گزارش جهانی مصدومیت‌های شنا: بازگشت مارتیننگی و وانوتردایک در سایه مصدومیت مارچند

در حالی که تقویم جهانی شنا به سمت مسابقات قهرمانی آبزیان اروپا ۲۰۲۶ در پاریس و مسابقات قهرمانی پان پاسیفیک در کالیفرنیا متمایل می‌شود، فهرست تیم‌های ملی تحت تأثیر موجی از توانبخشی‌های مهم در حال تغییر است. در حالی که برخی از قهرمانان المپیک مجبور شده‌اند برای حفظ سلامتی طولانی‌مدت خود از میادین دور بمانند، برخی دیگر بازگشتی پیروزمندانه به استخر دارند. در رأس این بازگشت‌ها، نیکولو مارتیننگی از ایتالیا، قهرمان ۱۰۰ متر قورباغه المپیک ۲۰۲۴ پاریس، قرار دارد که پس از شش ماه توانبخشی سخت شانه، رسماً آمادگی خود را بازیافته است. بازگشت او روحیه تیم ایتالیا را به شدت تقویت می‌کند و صحنه را برای دفاع مورد انتظار از عنوان قهرمانی‌اش در پایتخت فرانسه آماده می‌سازد.[1]

مارتیننگی ۲۶ ساله در ابتدای سال دچار مصدومیت شدید شانه شد، که او را مجبور کرد مسابقات انتخابی ملی ایتالیا در ماه آوریل را از دست بدهد و تردیدهای جدی در مورد فصل تابستانی او ایجاد کرد. با این حال، عملکرد قوی او در مسابقات «سته کولی» در رم در تابستان امسال، جایگاه او را در تیم ملی تثبیت کرد. مارتیننگی با بازگشت به مرکز آبزیان المپیک در سن دنی – همان مکانی که در سال ۲۰۲۴ به پیروزی رسید – از اینکه صرفاً می‌تواند رقابت کند، احساس آرامش عمیقی کرد. او اشاره کرد که چالش ذهنی دوری از مسابقات از ژانویه تا ژوئن بسیار زیاد بود، اما این استراحت اجباری در نهایت انگیزه رقابتی و قدردانی او از این ورزش را احیا کرد.[1]

روس وانوتردایک، شناگر برجسته ۲۱ ساله بلژیکی، نیز به جمع بازگشت‌کنندگان پیوسته است. وانوتردایک پس از کسب مدال‌هایی از هر رنگ در مسابقات قهرمانی اروپا ۲۰۲۴ در بلگراد و گذراندن یک فصل درخشان در سال ۲۰۲۵، به دلیل مصدومیت جدی شانه خود از میادین دور ماند. اکنون که کاملاً بهبود یافته است، او برای یک برنامه سنگین و جاه‌طلبانه در پاریس برنامه‌ریزی کرده است. او در مواد ۵۰ متر و ۱۰۰ متر آزاد، پروانه و کرال پشت، در کنار ۲۰۰ متر مختلط انفرادی طاقت‌فرسا ثبت‌نام کرده است. فهرست ورودی‌های او نشان می‌دهد که شانه‌اش کاملاً آماده تحمل حجم بالای یک مسابقه بین‌المللی بزرگ است و بازگشت او تقویت بزرگی برای تیم بلژیک است که به دنبال درخشش در برابر قدرت‌های سنتی قاره اروپاست.[2]

وانوتردایک موفقیت بهبودی خود را مدیون رویکرد ذهنی منضبطی دانست و بر اهمیت اجازه دادن به بدن برای بازسازی قدرت بدون عجله در جدول زمانی تأکید کرد. گذار از یک شناگر جوان پرافتخار به یک مدعی بزرگسال در بهترین شرایط نیز دشوار است، اما پشت سر گذاشتن یک مصدومیت مفصلی بزرگ، لایه‌ای از فشار روانی عظیم را اضافه می‌کند. وانوتردایک با تمرکز بر روند روزانه توانبخشی به جای عجله برای رسیدن به یک مسابقه خاص، توانست با دیدگاهی سالم‌تر به خط شروع بازگردد. بازگشت او صحنه‌ساز رویارویی‌های بسیار مورد انتظار در مواد سرعت پروانه و کرال پشت خواهد بود، جایی که او شانه بازسازی‌شده خود را در برابر نخبگان اروپا آزمایش خواهد کرد.[2]

در حالی که طرفداران ایتالیایی و بلژیکی بازگشت ورزشکاران خود را جشن می‌گیرند، کشور میزبان مسابقات قهرمانی اروپا نگران وضعیت لئون مارچند، قهرمان چهار دوره المپیک، است. بازگشت مورد انتظار این فوق ستاره فرانسوی به دلیل مصدومیت سرسخت عضله نزدیک‌کننده (اداکتور) لگن راست، به ویژه عضله شانه‌ای (پکتینئوس)، به تعویق افتاده است. مارچند در ابتدا در ۲۹ ژوئن در جریان مسابقات قهرمانی ملی فرانسه دچار این آسیب شد. پس از سه هفته توانبخشی دقیق، او تلاش کرد تمرین قورباغه را از سر بگیرد، اما متأسفانه در طول اردوی تمرینی تیم ملی در ویشی، همان نقطه دقیق دوباره آسیب دید. این شکست باعث شده است که کادر پزشکی فرانسه رویکردی بسیار محتاطانه در قبال حجم تمرینات او در پیش بگیرد.[3]

مصدومیت عضله نزدیک‌کننده به طور قطعی مارچند را از حضور در ۲۰۰ متر قورباغه در پاریس—ماده‌ای که او قهرمان المپیک و دومین شناگر سریع تاریخ در آن است—محروم کرده است. ضربه پای قورباغه فشار زیادی بر عضلات کشاله ران و نزدیک‌کننده وارد می‌کند و رقابت ایمن را برای او غیرممکن می‌سازد. علاوه بر این، شرکت او در ماده طاقت‌فرسای ۴۰۰ متر مختلط انفرادی، که برای روز افتتاحیه مسابقات برنامه‌ریزی شده است، همچنان یک تصمیم لحظه آخری خواهد بود. مارچند به رسانه‌های فرانسوی اعتراف کرد که نسبت به ۴۰۰ متر مختلط انفرادی نگران است، زیرا می‌ترسد اگر عضله نتواند در برابر تنش سرعت مسابقه مقاومت کند، یک مسابقه سخت در روز اول، کل هفته او را خراب کند.[3]

با وجود عدم قطعیت در مواد قورباغه و مختلط انفرادی، مارچند نسبت به حضور خود در مواد آزاد و پروانه خوش‌بین است. این شناگر ۲۴ ساله اشاره کرد که مصدومیت او را مجبور کرده است تا به شدت بر جنبه‌هایی از تمریناتش که قبلاً نادیده گرفته بود، از جمله توانبخشی هدفمند، پیشگیری از آسیب و گرم کردن‌های اصلاح‌شده، تمرکز کند. از آنجایی که کرال آزاد و پروانه به همان حرکت گسترده و سریع پا مانند قورباغه نیاز ندارند، انتظار می‌رود او برای این مواد مجوز پزشکی دریافت کند. این تغییر تمرکز می‌تواند او را در ۲۰۰ متر پروانه و ۴۰۰ متر آزاد حتی خطرناک‌تر سازد و چشم‌انداز هیجان‌انگیزی را برای هواداران خانگی فراهم کند تا بزرگترین ستاره شنای فرانسه را دوباره در عمل ببینند.[3]

در آن سوی جهان، تیم «دلفین‌های استرالیا» نیز بحران مصدومیت خود را پیش از مسابقات قهرمانی پان پاسیفیک در اروین، کالیفرنیا، مدیریت می‌کند. مولی اوکالاهان، دارنده پنج مدال طلای المپیک، رسماً از این مسابقات کناره‌گیری کرده تا به بهبودی خود از شکستگی‌های استرس ستون فقرات اولویت دهد. اوکالاهان به طرز شگفت‌انگیزی با وجود درد در بازی‌های اخیر کشورهای مشترک‌المنافع در گلاسکو شنا کرد – و طلای ۲۰۰ متر آزاد و سه طلای تیمی را به دست آورد – اما تصمیم گرفت از سفر طاقت‌فرسای بین اقیانوس آرام صرف نظر کند. او اظهار داشت که حتی برای یک لحظه هم از مسابقه دادن در گلاسکو پشیمان نیست، اما تشخیص داد که تحت فشار قرار دادن بدن خود با یک دوره کاهش تمرین (تیپر) و پرواز بین‌المللی دیگر، سلامتی طولانی‌مدت او را به خطر می‌اندازد.[5][6]

کناره‌گیری اوکالاهان، غیبت کایلی مک‌کیون، ملکه کرال پشت استرالیا، را تشدید می‌کند؛ مک‌کیون قبلاً به دلیل یک دوره شدید مونونوکلئوز از مسابقات پان پاسیفیک کنار گذاشته شده بود. روهان تیلور، سرمربی شنای استرالیا، بر فلسفه سختگیرانه «کمتر، بیشتر است» برای ورزشکاران برتر خود در این تابستان تأکید کرد. تیلور و کادر پزشکی استرالیا با اذعان به اینکه هدف نهایی، اوج عملکرد در المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس است، از قمار کردن با بنیان فیزیکی ستاره‌های خود خودداری می‌کنند. تصمیم برای فرستادن اوکالاهان به خانه برای استراحت، به جای تلاش برای کسب مدال‌های بیشتر در کالیفرنیا، نشان‌دهنده یک روند رو به رشد و سالم در این ورزش است که طول عمر ورزشکار را بر افتخارات کوتاه‌مدت اولویت می‌دهد.[5]

در همین حال، ماده کرال پشت در مسابقات قهرمانی اروپا یکی از سریع‌ترین ستاره‌های نوظهور خود را از دست خواهد داد. میرون لیفینتسف روس، دومین شناگر سریع تاریخ در ۱۰۰ متر کرال پشت با بهترین رکورد شخصی خیره‌کننده ۵۱.۷۸ ثانیه، از حضور در مسابقات کنار گذاشته شده است زیرا همچنان در حال توانبخشی یک مصدومیت طولانی‌مدت شانه از فصل گذشته است. سرگئی فسیکوف، رئیس بخش شنای فدراسیون آبزیان روسیه، تأیید کرد که عواقب پس از مصدومیت مانع از اجرای تمرینات با شدت بالا که برای اوج رقابت لازم است، توسط لیفینتسف می‌شود. کادر مربیگری لیفینتسف به جای عجله برای بازگشت، تمرکز او را به طور کامل به مسابقات جهانی مسافت کوتاه در اواخر سال جاری معطوف کرده است.[4]

در حالی که نخبگان این ورزش در ماه آگوست در پاریس و کالیفرنیا گرد هم می‌آیند، این روایت‌های مصدومیت بر فشار فیزیکی بی‌رحمانه تقویم شنای مدرن تأکید می‌کنند. خواسته‌های تمام سال تمرین، مسابقات انتخابی و سفرهای بین‌المللی فضای کمی برای ریکاوری ساختاری باقی می‌گذارند. برای ورزشکارانی مانند مارتیننگی و وانوتردایک، مسابقات قهرمانی اروپا نشان‌دهنده نور پیروزمندانه در انتهای تونل طولانی توانبخشی است. برای مارچند، اوکالاهان و لیفینتسف، هفته‌های آتی تمرینی برای خویشتن‌داری بالغانه است—فدا کردن کسب مدال‌های کوتاه‌مدت برای اطمینان از اینکه بدنشان می‌تواند در مسیر طاقت‌فرسای المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس دوام بیاورد.[1][3][5]