مطالعه نشان می‌دهد ۷۹٪ مشاغل زنان در معرض خطر بالای اتوماسیون هوش مصنوعی قرار دارند؛ ۲۱ درصد بیشتر از مردان

هشت نفر از هر ده زن شاغل در حال حاضر در مشاغلی هستند که به شدت در معرض هوش مصنوعی مولد قرار دارند، که این میزان ۲۱ درصد بیشتر از مردان است. اما استراتژیست‌های شغلی و اقتصاددانان به جای اینکه این آمار نگران‌کننده را نشانه‌ای از بحران قریب‌الوقوع اشتغال بدانند، به طور فزاینده‌ای آن را به عنوان یک مزیت هشداردهنده اولیه تلقی می‌کنند. این داده‌ها یک نقشه راه روشن و عملی برای زنان فراهم می‌کند تا مسیر شغلی خود را تغییر دهند، مهارت‌هایشان را ارتقا دهند و از ابزارهایی که تهدید به ایجاد اختلال در کارهای روزمره آن‌ها هستند، به نفع خود استفاده کنند. خلاصه این است: الگوریتم‌ها در راه انجام کارهای پرزحمت هستند و کارمندانی که یاد بگیرند این الگوریتم‌ها را هدایت کنند، اقتصاد جدید را به ارث خواهند برد.[1][6]

شکاف چشمگیر ۷۹ درصدی در مقابل ۵۸ درصدی، ناشی از تحلیل گسترده‌ای است که توسط مؤسسه خصوصی کنان (Kenan Institute of Private Enterprise) انجام شده و بر اساس مدل‌سازی‌های اقتصادی جهانی در مورد اتوماسیون بنا شده است. این اختلاف ۲۱ درصدی هیچ ارتباطی به استعداد تکنولوژیک ندارد و کاملاً به تفکیک تاریخی مشاغل مربوط می‌شود. زنان به طور نامتناسبی در نقش‌های اداری و دفتری (مانند پشتیبانی اداری، کارهای دفتری، منابع انسانی و خدمات مشتری) متمرکز هستند که مدل‌های زبان بزرگ (LLMs) در حال یادگیری برای تکرار آن‌ها هستند. در مقابل، مردان توزیع متعادل‌تری در مشاغل یدی و مشاغل اداری دارند، که بخش بزرگ‌تری از نیروی کار مردان را از جایگزینی فوری دیجیتال مصون نگه می‌دارد.[1][3]

سازمان بین‌المللی کار (International Labour Organization) اخیراً این روند را در مقیاس جهانی تأیید کرده و اشاره نموده که مشاغل تحت سلطه زنان تقریباً دو برابر بیشتر از حوزه‌های تحت سلطه مردان در معرض اختلال جدی ناشی از هوش مصنوعی مولد قرار دارند. الگوریتم‌ها به طور خاص وظایف شناختی روتین را هدف قرار می‌دهند؛ دقیقاً همان نوع کارهای ثابت و پشت میزی که مدت‌هاست اشتغال پایدار و منعطفی را برای میلیون‌ها زن در سراسر جهان فراهم کرده است. در حالی که حجم بالای مشاغل در معرض خطر نگران‌کننده به نظر می‌رسد، کارشناسان کار تأکید می‌کنند که قرار گرفتن در معرض خطر به معنای منسوخ شدن خودکار نیست. بلکه نشان می‌دهد که مکانیسم‌های روزمره این مشاغل در آستانه تغییر اساسی هستند.[2][5]

اگر در حال حاضر پشت میز نشسته‌اید و برنامه‌های پیچیده را مدیریت می‌کنید، ارتباطات روتین را پیش‌نویس می‌کنید یا جریان‌های بی‌پایان داده را پردازش می‌کنید، در واقع در موقعیت عالی قرار دارید تا به یک هدایت‌کننده هوش مصنوعی تبدیل شوید. خود وظایف در حال تغییر هستند، اما قضاوت انسانی مورد نیاز برای هدایت، ویرایش و اجرای آن‌ها به طور تصاعدی ارزشمندتر می‌شود. کارمندی که هوش مصنوعی مولد را می‌پذیرد، می‌تواند کارهای اداری طاقت‌فرسای خود را خودکار کند و ساعت‌ها از هفته خود را برای تمرکز بر استراتژی سطح بالا و ایجاد روابط آزاد سازد. این فناوری برای کسانی که مایل به آزمایش آن هستند، به عنوان یک ضریب فزاینده عمل می‌کند.[1][6]

مؤسسات مالی بزرگ و شرکت‌های مشاوره فناوری در حال حاضر در حال ترسیم این واقعیت گذار هستند. گلدمن ساکس (Goldman Sachs) تخمین می‌زند که در حالی که ۳۰۰ میلیون شغل تمام‌وقت در سطح جهان ممکن است در معرض اتوماسیون قرار گیرند، این تغییر به طور همزمان موج عظیمی از نوآوری و صرفه‌جویی در هزینه‌ها را به همراه خواهد داشت. این شرکت پیش‌بینی می‌کند که هوش مصنوعی مولد می‌تواند در نهایت تولید ناخالص داخلی جهانی را طی دهه آینده تا ۷ درصد افزایش دهد. این موج اقتصادی صعودی به ناچار دسته‌های کاملاً جدیدی از مشاغل را ایجاد خواهد کرد، درست همانطور که ظهور کامپیوترهای شخصی این کار را انجام داد. چالش حیاتی این است که اطمینان حاصل شود زنان برای ورود به این نقش‌های جدید و با درآمد بالاتر، در موقعیت مناسب قرار گیرند.[3][4][7]

ارتقای مهارت‌ها پادزهر فوری برای تهدید اتوماسیون است. شرکت‌هایی مانند کاگنیزنت (Cognizant) به طور فعال این پارادایم «کار جدید، دنیای جدید» را دنبال می‌کنند و تأکید دارند که کارمندانی که بر ابزارهای هوش مصنوعی مسلط شوند، به سرعت جایگزین کسانی خواهند شد که از انطباق سر باز می‌زنند. زنانی که امروز به این فناوری روی می‌آورند – یاد می‌گیرند چگونه پرامپت‌های مؤثر بنویسند، جریان‌های کاری تکراری خود را خودکار کنند و خروجی‌های هوش مصنوعی را به طور انتقادی ارزیابی کنند – ناگهان خود را از انجام‌دهندگان وظایف به مدیران استراتژیک ارتقا یافته می‌بینند. هدف دیگر رقابت با ماشین در سرعت نیست، بلکه هدایت ماشین با بینش انسانی است.[6]

همانطور که هوش مصنوعی نوشتن روتین و مرتب‌سازی داده‌ها را به کالایی عمومی تبدیل می‌کند، ارزش‌گذاری شرکت‌ها به سرعت به سمت مهارت‌های «نرم» تغییر می‌کند که الگوریتم‌ها به سادگی نمی‌توانند آن‌ها را تکرار کنند. همدلی، مذاکره پیچیده، درک فضای عاطفی یک محیط و حل مسئله ظریف، در حال تبدیل شدن به سودآورترین دارایی‌ها در محیط کار مدرن هستند. از آنجایی که زنان از لحاظ تاریخی در این حوزه‌های مشارکتی و ارتباطی برتری دارند، انتقال به هوش مصنوعی در واقع می‌تواند بارهای اداری نامرئی را که بر دوش آن‌هاست، بردارد و در نهایت به سازمان‌ها اجازه دهد تا مهارت‌های رهبری عمیقاً انسانی آن‌ها را به درستی ارزش‌گذاری و جبران کنند.[1][2]

پنجره این سازگاری در حال حاضر کاملاً باز است، اما برای همیشه باز نخواهد ماند. مشاوران شغلی از متخصصان در تمام صنایع می‌خواهند که سواد هوش مصنوعی را به عنوان یک نیاز اساسی و غیرقابل مذاکره در نظر بگیرند، درست مانند سواد اینترنت دو دهه پیش. با نشستن در صندلی راننده هوش مصنوعی مولد امروز، زنان فرصتی بی‌سابقه دارند تا یک آمار خطرناک را به یک جهش شغلی نسلی تبدیل کنند. آینده کار متعلق به کسانی است که اجازه می‌دهند الگوریتم‌ها کارهای دفتری را انجام دهند، در حالی که خودشان به امور انسانی می‌پردازند.[4][6]