انتشار بیانیه مشترک بیش از صد فعال ایرانی در مخالفت با جنگ و سرکوب

بیش از صد فعال مدنی، زندانی سیاسی پیشین و چهره دانشگاهی ایرانی با انتشار یک بیانیه مشترک، تلاش برای تغییر گفتمان عمومی را آغاز کرده‌اند؛ اقدامی که هدف آن خروج جامعه از انفعال در برابر جنگ خارجی و سرکوب داخلی است. این گروه که شامل چهره‌های شناخته‌شده در داخل و خارج از کشور می‌شود، اکنون با پیوند دادن مطالبات حقوق بشری به مخالفت با ماجراجویی‌های نظامی، در تلاشند تا جبهه جدیدی از کنشگری مدنی را پیش از تشدید بحران‌های منطقه‌ای شکل دهند. آن‌ها تأکید دارند که صدای مستقل مردم نباید در میان غرش سلاح‌ها گم شود.[1][2]

این بیانیه در واقع پاسخی به یک نامه سرگشاده بین‌المللی است که در ۲۰ اوت ۲۰۲۶ در روزنامه گاردین بریتانیا منتشر شد. در آن نامه، گروهی از اندیشمندان و فعالان جهانی از جمله آنجلا دیویس، روث ویلسون گیلمور و مایکل لووی، با زندانیان سیاسی ایران ابراز همبستگی کرده و وضعیت آنان را به قرار گرفتن در میان «دو لبه یک قیچی» تشبیه کرده بودند. نویسندگان آن نامه تأکید داشتند که لبه اول این قیچی، استبداد و سرکوب داخلی جمهوری اسلامی است و لبه دوم، تحریم‌های فلج‌کننده و حملات نظامی خارجی به رهبری آمریکا و اسرائیل. این نامه بازتاب گسترده‌ای در محافل حقوق بشری داشت.[2]

امضاکنندگان ایرانی این بیانیه جدید تأکید کرده‌اند که شهروندان نباید مجبور شوند میان «جنگ خارجی» و «سرکوب داخلی» یکی را انتخاب کنند. در متن این بیانیه به صراحت آمده است: «مردم ایران نباید میان جنگ خارجی و سرکوب داخلی یکی را انتخاب کنند.» آن‌ها استدلال می‌کنند که هر دو نیروی یادشده، در نهایت به تضعیف جامعه مدنی و نابودی زیرساخت‌های زندگی مردم منجر می‌شوند. از دیدگاه این فعالان، مخالفت با مداخله نظامی خارجی نباید بهانه‌ای برای سکوت در برابر نقض گسترده حقوق بشر، اعدام‌ها و سرکوب فعالان در داخل کشور قرار گیرد و این دو مبارزه کاملاً در هم تنیده‌اند.[1]