افزایش شدید تقاضای حافظه مبتنی بر هوش مصنوعی، بازار جهانی نیمه‌رسانا را تا سال ۲۰۲۶ به ۱٫۶ تریلیون دلار می‌رساند

صنعت نیمه‌رسانا در حال جشن گرفتن یک نقطه عطف تاریخی است—پیش‌بینی بازار ۱٫۶ تریلیون دلاری در سال ۲۰۲۶—اما در زیر این سطح، رشد به شدت نامتوازن است. در حالی که بازارهای سنتی تراشه با تقاضای کندی روبرو هستند، اشتهای سیری‌ناپذیر برای زیرساخت‌های هوش مصنوعی ظرفیت ساخت را می‌بلعد و زنجیره تأمین جهانی را بازآرایی می‌کند.

تنش در یک واگرایی ساختاری شدید نهفته است: تراشه‌های هوش مصنوعی با ارزش بالا اکنون اکثریت قریب به اتفاق رشد درآمد را هدایت می‌کنند، با این حال آنها بخش کوچکی از کل حجم واحد تولیدی را تشکیل می‌دهند.

اصلی‌ترین شواهد این تغییر از شرکت گارتنر (Gartner) می‌آید، که پیش‌بینی درآمد جهانی نیمه‌رسانا برای سال ۲۰۲۶ را در اواخر آگوست به ۱٫۶ تریلیون دلار بازنگری کرد. این رقم نشان‌دهنده افزایش ۹۲ درصدی سال به سال نسبت به ۸۰۹ میلیارد دلار ثبت شده در سال ۲۰۲۵ است. مقیاس محض این بازنگری—که تنها چهار ماه قبل از تخمین ۱٫۳ تریلیون دلاری فراتر رفته—بازتاب‌دهنده شتاب‌گیری سریعی در استقرار مراکز داده هایپراسکیل است که حتی از تهاجمی‌ترین مدل‌های صنعتی نیز پیشی گرفته است.[1][4][6]

برای درک این داده‌ها، لازم است به مکانیسم فیزیکی یک خوشه هوش مصنوعی نگاه کنیم. آموزش و اجرای مدل‌های زبان بزرگ به چیزی فراتر از واحدهای پردازش گرافیکی (GPU) تخصصی نیاز دارد. هرچه این خوشه‌ها بزرگ‌تر و سریع‌تر می‌شوند، به مقادیر عظیمی از سیلیکون شبکه‌سازی، اتصالات نوری، دستگاه‌های مدیریت توان و مهم‌تر از همه، حافظه با پهنای باند بالا (HBM) نیاز دارند تا داده‌ها را بدون ایجاد گلوگاه به پردازنده‌ها برسانند.[1][4]

داده‌ها نشان می‌دهند که حافظه، موتور بی‌چون و چرای این ابرچرخه نیمه‌رسانا است. گارتنر پیش‌بینی می‌کند که درآمد حافظه به تنهایی به ۸۳۷ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۶ خواهد رسید که ۵۴ درصد از کل بازار نیمه‌رسانا را تشکیل می‌دهد. این یک تغییر ساختاری چشمگیر نسبت به سال ۲۰۲۵ است، زمانی که حافظه تنها ۲۷ درصد از کل درآمد را به خود اختصاص داده بود.[1][6]

ارقام خاص در بخش حافظه، شدت تقاضا را نشان می‌دهد. پیش‌بینی می‌شود درآمد حافظه دسترسی تصادفی پویا (DRAM) در سال ۲۰۲۶ به میزان ۲۴۶٫۶ درصد افزایش یابد، در حالی که انتظار می‌رود درآمد حافظه فلش NAND با نرخ بی‌سابقه ۳۷۱٫۹ درصد جهش کند. این پدیده، که تحلیلگران آن را «تورم حافظه» (Memflation) نامیده‌اند، هزینه‌ها را در کل پشته فناوری بالا می‌برد و خریداران سخت‌افزار را مجبور می‌کند در مورد هزینه‌های سرمایه‌ای خود تجدید نظر کنند.[1][4]

چندین ردیاب صنعتی این رشد نامتوازن را تأیید می‌کنند. سازمان آمار تجارت جهانی نیمه‌رسانا (WSTS) بازار سال ۲۰۲۶ را ۱٫۵۱ تریلیون دلار پیش‌بینی می‌کند و اشاره دارد که شتاب صعودی شدید عمدتاً ناشی از جهش ۲۵۰ درصدی در بخش حافظه است. به طور مشابه، شرکت تحقیقاتی اومدیا (Omdia) پیش‌بینی درآمد سال ۲۰۲۶ خود را به ۹۴٫۱ درصد رشد سال به سال افزایش داد و صراحتاً رشد استثنایی در DRAM و NAND را به عنوان کاتالیزورهای اصلی ذکر کرد.[2][3]

شواهد به گلوگاه‌های فیزیکی شدیدی اشاره دارد که بازار را محدود می‌کنند. اومدیا خاطرنشان می‌کند که تقاضای هوش مصنوعی اساساً از توانایی فعلی صنعت برای تولید و بسته‌بندی تراشه‌ها فراتر رفته است. عرضه حافظه با پهنای باند بالا (HBM) همچنان محدود است زیرا تولید آن به طور قابل توجهی پیچیده‌تر از DRAM استاندارد است و تنها به سه تأمین‌کننده متکی است که قادر به تولید در مقیاس هستند: اس‌کی هاینیکس (SK Hynix)، سامسونگ (Samsung) و مایکرون (Micron).[3]

علاوه بر این، بسته‌بندی پیشرفته به یک نقطه خفگی حیاتی تبدیل شده است. خطوط تولید اختصاصی در کارخانه‌هایی مانند تی‌اس‌ام‌سی (TSMC) با ظرفیت کامل کار می‌کنند و ظرفیت نمی‌تواند به سرعت کافی گسترش یابد، زیرا زمان تحویل تجهیزات تخصصی از تأمین‌کنندگانی مانند اِی‌اس‌ام‌ال (ASML) و توکیو الکترون (Tokyo Electron) طولانی است. این محدودیت‌های فیزیکی حکم می‌کنند که عرضه تا اواخر سال ۲۰۲۷، صرف نظر از میزان سرمایه‌گذاری، همچنان محدود باقی خواهد ماند.[3]

هنگامی که حافظه از معادله حذف می‌شود، داده‌ها واقعیت بسیار معتدل‌تری را برای بقیه صنعت نشان می‌دهند. گارتنر پیش‌بینی می‌کند که به استثنای حافظه، بازار باقی‌مانده نیمه‌رسانا در سال ۲۰۲۶ به میزان ۲۱٫۹ درصد رشد کرده و به ۷۱۸ میلیارد دلار برسد. اگرچه این رقم همچنان سالم است، اما تأکید می‌کند که چگونه ارزش ۱٫۶ تریلیون دلاری تیتر خبر، به شدت به چرخه قیمت‌گذاری حافظه متکی است تا تقاضای گسترده سیلیکون.[1][4]

محدودیت‌های این مدل رشد در حال حاضر در میان خریداران سازمانی آشکار می‌شود. مدیران ارشد اطلاعات (CIOs) با افزایش سریع هزینه‌های محاسباتی دست و پنجه نرم می‌کنند و مجبور به گذار از قیمت‌گذاری اشتراک با نرخ ثابت به مدل‌های مبتنی بر مصرف شده‌اند. اگر پذیرش هوش مصنوعی در سازمان‌ها نتواند بازده متناسبی را ارائه دهد، زیرساخت‌سازی که رونق نیمه‌رسانا را هدایت می‌کند، ممکن است با یک اصلاح ناگهانی و شدید روبرو شود.[5]

با وجود این عدم قطعیت‌ها، به نظر می‌رسد تغییر ساختاری در کوتاه‌مدت پایدار باشد. گارتنر پیش‌بینی می‌کند که اکوسیستم مرکز داده هوش مصنوعی از ۳۶٫۵ درصد از کل درآمد نیمه‌رسانا در سال ۲۰۲۶ به بیش از ۵۳ درصد تا سال ۲۰۳۰ رشد خواهد کرد. این مسیر نشان می‌دهد که تقاضای هوش مصنوعی صرفاً یک اوج چرخه‌ای نیست، بلکه یک بازتعریف اساسی از محل ایجاد ارزش در نیمه‌رسانا است.[1][6]