه می‌بینند.

این شکاف نسلی در حزب دموکرات شدیدترین و پرپیامدترین است و ائتلاف داخلی آن را اساساً تغییر داده است. ردیابی‌های بلندمدت گالوپ نشان می‌دهد که برای اولین بار در تاریخ این سازمان، اکثریت رأی‌دهندگان دموکرات اکنون همدردی بیشتری با فلسطینی‌ها نسبت به اسرائیلی‌ها ابراز می‌کنند. این نشان‌دهنده یک تغییر لرزه‌ای نسبت به تنها یک دهه پیش است، زمانی که احساسات طرفدار اسرائیل تقریباً به طور مساوی بر هر دو حزب اصلی حاکم بود. امروز، شکاف حزبی گسترده‌ترین شکاف ثبت شده است، در حالی که رأی‌دهندگان جمهوری‌خواه همچنان به شدت از دولت اسرائیل حمایت می‌کنند و تا حد زیادی از تغییرات جمعیتی که در حال بازشکل‌دهی چپ سیاسی هستند، مصون مانده‌اند. این قطبی‌سازی به این معنی است که سیاست خارجی در مورد خاورمیانه دیگر یک موضع ملی متحد نیست، بلکه یک مسئله تفرقه‌انگیز است که رأی‌دهندگان آمریکایی را عمیقاً بر اساس خطوط حزبی تقسیم می‌کند.[1]

سازوکار هدایت‌کننده این تغییر ایدئولوژیک شامل یک محیط رسانه‌ای بسیار غیرمتمرکز و ظهور بی‌سابقه حمایتگری دیجیتال مردمی است. رأی‌دهندگان جوان‌تر به طور فزاینده‌ای اخبار و فیلم‌های منبع اصلی را از طریق پلتفرم‌های دیجیتال مستقل و شبکه‌های اجتماعی مصرف می‌کنند و روایت‌های نهادی سنتی و دروازه‌بانان را دور می‌زنند. این دسترسی مستقیم به واقعیت‌های میدانی به دیدگاه‌های جایگزین اجازه داده است تا شکوفا شوند و درگیری را عمدتاً از دریچه حقوق بشر جهانی، حق تعیین تعیین سرنوشت و عدالت اجتماعی، به جای ائتلاف‌های امنیتی ژئوپلیتیکی سنتی که ثبات در سطح دولت را بر شرایط غیرنظامی اولویت می‌دهند، چارچوب‌بندی کنند. دموکراتیزه شدن اطلاعات، گروه‌های حمایتگری را قادر ساخته است تا حامیان را به سرعت بسیج کنند و یک کارزار فشار پایدار ایجاد کنند که ساختارهای سیاسی سنتی برای مدیریت آن با مشکل مواجه هستند.

این تکامل ایدئولوژیک فعالانه در حال بازنویسی محاسبات انتخاباتی آمریکا است، به ویژه در مناطق بسیار رقابتی که نتیجه انتخابات ملی را تعیین می‌کنند. در ایالت‌های کلیدی نوسان‌دار مانند میشیگان، پنسیلوانیا و جورجیا، که دارای جمعیت‌های قابل توجهی از اعراب-آمریکایی، مسلمانان و جوانان مترقی هستند، جنبش‌های رأی‌دهندگان سازمان‌یافته توانایی خود را برای جلوگیری از کسب آرای حیاتی نشان داده‌اند. ظهور استراتژی رأی‌دهنده «متعهد نشده» (uncommitted) ثابت کرده است که این بلوک‌ها مایلند از قدرت انتخاباتی خود برای مطالبه تغییرات ملموس در سیاست خارجی، به ویژه در مورد مشروط‌سازی کمک نظامی و اجرای قوانین بشردوستانه بین‌المللی، استفاده کنند. سیاستمداران دیگر نمی‌توانند این بلوک‌های رأی‌دهنده را بدیهی فرض کنند، که این امر مستلزم تنظیم مجدد پیام‌رسانی کمپین و پلتفرم‌های سیاستی است.

در نتیجه، کمپین‌های سیاسی در سراسر کشور مجبور به سازگاری با این واقعیت جدید هستند. نامزدهایی که در انتخابات مقدماتی رقابتی دموکرات‌ها شرکت می‌کنند، اکنون اغلب با آزمون‌های سخت‌گیرانه‌ای در مورد تشکیل کشور فلسطین، حقوق بشر و تأمین مالی نظامی مواجه می‌شوند – پویایی‌ای که عملاً در چرخه‌های انتخاباتی قبلی که اظهارات کلی در مورد اتحاد کافی بود، وجود نداشت. سیاستمداران به طور فزاینده‌ای ملزم به بیان مواضع دقیق و متعادلی هستند که رنج فلسطینیان را تأیید کند، بدون اینکه به طور کامل حوزه‌های انتخابیه سنتی طرفدار اسرائیل را بیگانه سازد؛ یک بندبازی بلاغی که اغلب نبردهای مقدماتی مدرن را تعریف می‌کند. چشم‌انداز مالی کمپین‌ها نیز تغییر کرده است، به طوری که شبکه‌های جمع‌آوری کمک مالی مردمی فعالانه به نامزدهایی که مواضع سیاست خارجی مترقی اتخاذ می‌کنند، پاداش می‌دهند.[2]

ساختار نهادی واشنگتن نیز فشار عظیمی را از این تغییر افکار عمومی احساس می‌کند. در حالی که گروه‌های لابی‌گری سنتی طرفدار اسرائیل همچنان نیروهای مالی و سیاسی قدرتمندی در داخل کنگره باقی مانده‌اند، یک اکوسیستم جدید و قوی از سازمان‌های سیاست خارجی مترقی برای ایجاد تعادل در برابر نفوذ آن‌ها ظهور کرده است. این گروه‌های حمایتگری جدیدتر با موفقیت مکانیسم‌های قانون‌گذاری را پیش می‌برند که زمانی حاشیه‌ای تلقی می‌شدند، مانند مطالبه نظارت دقیق بر نحوه استقرار کمک‌های نظامی ایالات متحده و استناد به شرایط حقوق بشری مرتبط با بسته‌های عظیم کمک خارجی. بحث‌های کنگره اکنون به طور منظم شامل بررسی شدید انتقال تسلیحات است که منعکس‌کننده اولویت‌های در حال تغییر پایگاه دموکرات است.

با وجود این جریانات در حال تغییر در افکار عمومی، لفاظی‌های کمپین و مانورهای قانون‌گذاری، تغییرات سیاستی واقعی در بالاترین سطوح اجرایی به طور قابل توجهی کند باقی مانده است. اینرسی نهادی ائتلاف استراتژیک ایالات متحده و اسرائیل عمیقاً در دهه‌ها قراردادهای دفاعی، توافق‌نامه‌های تبادل اطلاعات و ساختار امنیتی گسترده‌تر خاورمیانه ریشه دوانده است. این چارچوب بوروکراتیک و نظامی ریشه‌دار به عنوان یک نیروی تثبیت‌کننده قدرتمند عمل می‌کند و تصمیمات اصلی سیاست خارجی را از نوسانات فوری افکار عمومی داخلی و فشار انتخاباتی مردمی به شدت مصون نگه می‌دارد. علاوه بر این، دموکرات‌های میانه‌رو و پایگاه متحد جمهوری‌خواهان همچنان به شدت استدلال می‌کنند که حفظ حمایت قوی و بی‌قید و شرط از اسرائیل برای منافع امنیت ملی کلی ایالات متحده در یک منطقه بسیار بی‌ثبات کاملاً ضروری است.[2]