چگونه مَتر ۱.۶ با «ساختار مشترک» و راه‌اندازی NFC به پراکندگی خانه‌های هوشمند پایان می‌دهد

صنعت خانه‌های هوشمند مدت‌هاست که آینده‌ای را نوید می‌دهد که در آن هر دستگاهی به‌طور یکپارچه ارتباط برقرار می‌کند، اما واقعیت برای اکثر صاحبان خانه و مستاجران، آشفته‌بازاری پراکنده از اکوسیستم‌های رقیب است. خریداران اغلب خود را محدود به Apple Home، Google Home یا Amazon Alexa می‌بینند و قبل از خرید یک لامپ ساده، بسته‌بندی را با دقت برای سازگاری بررسی می‌کنند.[5]

قرار بود معرفی استاندارد مَتر (Matter) در سال ۲۰۲۲ این مشکل را با ایجاد یک زبان جهانی برای دستگاه‌های هوشمند حل کند. با این حال، نسخه‌های اولیه همچنان کاربران را ملزم می‌کردند که دستگاه‌ها را به‌صورت دستی بین پلتفرم‌ها به اشتراک بگذارند – فرآیندی دست‌وپاگیر که حافظه محدودی را در خود سخت‌افزار مصرف می‌کرد و اغلب منجر به خطاهای شبکه آزاردهنده می‌شد.[3]

با انتشار مشخصات مَتر ۱.۶ توسط ائتلاف استانداردهای اتصال (CSA)، معماری زیربنایی خانه هوشمند دستخوش یک بازنگری اساسی شده است که برای حذف دقیقاً همین نقاط اصطکاک طراحی شده است. این به‌روزرسانی به جای افزودن پشتیبانی از دسته‌بندی‌های جدید و جذاب دستگاه‌ها، تمام تمرکز خود را بر مکانیک‌های حیاتی و نه چندان پر زرق و برق نحوه نصب، اشتراک‌گذاری و مدیریت دستگاه‌ها در پلتفرم‌های مختلف گذاشته است.

مهم‌ترین تغییر ساختاری، معرفی «ساختار مشترک» (Joint Fabric) است. در نسخه‌های قبلی مَتر، اشتراک‌گذاری یک پریز هوشمند بین برنامه Apple Home یک کاربر iOS و برنامه Google Home یک کاربر اندروید، مستلزم آن بود که دستگاه اتصالات موازی و جداگانه‌ای – یا «ساختارهایی» – را برای هر اکوسیستم حفظ کند.

ساختار مشترک این سیستم اضافی را با اجازه دادن به چندین کنترل‌کننده مجاز توسط کاربر، برای مدیریت مشترک یک شبکه مَتر واحد و یکپارچه جایگزین می‌کند. هنگامی که دستگاهی به این ساختار مشترک اضافه می‌شود، به‌طور خودکار برای همه پلتفرم‌های شرکت‌کننده قابل دسترسی می‌شود، بدون نیاز به مراحل ثبت نام جداگانه.

برای خانواده‌ای با اکوسیستم‌های گوشی هوشمند ترکیبی، این بدان معناست که یک قفل هوشمند تازه نصب شده فوراً در دستگاه همه ظاهر می‌شود و موانع فنی را برای خانواده‌ها و هم‌خانه‌ها به شدت کاهش می‌دهد.[3]

فراتر از اشتراک‌گذاری شبکه، مَتر ۱.۶ فرآیند نصب فیزیکی را از طریق راه‌اندازی مبتنی بر NFC به‌طور اساسی تغییر می‌دهد. از لحاظ تاریخی، راه‌اندازی یک دستگاه هوشمند مستلزم اسکن یک کد QR کوچک چاپ شده روی سخت‌افزار بود، در حالی که دستگاه روشن بود و منتظر برقراری اتصال بلوتوث بود.

این روش قدیمی مشکلات قابل توجهی را برای دستگاه‌های سیم‌کشی شده مانند چراغ‌های سقفی یا کلیدهای داخل دیوار ایجاد می‌کرد، زیرا اغلب باید قبل از جفت شدن با شبکه، به طور کامل به برق اصلی خانه سیم‌کشی می‌شدند. اگر جفت‌سازی شکست می‌خورد، صاحب خانه ممکن بود مجبور شود چراغ را باز کند تا دوباره به کد QR دسترسی پیدا کند.[5]

راه‌اندازی جدید NFC به دستگاه اجازه می‌دهد تا قبل از دریافت برق، با استفاده از ارتباطات میدان نزدیک (NFC) به طور کامل راه‌اندازی شود. صاحب خانه یا پیمانکار می‌تواند به سادگی گوشی هوشمند خود را به یک کلید هوشمند در حالی که هنوز در جعبه است، نزدیک کند تا اعتبارنامه شبکه را به طور ایمن منتقل کند.

هنگامی که دستگاه به صورت فیزیکی نصب شد و کلید برق اصلی وصل شد، فوراً به شبکه خانگی می‌پیوندد و فرآیند بازسازی‌های بزرگ و نصب‌های حرفه‌ای را ساده می‌کند.[5]

این به‌روزرسانی همچنین نحوه تعامل پلتفرم‌های خانه هوشمند با سیستم‌های کنترل آب و هوا را از طریق قابلیتی به نام پیشنهادات ترموستات بازتعریف می‌کند. به طور سنتی، هاب‌های خانه هوشمند دستورات مستقیم و لغوکننده‌ای را به ترموستات‌ها ارسال می‌کردند، و آنها را مجبور می‌کردند بدون توجه به تنظیمات دستی اخیر کاربر یا شرایط محیطی فعلی خانه، دستورالعمل‌ها را اجرا کنند.[2]

تحت چارچوب جدید، اکوسیستم‌ها توصیه‌های محدود به زمان را که به پیش‌تنظیمات پشتیبانی شده ترموستات مرتبط هستند، ارسال می‌کنند. خود ترموستات این پیشنهادات را قبل از اقدام، در برابر ترجیحات تعریف شده توسط کاربر ارزیابی می‌کند. به عنوان مثال، اگر برنامه پاسخ به تقاضای یک شرکت برق پیشنهاد کند که برای صرفه‌جویی در انرژی در ساعات اوج مصرف، دما را بالا ببرد، اما صاحب خانه اخیراً آن را به صورت دستی پایین آورده باشد، ترموستات می‌تواند هوشمندانه ورودی انسانی را بر پیشنهاد خودکار اولویت دهد.[2]

زیرساخت امنیتی نیز یک ارتقاء آرام اما حیاتی دریافت می‌کند. با افزایش تعداد دستگاه‌های متصل در یک خانه معمولی، مدیریت گواهی‌های دیجیتالی که اصالت هر دستگاه را تأیید می‌کنند، از نظر محاسباتی سنگین می‌شود. مَتر ۱.۶ لیست‌های ابطال گواهی (CRL) پارتیشن‌بندی شده را معرفی می‌کند و به‌روزرسانی‌های امنیتی را به بخش‌های کوچک‌تر و مدیریت‌شده مستقل تقسیم می‌کند.

این تضمین می‌کند که حتی دستگاه‌های هوشمند کم‌مصرف نیز می‌توانند پروتکل‌های امنیتی به‌روز را به طور کارآمد حفظ کنند، بدون اینکه تحت فشار دانلودهای عظیم داده قرار گیرند. CSA همچنین برنامه صدور گواهی امنیت محصول خود را به‌روزرسانی کرد و آن را با استانداردهای بین‌المللی امنیت سایبری هماهنگ کرد تا اطمینان حاصل شود که تولیدکنندگان حداقل الزامات سختگیرانه، مانند رمزهای عبور منحصر به فرد دستگاه و فرآیندهای راه‌اندازی امن را رعایت می‌کنند.

در حالی که استاندارد اکنون نهایی شده و در دسترس توسعه‌دهندگان است، جدول زمانی برای در دسترس بودن برای مصرف‌کنندگان به تولیدکنندگان فردی بستگی دارد. سازندگان سخت‌افزار و ارائه‌دهندگان پلتفرم مانند اپل، گوگل و سامسونگ باید این ویژگی‌ها را به صورت جداگانه در به‌روزرسانی‌های نرم‌افزاری و خطوط تولید آینده خود ادغام کنند.[1]

برای صاحبان خانه‌هایی که قصد بازسازی دارند یا مستاجرانی که به دنبال ارتقاء فضای زندگی خود هستند، ورود مَتر ۱.۶ نشان‌دهنده تغییر در استراتژی خرید است. تمرکز دیگر فقط بر این نیست که آیا یک دستگاه از مَتر پشتیبانی می‌کند، بلکه بر این است که آیا اکوسیستم زیربنایی این پروتکل‌های پیشرفته اشتراک‌گذاری و راه‌اندازی را پذیرفته است، که نوید آینده‌ای را می‌دهد که در آن خانه هوشمند سرانجام با قابلیت اطمینان یکپارچه سیم‌کشی سنتی برق کار می‌کند.[5]