اجماع کارشناسی به سفارش UCI: فناوری‌های رایج دوچرخه‌سواری برای تنظیم سرعت فاقد اعتبار علمی هستند

دوچرخه‌سوار حرفه‌ای مدرن، یک آزمایشگاه متحرک است. از لحظه‌ای که دوچرخه‌سوار پاهای خود را به پدال‌ها قفل می‌کند، شبکه‌ای از حسگرها شروع به ارسال سیلی از داده‌های فیزیولوژیکی می‌کنند. توان‌سنج‌ها خروجی مکانیکی را ردیابی می‌کنند، بندهای ضربان قلب فشار قلبی-عروقی را زیر نظر دارند و نسل جدیدی از ابزارهای پوشیدنی چسبی وعده می‌دهند که شیمی داخلی بدن را به صورت بلادرنگ رمزگشایی کنند.

در پیگیری بی‌وقفه برای کسب مزایای جزئی، ورزشکاران استقامتی با اشتیاق مانیتورهای مداوم گلوکز (CGMs)، حسگرهای غیرتهاجمی دمای مرکزی بدن و پچ‌های تحلیل‌کننده عرق را پذیرفته‌اند. شعار بازاریابی مقاومت‌ناپذیر است: با نگاه کردن به زیر کاپوت در طول مسابقه، یک دوچرخه‌سوار می‌تواند زمان مصرف ژل کربوهیدرات بعدی خود را به طور کامل تنظیم کند یا سرعت خود را قبل از اینکه گرما باعث یک فروپاشی فاجعه‌بار شود، تعدیل کند.

اما یک بررسی اجماعی جامع جدید، که به سفارش اتحادیه بین‌المللی دوچرخه‌سواری (UCI) انجام شده و در مجله بین‌المللی تغذیه ورزشی و متابولیسم ورزشی منتشر شده است، آب سردی بر رونق فناوری‌های پوشیدنی ریخته است.[1]

این هیئت کارشناسی، به رهبری دکتر خاویر گونزالس در دانشگاه بث، فناوری‌هایی را که در حال حاضر برای هدایت تغذیه و تنظیم سرعت در دوچرخه‌سواری استفاده می‌شوند، به طور انتقادی ارزیابی کردند. محققان برای هر دستگاه دو سوال صریح پرسیدند: آیا اندازه‌گیری از نظر علمی معتبر است، و آیا یک منطق فیزیولوژیکی برای استفاده از آن داده‌ها برای تغییر آنچه ورزشکار واقعاً انجام می‌دهد، وجود دارد؟[1]

یافته‌ها یک بررسی واقعیت تلخ برای صنعت فناوری ورزشی است. در حالی که تعداد انگشت‌شماری از ابزارهای تثبیت‌شده از این آزمون سربلند بیرون آمدند، این بررسی نتیجه گرفت که بسیاری از پوشیدنی‌هایی که بیشترین تبلیغات را دارند، یا نشانگر فیزیولوژیکی اشتباهی را اندازه‌گیری می‌کنند یا آن را به قدری خام و ناقص اندازه‌گیری می‌کنند که نمی‌توانند مبنای تصمیم‌گیری در روز مسابقه باشند.[1]

واضح‌ترین داستان موفقیت همچنان توان‌سنج (Power Meter) است. یک واحد کالیبره‌شده، کار مکانیکی را با دقت چند درصد اندازه‌گیری می‌کند و آن را به قابل اعتمادترین ابزار میدانی برای برنامه‌ریزی استراتژی سوخت‌رسانی تبدیل می‌کند.[1]

با ردیابی دقیق کیلوژول‌های کار انجام شده، دوچرخه‌سواران می‌توانند میزان مصرف کربوهیدرات خود را متناسب با مصرف انرژی یک مرحله خاص تنظیم کنند. با این حال، این اجماع هشدار می‌دهد که نباید تبدیل توان به کالری را به عنوان یک حقیقت مطلق در نظر گرفت.

بازده ناخالص دوچرخه‌سواری انسان به طور قابل توجهی متفاوت است – معمولاً بین ۱۸٪ تا ۲۸٪ – که به دوچرخه‌سوار، شرایط محیطی و مدت زمان تلاش بستگی دارد. هنگامی که یک سواری به ساعت پنجم خود می‌رسد، بازده متابولیک دوچرخه‌سوار کاهش می‌یابد، به این معنی که همان وات تولیدی به انرژی بیشتری نیاز دارد.[1]

فراتر از توان‌سنج‌ها، این بررسی، تعیین نوع فیبر عضلانی غیرتهاجمی از طریق طیف‌سنجی تشدید مغناطیسی (MRS) را تأیید کرد که می‌تواند به طور دقیق مشخص کند که آیا یک دوچرخه‌سوار تمایل به فیبرهای تند انقباض یا کند انقباض دارد. سونوگرافی حالت B نیز به عنوان یک ابزار بسیار معتبر برای ردیابی چربی زیر جلدی تأیید شد که با کولیس‌های سنتی چین پوستی برابری می‌کند یا از آنها بهتر است.[1]

با این حال، ناامیدی‌ها در جایی است که بیشترین پول در حال حاضر صرف می‌شود. مانیتورهای مداوم گلوکز (CGMs) قبل از اینکه UCI آنها را در سال ۲۰۲۱ در مسابقات ممنوع کند، یک چرخه رونق و رکود کوتاهی را در دوچرخه‌سواری نخبه پشت سر گذاشتند.

CGMها از یک رشته زیرپوستی کوچک برای اندازه‌گیری گلوکز در مایع بینابینی استفاده می‌کنند، نه در خون. از آنجایی که گلوکز باید از جریان خون به فضای بینابینی منتشر شود، قرائت‌های CGM ذاتاً ۱۰ تا ۱۵ دقیقه از گلوکز واقعی خون عقب‌تر هستند.[1]

در طول تغییرات سریع متابولیکی یک مسابقه دوچرخه‌سواری حرفه‌ای – جایی که یک دوچرخه‌سوار ممکن است ۱۲۰ گرم کربوهیدرات در ساعت هنگام حمله به یک گردنه کوهستانی مصرف کند – این تأخیر زمانی، داده‌ها را عملاً برای تصمیم‌گیری‌های لحظه‌ای سوخت‌رسانی بی‌فایده می‌کند.[1]

علاوه بر این، اجماع اشاره کرد که CGMها می‌توانند گلوکز خون ناشتا را تا ۱.۵ میلی‌مول بر لیتر بیش از حد تخمین بزنند. یک مطالعه دقیق بر روی دوچرخه‌سواران زن تور جهانی UCI که در طول یک اردوی تمرینی نه‌روزه از CGM استفاده می‌کردند، هیچ ارتباطی بین قند خون حین سواری و عملکرد دوچرخه‌سواری پیدا نکرد.[1][3]

بررسی اجماعی به همان اندازه نسبت به حسگرهای غیرتهاجمی دمای مرکزی بدن انتقادی بود. استرس گرمایی تجزیه گلیکوژن را تسریع می‌کند و توانایی بدن برای اکسید کردن کربوهیدرات‌های خارجی را کاهش می‌دهد، که نظارت بر دما را به یک هدف نهایی نظری برای تنظیم سرعت تبدیل می‌کند.[1]

دستگاه‌هایی مانند حسگر CORE تلاش می‌کنند دمای داخلی را با ترکیب دمای پوست، ضربان قلب و شار گرمایی محاسبه کنند. اما مطالعات اعتبارسنجی مستقل محدودیت‌های شدیدی را آشکار کرده‌اند.[2]

یک مطالعه دقیق که در نشریه «سنسورها» منتشر شد، دستگاه CORE را با یک دماسنج رکتال (مقعدی) که استاندارد طلایی است، در طول دوچرخه‌سواری مقایسه کرد. تحت بار گرمایی بالا، این دستگاه پوشیدنی به طور سیستماتیک دمای مرکزی واقعی ورزشکاران را کمتر از حد واقعی نشان داد.[2]

تقریباً ۵۰٪ از اندازه‌گیری‌های جفتی بیش از ۰.۳ درجه سانتی‌گراد، که آستانه از پیش تعریف‌شده برای اعتبار بالینی است، تفاوت داشتند. در ورزشی که کسری از یک درجه، عملکرد اوج را از هایپرترمی خطرناک جدا می‌کند، دستگاهی که در گرمای شدید به طور مصنوعی پایین‌تر از حد واقعی را نشان می‌دهد، در صورت استفاده برای دیکته کردن سرعت، خطر ملموسی ایجاد می‌کند.[2]

حتی اگر یک حسگر غیرتهاجمی می‌توانست دمای مرکزی بدن را به طور کامل ردیابی کند، این اجماع بر فقدان آشکار پروتکل‌های قابل اجرا تأکید کرد. در حال حاضر هیچ دستورالعمل علمی تثبیت‌شده‌ای در مورد اینکه یک دوچرخه‌سوار دقیقاً چگونه باید مصرف کربوهیدرات خود را بر اساس یک قرائت خاص دمای مرکزی تغییر دهد، وجود ندارد.[1]

حکم در مورد ابزارهای پوشیدنی عرق و لاکتات نیز به همین ترتیب محتاطانه بود. در حالی که حسگرهای عرق می‌توانند غلظت سدیم موضعی را به دقت بخوانند، هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد دوز الکترولیت شخصی‌سازی‌شده و بلادرنگ واقعاً عملکرد را بهبود می‌بخشد. در همین حال، لاکتات عرق به طور مداوم با لاکتات خون در طول تمرین افزایشی همبستگی ندارد، که آن را برای تعیین مناطق شدت بی‌اثر می‌سازد.[1]

در نهایت، بررسی به سفارش UCI به عنوان یک اصلاح مسیر ضروری عمل می‌کند. این بررسی از ورزشکاران و مربیان می‌خواهد که دست از دنبال کردن داده‌های پرنویز از ابزارهای پوشیدنی تأیید نشده بردارند و تمرکز خود را به معیارهایی بازگردانند که واقعاً تأثیرگذار هستند: توان کالیبره‌شده، برنامه‌های تغذیه ساختاریافته، و معیار جایگزین‌ناپذیر درک تلاش (Perceived Exertion).[1][4]