تعریف مرز میان «کربن صفر خالص» و «خنثیسازی کربن» و نقش مجاز جبرانسازیها
انتشار استاندارد ایزو ۱۴۰۶۸ به طور رسمی تمایز بین خنثیسازی کربن و کربن صفر خالص را مشخص میکند، استفاده از جبرانسازیهای اجتنابی را محدود کرده و کاهش مطلق انتشار گازها را الزامی میسازد.
به قلم کتایون کردی
این خبر را به اشتراک بگذارید
- تعیینکنندگان استاندارد
- تمرکز بر ایجاد تعاریف دقیق و از نظر ریاضی معتبر برای جلوگیری از فریب زیستمحیطی و تضمین پیشرفت واقعی اقلیمی.
- منتشرکنندگان شرکتی
- تأکید بر نیاز به چارچوبهای انتقالی مانند خنثیسازی کربن، در حالی که فناوری لازم برای کربنزدایی مطلق صفر خالص در حال توسعه است.
- توسعهدهندگان بازار کربن
- حمایت از اعتبار مستمر جبرانسازیهای اجتنابی برای تأمین مالی تلاشهای فوری حفاظت از محیط زیست، حتی با وجود تغییر بازار به سمت حذف کربن.
- 90%
- حداقل کاهش مطلق انتشار مورد نیاز برای کربن صفر خالص
- 10%
- حداکثر انتشار باقیمانده مجاز برای خنثیسازی
- 24 months
- دوره گذار از پیایاس ۲۰۶۰ به ایزو ۱۴۰۶۸
چرا مهم است
در شرایطی که نهادهای نظارتی با ادعاهای زیستمحیطی فریبنده (Greenwashing) شرکتها مقابله میکنند، درک تفاوت دقیق و ریاضی بین این دو ادعا به مصرفکنندگان و سرمایهگذاران اجازه میدهد تا شرکتهایی را که عملیات خود را به طور اساسی تغییر میدهند، از شرکتهایی که صرفاً اقدام به خرید جبرانسازیهای ارزان میکنند، تمییز دهند.
با انتشار استاندارد ایزو ۱۴۰۶۸-۱ در نوامبر ۲۰۲۳، چارچوب بینالمللی حاکم بر ادعاهای اقلیمی شرکتها، رسماً دو مفهومی را که مدتها به جای یکدیگر استفاده میشدند – خنثیسازی کربن و انتشار خالص صفر – از هم جدا کرد. این استاندارد جدید، سلسله مراتبی قابل تأیید ایجاد میکند، جایگزین دستورالعمل قدیمی پیایاس ۲۰۶۰ شده و مرزهای سختگیرانهای را برای نحوه محاسبه، کاهش و جبران ردپای گازهای گلخانهای توسط نهادها تعیین میکند.[2]
تمایز بین این دو اصطلاح بر توالی اقدامات اقلیمی و سازوکارهای خاص بازار داوطلبانه کربن استوار است. خنثیسازی کربن به عنوان یک مکانیسم تعادل فوری عمل میکند. یک سازمان انتشار فعلی خود را محاسبه کرده و حجم معادل آن اعتبار کربن را برای جبران خریداری میکند. در مقابل، کربن صفر خالص به عنوان یک تحول ساختاری بلندمدت عمل میکند و مستلزم حذف فیزیکی بخش عمدهای از انتشار گازهای گلخانهای یک نهاد، پیش از اعمال هرگونه جبرانسازی است.[3][4]
بر اساس ائتلاف کربن صفر خالص سازمان ملل، دستیابی به وضعیت کربن صفر خالص مستلزم کاهش انتشار گازهای گلخانهای تا حد ممکن نزدیک به صفر است. در عمل، مطابق با چارچوبهایی مانند طرح اهداف مبتنی بر علم (Science Based Targets)، این امر کاهش مطلق حداقل ۹۰ درصدی را در کل زنجیره ارزش یک شرکت تا سال ۲۰۵۰ الزامی میکند. تنها ۱۰ درصد باقیمانده – که انتشار باقیمانده نامیده میشود – قابل خنثیسازی است.[1]
آنچه نمیدانیم
- نهادهای نظارتی ملی با چه شدتی تمایز بین این دو اصطلاح را تحت قوانین جدید ضد فریب زیستمحیطی اجرا خواهند کرد.
- آیا عرضه حذف کربن با دوام بالا به اندازه کافی سریع افزایش مییابد تا تقاضای ناشی از اهداف سختگیرانه کربن صفر خالص را برآورده کند.
- استانداردهای مرجع ذکر شده تعاریف فنی را ارائه میدهند اما حاوی نقل قولهای مستقیمی از مقامات نامبرده نیستند، که انعطافپذیری تفسیری را باقی میگذارد.
منابع
پوشش منابع
6 منبع
3 دیدگاه شناساییشده
- [1]United Nationsتعیینکنندگان استاندارد
Net Zero Coalition
مطالعه در United Nations →
نظرات
هر زاویه. هر روز.
دریافت محیط زیست اخبار همراه با پوشش کامل منابع و تحلیل دیدگاهها، مستقیم در صندوق ورودی شما.