چرا اتصال کابلی Android Auto هنوز به بلوتوث نیاز دارد؟

اتصال یک گوشی هوشمند اندرویدی به داشبورد خودرو با یک کابل USB باکیفیت، بلافاصله Android Auto گوگل را اجرا کرده و مسیریابی و رسانه را روی صفحه نمایش سیستم اطلاعات سرگرمی پخش می‌کند. با این حال، به محض برقراری این اتصال فیزیکی، رادیوی بلوتوث گوشی نیز همزمان فعال می‌شود. اگر راننده در زمان اتصال کابل، بلوتوث را به صورت دستی خاموش کند، سیستم خطا می‌دهد یا اتصال را کاملاً قطع می‌کند.[1]

نیاز به این اتصال دوگانه ریشه در نحوه مدیریت تماس‌های تلفنی در صنعت خودرو دارد. اگرچه کابل USB پهنای باند کافی برای انتقال صدای باکیفیت برای سرویس‌های پخش موسیقی یا Google Maps را دارد، اما ترافیک صوتی شبکه سلولی را مدیریت نمی‌کند. در عوض، Android Auto تمام تماس‌های تلفنی را به یک پروتکل بی‌سیم جداگانه به نام پروفایل هندزفری بلوتوث (HFP) منتقل می‌کند.[1][2]

استاندارد HFP که توسط گروه ویژه بلوتوث پشتیبانی می‌شود، یک استاندارد قدیمی است که به طور خاص برای ارتباط صوتی دوطرفه بین تلفن همراه و کیت خودرو طراحی شده است. این پروتکل از یک کانال صوتی مونو، معمولاً با نرخ نمونه‌برداری ۸ یا ۱۶ کیلوهرتز، برای انتقال داده‌های صوتی با تأخیر بسیار کم استفاده می‌کند.

از آنجا که تقریباً تمام خودروهای تولید شده در یک دهه گذشته به طور پیش‌فرض از HFP برای تماس تلفنی پشتیبانی می‌کنند، گوگل تصمیم گرفت به جای طراحی یک پروتکل صوتی جدید مبتنی بر USB، از همین استاندارد موجود استفاده کند.[1][2]

همین مسیریابی دوگانه در تنظیمات بی‌سیم Android Auto نیز اعمال می‌شود. وقتی راننده وارد یک خودروی سازگار می‌شود، بلوتوث ارتباط اولیه کم‌مصرف را برای جفت کردن دستگاه‌ها انجام می‌دهد. سپس اطلاعات لازم برای برقراری یک اتصال پرسرعت ۵ گیگاهرتزی Wi-Fi Direct را منتقل می‌کند که وظیفه سنگین پخش تصویر و رسانه را بر عهده می‌گیرد. با این حال، درست مانند حالت کابلی، اتصال وای‌فای از مدیریت تماس‌های تلفنی خودداری کرده و آن‌ها را کاملاً به لینک بلوتوث HFP می‌سپارد.[1][3]

مسیریابی تماس‌ها از طریق HFP به Android Auto اجازه می‌دهد تا از سخت‌افزار صوتی داخلی خودرو بهره ببرد. کابین خودرو یک محیط صوتی نامناسب است که پر از صدای باد، غرش لاستیک‌ها در سرعت ۷۰ مایل بر ساعت و انعکاس صدا از سطوح شیشه‌ای بزرگ است. سیستم با استفاده از میکروفون جهت‌دار داخلی خودرو و پردازش سیگنال اختصاصی آن، قابلیت حذف اکو را در سطح سخت‌افزاری اعمال می‌کند.[1]

این پردازش داخلی از ایجاد حلقه بازخورد صوتی رایج جلوگیری می‌کند. سخت‌افزار خودرو به طور فعال صدای خروجی از بلندگوها را کنترل کرده و آن را از ورودی میکروفون کم می‌کند تا مطمئن شود وقتی راننده صحبت می‌کند، تماس‌گیرنده صدای خودش را که در داخل کابین می‌پیچد، نمی‌شنود. استاندارد HFP شامل دستور خاصی است که قابلیت حذف اکوی داخلی گوشی هوشمند را غیرفعال می‌کند تا از تداخل دو سیستم با یکدیگر جلوگیری شود.[1]

این معماری دوگانه همچنین یک افزونگی حیاتی ایجاد می‌کند. پورت‌های USB در خودروها دائماً در معرض لرزش و فرسودگی فیزیکی هستند که می‌تواند باعث افت لحظه‌ای داده‌ها و از کار افتادن رابط کاربری Android Auto شود. از آنجا که تماس تلفنی روی یک اتصال بلوتوث مستقل قرار دارد، حتی اگر صفحه نقشه سیاه شود و سیستم ریبوت شود، مکالمه بدون وقفه ادامه می‌یابد.[1]

درک این مکانیزم توضیح می‌دهد که چرا بیشتر مشکلات تماس‌های بدون صدا (جایی که راننده صدای تماس‌گیرنده را نمی‌شنود یا برعکس) ربطی به کابل فیزیکی ندارند. ایسمار هرنجیچویچ، نویسنده ارشد How-To Geek، می‌گوید: «اگرچه برخی از مشکلات مربوط به تماس قطعاً می‌توانند ناشی از پیکربندی نادرست یا باگ در Android Auto باشند، اما در بیشتر مواقع، مشکل در واقع به بلوتوث مربوط می‌شود.» این خرابی‌ها اغلب زمانی رخ می‌دهند که یک ساعت هوشمند یا هدفون بی‌سیم به شدت تلاش می‌کند تا اتصال فعال بلوتوث HFP را در دست بگیرد.[1]

وابستگی به HFP همچنین دلیل افت شدید کیفیت صدا هنگام قطع شدن موسیقی به دلیل تماس تلفنی است. در حالی که اتصال USB صدای استریو با بیت‌ریت بالا ارائه می‌دهد، اتصال بلوتوث HFP صدا را فشرده می‌کند تا تأخیر کم را بر کیفیت صدا ترجیح دهد. تا زمانی که خودروسازان یک استاندارد یکپارچه با پهنای باند بالا برای تماس‌های تلفنی کابلی اتخاذ نکنند، رانندگان برای برقراری تماس از طریق کابل فیزیکی همچنان به یک پروتکل بی‌سیم وابسته خواهند بود.[1][2][3]