همکاری یوفا، کونکاکاف و ای‌اف‌سی برای چارچوب حکمرانی جایگزین فوتبال در مخالفت با فیفا

جیانی اینفانتینو به دنبال یک درآمد ۲۰ میلیارد دلاری بود. در عوض، او شورشی در هیئت مدیره به راه انداخت که می‌تواند ساختار حکمرانی فوتبال جهان را برای همیشه متلاشی کند. هنگامی که رئیس فیفا مخفیانه طرحی را برای واگذاری حقوق تجاری جام جهانی به یک شرکت تابعه جدید – با نام «شرکت پیشرو فیفا» (FIFA Forward Enterprise) – و فروش ۲۰ درصد سهام اقلیت آن به سرمایه‌گذاران خصوصی مطرح کرد، واکنش‌های منفی را به شدت دست کم گرفت. این پیشنهاد برای تجمیع پخش، حمایت‌های مالی و فروش بلیت تحت یک چتر شرکتی واحد طراحی شده بود تا سرمایه اولیه هنگفتی را به نهاد حاکم جهانی این ورزش تزریق کند. اما این اقدام اینفانتینو، به جای تضمین میراث او به عنوان یک سرمایه‌گذار موفق، باعث شورش فوری و بی‌سابقه‌ای از سوی نهادهایی شد که بخش عمده ثروت این ورزش را تولید می‌کنند.[1][2]

پاسخ مراکز قدرت سنتی این ورزش سریع، هماهنگ و بی‌رحمانه بود. یوفا (اروپا)، کونکاکاف (آمریکای شمالی و مرکزی) و کنفدراسیون فوتبال آسیا (ای‌اف‌سی) نه تنها معامله سرمایه‌گذاری خصوصی را متوقف کردند، بلکه جبهه‌ای متحد را مستقیماً علیه دولت اینفانتینو تشکیل دادند. این سه کنفدراسیون در یک نامه سرگشاده تند و مشترک که برای جامعه جهانی فوتبال منتشر شد، رهبری فیفا را به «نقض اساسی اعتماد» و «فریبکاری» متهم کردند. آنها استدلال کردند که مذاکرات محرمانه فاقد هرگونه شفافیت یا روند قانونی بوده و این ماجرا را نه یک خطای ارتباطی ساده، بلکه یک تجاوز دیکتاتورمآبانه توسط مدیری دانستند که خود را فراتر از اراده جمعی اعضا قرار داده است.[3][4]

اکنون، این بن‌بست از یک اختلاف مالی تلخ به یک بحران وجودی تمام‌عیار برای این ورزش تبدیل شده است. سه کنفدراسیون شورشی دیگر فقط عذرخواهی نمی‌خواهند؛ آنها فعالانه برای توسعه یک چارچوب حکمرانی جایگزین برای فوتبال جهان همکاری می‌کنند. منابع نزدیک به مذاکرات فاش می‌کنند که یوفا، کونکاکاف و ای‌اف‌سی در حال تدوین یک سند جامع سیاستی هستند که برای جایگزینی آنچه آنها سیستم منسوخ حمایت‌گرایانه فیفا می‌دانند، طراحی شده است. آنها سؤالات اساسی درباره نقش دقیق فیفا، نحوه توزیع درآمدهای جهانی و اینکه آیا مدل متمرکز فعلی اساساً شکست خورده است، مطرح می‌کنند.[1][5]

این فقط یک نزاع فلسفی در هیئت مدیره نیست؛ بلکه نبردی با ریسک بالا برای روح و حساب‌های بانکی محبوب‌ترین ورزش جهان است. ائتلاف شورشی در حال برگزاری مذاکرات اولیه در مورد سازماندهی مسابقات بین‌قاره‌ای خود است، گزینه‌ای هسته‌ای که عملاً فیفا را به طور کامل دور می‌زند. با ایجاد مسیرهای جایگزین برای فوتبال بین‌المللی، کنفدراسیون‌ها اطمینان حاصل می‌کنند که بازیکنان همچنان فرصت‌های معناداری برای رقابت خواهند داشت، حتی اگر اختلاف با رهبری فیفا به نقطه بی‌بازگشت برسد. این تهدیدی مستقیم است که اگر نهاد حاکم جهانی از تن دادن به بررسی مستقل حکمرانی و ذخایر نقدی تخمینی ۵ میلیارد دلاری خود امتناع کند، آن را منسوخ سازد.[1][5]

اهرم فشار شورشیان بسیار زیاد است و آنها قبلاً تمایل خود را برای استفاده از آن نشان داده‌اند. یوفا صراحتاً تهدید کرده است که تا زمانی که پیشنهادهای سرمایه‌گذاری خصوصی به هر شکلی زنده باشند، تمام مسابقات فیفا را به طور کامل تحریم خواهد کرد. نهاد اروپایی اعلام کرد: «یوفا و فدراسیون‌های ملی آن در مسابقات فیفا شرکت نخواهند کرد»، و جام جهانی زیر ۲۰ سال زنان در لهستان را مستقیماً هدف قرار داد. بدون مشارکت قدرت‌های اروپایی، آمریکای شمالی و آسیایی، تورنمنت‌های شاخص فیفا فوراً اعتبار تجاری، جذابیت پخش و مشروعیت رقابتی خود را از دست خواهند داد.[2][6]

در قلب این درگیری، اختلاف اساسی بر سر این است که چه کسی واقعاً مالک این بازی است و ثروت آن چگونه باید توزیع شود. «شرکت پیشرو فیفا» که توسط اینفانتینو پیشنهاد شده بود، به شدت مورد حمایت کشورهای در حال توسعه فوتبال در آفریقا و آمریکای جنوبی قرار گرفت که برای بقا به کمک‌های مالی متمرکز فیفا وابسته هستند. ارزش‌گذاری ۲۰ میلیارد دلاری به فیفا اجازه می‌داد تا پرداخت‌های توسعه‌ای خود را به شدت افزایش دهد، که در حال حاضر حدود ۸ میلیون دلار برای هر فدراسیون عضو در یک چرخه چهار ساله است. اردوگاه اینفانتینو استدلال می‌کند که تزریق سرمایه خصوصی گامی ضروری برای شکستن انحصار اروپا بر ثروت فوتبال سطح بالا و جهانی‌سازی واقعی زیرساخت مالی این ورزش بود.[3][4]

با این حال، برای ائتلاف شورشی، جام جهانی یک دارایی میراث فرهنگی است، نه یک ابزار مالی که باید در وال استریت اهرم شود. یوفا با قاطعیت اعلام کرد: «برخی چیزها برای فروش بسیار مهم هستند. جام جهانی فیفا متعلق به فوتبال است و همیشه خواهد بود.» کنفدراسیون‌ها خط قرمزی در برابر نفوذ خزنده سرمایه‌گذاری خصوصی در ورزش‌های بین‌المللی ترسیم می‌کنند و تضمین‌های الزام‌آور قانونی می‌خواهند که فیفا هرگز دوباره تلاش نکند تا حکمرانی یا مسابقات برتر خود را به مالکیت خصوصی باز کند. آنها حفظ ساختار مالکیت سنتی ورزش را به عنوان یک خط پایه غیرقابل مذاکره برای هرگونه همکاری آتی می‌دانند.[2][4]

اکنون این ورزش با یک انتخاب دوگانه روبرو است: اصلاح فیفا از درون تحت فشار شدید، یا تماشای تجزیه بازی جهانی به جناح‌های رقیب و متخاصم. ماه‌های آینده مشخص خواهد کرد که آیا اینفانتینو می‌تواند از فشار برای استعفای خود جان سالم به در ببرد، یا اینکه کنفدراسیون‌های شورشی رسماً چارچوب جایگزین خود را راه‌اندازی خواهند کرد. برای درک اهمیت این جنگ داخلی و معنای آن برای آینده فوتبال بین‌المللی، باید دو دیدگاه رقیب برای حکمرانی این ورزش را در کنار هم سنجید.[1][5]