عدم تطابق در قرارهای عاشقانه: مطالعه نشان می‌دهد زنان تمایل مردان به روابط گذرا را بیش از دو برابر تخمین می‌زنند

روایت فرهنگی پیرامون روابط عاشقانه مدرن اغلب تصویری تیره از یک سیستم اساساً خراب ارائه می‌دهد. اگر در شبکه‌های اجتماعی بگردید، به نظر می‌رسد اجماع روشنی وجود دارد: مردان بی‌پایان در جستجوی روابط گذرا (hookups) در حال سوایپ کردن هستند، در حالی که زنان بی‌رحمانه نامزدها را بر اساس قد و درآمد فیلتر می‌کنند. این نبرد جنسیتی درک‌شده، موجی از خستگی از قرارهای عاشقانه را دامن زده و باعث شده بسیاری از افراد مجرد برنامه‌های دوست‌یابی خود را حذف کرده و به طور کامل از این بازار کناره‌گیری کنند.[1][2]

اما یک تحلیل جدید و گسترده از داده‌های روابط نشان می‌دهد که این بدبینی گسترده بر پایه‌ای از سوءتفاهم متقابل بنا شده است. مردان و زنان دگرجنس‌گرا به جای اینکه خواسته‌های کاملاً متفاوتی داشته باشند، در واقع از عدم تطابق عمیقی در نحوه درک نیت‌های یکدیگر رنج می‌برند. محققان می‌گویند واقعیت این است که هر دو گروه عمدتاً به دنبال یک نوع ارتباط هستند—فقط باور ندارند که طرف مقابل نیز چنین قصدی دارد.[3][7]

این یافته‌ها از «مطالعه پرچم‌های سبز» (The Green Flags Study) به دست آمده است، یک نظرسنجی جامع از ۸۰۰۰ فرد مجرد دگرجنس‌گرا در سنین ۱۸ تا ۳۴ سال در سراسر ایالات متحده، بریتانیا، استرالیا و کانادا. این داده‌ها چیزی را آشکار می‌کند که دانشمندان علوم رفتاری آن را «اپیدمی فرضیات» می‌نامند؛ یک تله شناختی که در آن افراد مجرد به طور مداوم خواسته‌های جنس مخالف را اشتباه قضاوت می‌کنند و این امر باعث می‌شود که علاقه واقعی را به عنوان یک هشدار (red flag) تلقی کنند.[4][7]

چشمگیرترین عدم تطابق حول محور تمایل به تعهد بلندمدت در مقابل برخوردهای گذرا متمرکز است. طبق داده‌ها، ۶۵ درصد از زنان معتقدند که مردان در پلتفرم‌های دوست‌یابی منحصراً به دنبال روابط بدون تعهد هستند. با این حال، هنگامی که از مردان در مورد نیت واقعی‌شان سؤال شد، تنها ۲۹ درصد گزارش دادند که به دنبال روابط جنسی گذرا هستند. این بدان معناست که زنان تمایل مردان به روابط گذرا را بیش از دو برابر تخمین می‌زنند و این امر یک موضع دفاعی را قبل از شروع هر مکالمه‌ای ایجاد می‌کند.[1][7]

دکتر سارا کونراث، روانشناس اجتماعی در دانشگاه ایندیانا که این یافته‌ها را تحلیل کرده است، توضیح می‌دهد: «مطالعه پرچم‌های سبز، فرضیاتی را که جوانان در مورد یکدیگر دارند، آشکار می‌کند: مردان و زنان نیت‌های یکدیگر را به روش‌های کلیشه‌ای اشتباه قضاوت می‌کنند.» او اشاره می‌کند که این کلیشه‌های عمیقاً ریشه‌دار باعث می‌شوند افراد مجرد روایت‌های منفی پیرامون شرکای بالقوه بسازند و به طور مؤثری ارتباطاتی را که می‌توانستند شکوفا شوند، خراب کنند.[2][7]

این بدبینی یک‌طرفه نیست، زیرا مردان نیز مجموعه فرضیات نادرست خود را در مورد آنچه زنان از یک شریک می‌خواهند، در ذهن دارند. بیش از یک سوم پاسخ‌دهندگان مرد (۳۴ درصد) معتقدند که زنان فوراً آنها را بر اساس قدشان رد صلاحیت می‌کنند، در حالی که ۳۱ درصد فرض می‌کنند که عمدتاً بر اساس عنوان شغلی یا سطح درآمدشان مورد قضاوت قرار خواهند گرفت.[1][4]

با این حال، هنگامی که از زنان خواسته شد تا اولویت‌های واقعی خود را رتبه‌بندی کنند، ویژگی‌های فیزیکی و وضعیت شغلی بسیار پایین‌تر از لیست قرار گرفتند. در عوض، اکثریت قریب به اتفاق زنان، وفاداری را به عنوان عامل شماره یک که در یک شریک به دنبال آن هستند، ذکر کردند و صداقت با ۳۷ درصد در رتبه بعدی قرار گرفت. مشخص می‌شود که مردان سطحی‌نگری را به زنان نسبت می‌دهند که داده‌ها به سادگی آن را تأیید نمی‌کنند.[2][4]

نتیجه این تصورات غلط دوگانه، پدیده‌ای است که محققان آن را «ترافیک قرارهای عاشقانه» نامیده‌اند. از آنجایی که هم مردان و هم زنان فرض می‌کنند طرف مقابل با نیت بد عمل می‌کند—یا به دنبال سوءاستفاده جنسی است یا آنها را به خاطر موقعیت اجتماعی‌شان قضاوت می‌کند—بسیار هوشیار می‌شوند. هنگامی که با ابهام مواجه می‌شوند، به جای پرسیدن سؤالات شفاف‌کننده، بدترین حالت را فرض کرده و تعامل را به طور کامل رها می‌کنند.[3][7]

روانشناسان تکاملی اشاره می‌کنند که این تصورات غلط ریشه‌های شناختی عمیقی دارند. از لحاظ تاریخی، تحقیقات نشان داده است که مردان تمایل دارند علاقه جنسی شریک زندگی را بیش از حد تخمین بزنند تا فرصت جفت‌گیری را از دست ندهند، در حالی که زنان تمایل دارند آن را دست کم بگیرند تا خود را از خطرات برخوردهای بدون تعهد محافظت کنند. با این حال، به نظر می‌رسد پلتفرم‌های دوست‌یابی مدرن، که زبان بدن ظریف تعاملات حضوری را حذف می‌کنند، این سوگیری‌های ذاتی را تقویت کرده‌اند.[5]

این عدم تطابق شناختی حتی به جذابیت فیزیکی نیز گسترش می‌یابد. یک مطالعه اخیر که در مجله PLOS ONE منتشر شد، از مدل‌های سه‌بعدی تعاملی برای آزمایش نحوه درک مردان و زنان از ساختارهای ایده‌آل صورت استفاده کرد. محققان دریافتند که مردان به طور مداوم سطح مردانگی بیش از حد (hyper-masculinity) مورد نظر زنان را بیش از حد تخمین می‌زنند، در حالی که زنان سطح زنانگی بیش از حد (hyper-femininity) مورد علاقه مردان را بیش از حد تخمین می‌زنند. در هر دو حوزه فیزیکی و عاطفی، افراد مجرد هدفی را نشانه می‌گیرند که جنس مخالف در واقع تعیین نکرده است.[6]

با وجود این موانع، خواسته‌های اساسی هر دو گروه به طرز چشمگیری سنتی باقی مانده است. این نظرسنجی نشان داد که ۶۸ درصد از زنان و ۵۳ درصد از مردان فعالانه به دنبال یک رابطه عاشقانه هستند. علاوه بر این، اکثریت قریب به اتفاق—۸۴ درصد از زنان و ۷۸ درصد از مردان—اظهار داشتند که به دنبال یک شراکت برابر هستند، که نشان می‌دهد تمایل به یک پیوند پایدار و متعهدانه توسط عصر دیجیتال از بین نرفته است.[4][7]

تعریف جوانمردی (chivalry) نیز برای مطابقت با این انتظارات مدرن تکامل یافته است و از حرکات مالی بزرگ به سمت اقدامات ملاحظه‌کارانه واقعی تغییر جهت داده است. در حالی که تنها ۴۵ درصد از زنان به پرداخت صورت‌حساب توسط مرد اهمیت می‌دهند، ۵۹ درصد ارسال پیامک توسط طرف مقابل برای اطمینان از رسیدن سالم به خانه را بسیار جوانمردانه می‌دانند.[2][3]

توجه و حضور کامل به ارز نهایی جدید در روابط عاشقانه تبدیل شده است. پنجاه و پنج درصد از زنان اظهار داشتند که کاملاً بدون صفحه نمایش (گوشی) بودن در طول یک قرار عاشقانه، یکی از جذاب‌ترین رفتارهایی است که یک شریک می‌تواند از خود نشان دهد. در عصری که با حواس‌پرتی دیجیتال تعریف می‌شود، توجه کامل به کسی، نشان‌دهنده سطحی از احترام و علاقه است که از میان هیاهوی اپیدمی فرضیات عبور می‌کند.[2][7]

کارشناسان روابط پیشنهاد می‌کنند که پادزهر این عدم تطابق گسترده، روندی است که «شفافیت کامل» (loud looking) نامیده می‌شود—یعنی تمرین شفافیت رادیکال در مورد نیت‌های فرد از همان اولین تعامل. با بیان صریح آنچه به دنبال آن هستند و پرسیدن سؤالات مستقیم به جای تکیه بر فرضیات، افراد مجرد می‌توانند کلیشه‌هایی را که بسیاری از ارتباطات اولیه را از مسیر خارج می‌کنند، دور بزنند.[1][3]

در نهایت، این داده‌ها بازنگری بسیار خوش‌بینانه‌ای از چشم‌انداز قرارهای عاشقانه مدرن ارائه می‌دهند. فرهنگ روابط گذرا (hookup culture) که بر گفتمان فرهنگی غالب است، عمدتاً توهمی است که توسط بی‌اعتمادی متقابل حفظ می‌شود. با تشخیص اینکه فرد در طرف دیگر صفحه نمایش احتمالاً به دنبال همان نوع ارتباط معنادار است، افراد می‌توانند دفاعیات خود را کنار بگذارند و با کنجکاوی تازه‌ای به روابط عاشقانه نزدیک شوند.[2][5]