چگونه اسنپ‌چت و لینکدین محتوای هوش مصنوعی را از فیدهای ارگانیک فیلتر می‌کنند و همزمان آن را در تبلیغات گسترش می‌دهند

در چهار شبکه اجتماعی بزرگ – پلتفرم‌هایی که در مجموع مصرف رسانه‌ای روزانه بیش از سه میلیارد نفر را دیکته می‌کنند – یک تغییر الگوریتمی هماهنگ در آگوست ۲۰۲۶ رخ داد. هوش مصنوعی مولد به طور سیستماتیک در حال قرنطینه شدن است.[1][2]

این پلتفرم‌ها به شدت در حال تبلیغ هوش مصنوعی برای تبلیغ‌کنندگان خود هستند، در حالی که بی‌سروصدا الگوریتم‌های توصیه‌گر خود را بازنویسی می‌کنند تا رسانه‌های مصنوعی را از کاربران عادی پنهان کنند. دی‌جی کندی، تحلیلگر بازاریابی دیجیتال، در گزارشی می‌گوید: «پلتفرم‌ها می‌خواهند هوش مصنوعی بخش بیشتری از کار پشت کمپین‌ها را انجام دهد. آنها دیگر تمایلی ندارند که خروجی‌های هوش مصنوعی کم‌تلاش، محتوایی را که مردم واقعاً می‌بینند، اشغال کند.» پیام شرکت‌هایی مانند اسنپ (Snap)، بایت‌دنس (ByteDance) و مایکروسافت واضح است: هوش مصنوعی ابزار تولید برای مشتریان پولی است، اما اصالت انسانی محصولی است که مخاطب را به پیمایش (اسکرول) ادامه می‌دهد.[1]

در اواسط آگوست، اسنپ‌چت موتور توصیه‌گر خود را برای اسپات‌لایت (Spotlight)، فید ویدیوی کوتاه خود که بیش از ۴۰۰ میلیون کاربر فعال ماهانه دارد، تنظیم کرد. قانون جدید دوگانه است: فقط ویدیوهایی که توسط افراد واقعی ساخته شده‌اند، واجد شرایط توصیه الگوریتمی هستند.[3]

این پلتفرم همچنان فیلترهای ویرایشی مبتنی بر هوش مصنوعی خود را مجاز می‌داند، اما ویدیوهای کاملاً مصنوعی اکنون از توزیع ویروسی که تولیدکنندگان محتوا به آن متکی هستند، محروم شده‌اند. این یک خط قرمز سخت بین هوش مصنوعی به عنوان یک لنز (ابزار) و هوش مصنوعی به عنوان یک نویسنده (خالق) است.[3]

لینکدین (LinkedIn)، که اوایل امسال از مرز یک میلیارد عضو گذشت، تنزل الگوریتمی مشابهی را اجرا کرد. این شبکه حرفه‌ای منطق فید خود را به‌روز کرد تا دسترسی متن‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی و پست‌های مصنوعی کم‌کیفیت را محدود کند، که پاسخی به خستگی کاربران از «رهبری فکری» خودکار بود.[1][2]

قابلیت واقعی این فیلترها به جای تحلیل بصری بی‌نقص، به شدت به استانداردهای واترمارکینگ (نشان‌گذاری) و فراداده (Metadata) متکی است. وقتی کاربری ویدیویی را که داده‌های مبدأ آن حذف شده است، بارگذاری می‌کند، سیستم‌های تشخیص اغلب در شناسایی آن به عنوان مصنوعی شکست می‌خورند و نگهبانان الگوریتمی را کور می‌گذارند.[4]

تیک‌تاک (TikTok) به جای اتکای صرف به تشخیص خودکار، در آگوست یک راهنمای جدید سواد هوش مصنوعی و سیستم‌های برچسب‌گذاری بهبود یافته را معرفی کرد. هدف این است که بار تشخیص را به کاربر منتقل کند و مخاطب را آموزش دهد تا محتوای مصنوعی را خودشان تشخیص دهند.[2]

در حالی که فیدهای ارگانیک در حال پاکسازی هستند، زیرساخت تبلیغاتی در حال واگذاری به ماشین‌ها است. معرفی مدل «دریمینا سیدنس ۲.۵» (Dreamina Seedance 2.5) تیک‌تاک در مجموعه تبلیغاتی «سیمفونی» (Symphony) در آگوست، تهاجمی‌ترین نمونه است.[1]

این سیستم ارتقا یافته به تبلیغ‌کنندگان اجازه می‌دهد ویدیوهایی تا ۳۰ ثانیه تولید کنند – دو برابر محدودیت ۱۵ ثانیه‌ای قبلی. این سیستم می‌تواند تا ۵۰ مرجع تصویر، ویدیو و صدا را برای سنتز یک تبلیغ تجاری، همراه با دستورالعمل‌های خلاقانه خاص زمان‌بندی (timestamp)، دریافت کند.[1]

اسنپ‌چت ابزاری را معرفی کرد که به برندها اجازه می‌دهد پلتفرم تبلیغاتی خود را مستقیماً به دستیاران هوش مصنوعی شخص ثالث برای برنامه‌ریزی و بهینه‌سازی کمپین متصل کنند. در همین حال، متا (Meta) گزینه‌های حذف دستی مکان‌یابی را از چندین تنظیمات کمپین حذف کرد و تبلیغ‌کنندگان را مجبور کرد به سیستم‌های تحویل خودکار آن اعتماد کنند.[1][2]

پلتفرم‌ها این رویکرد دوگانه را به عنوان توانمندسازی تولیدکنندگان محتوا و افزایش کارایی برای برندها معرفی می‌کنند. اما اگر این زبان بازاریابی را کنار بگذاریم، این یک دیوار آتش اقتصادی اساسی است. اگر فید ارگانیک پر از محتوای مصنوعی شود، کاربران می‌روند؛ اگر تبلیغ‌کنندگان مجبور باشند برای تولید هر دارایی خلاقانه به انسان‌ها پول بدهند، هزینه‌های تبلیغات کاهش می‌یابد.[1]

نیام کانلی برای «برند نیشن» (Brandnation) می‌نویسد: «همانطور که مخاطبان در تشخیص محتوای مصنوعی بهتر می‌شوند، داستان‌ها، شخصیت‌ها و دیدگاه‌های واقعی ارزش بیشتری پیدا می‌کنند.» نتیجه این است که تلاش انسانی قابل تأیید در حال تبدیل شدن به یک سیگنال الگوریتمی برتر است. محتوایی که تولید نشده، تک‌برداشت (single-take) و دارای نقص‌های آشکار است، بهتر از رسانه‌های بسیار صیقلی عمل می‌کند، صرفاً به این دلیل که نقص‌ها سخت‌ترین چیز برای جعل متقاعدکننده توسط یک مدل مولد هستند.[2][4]

تنش بین این دو سیستم – یک پشته تبلیغاتی که برای تولید انبوه رسانه‌های مصنوعی طراحی شده و یک فید ارگانیک که برای رد کردن آن طراحی شده – سال آینده رسانه‌های اجتماعی را تعریف خواهد کرد. پلتفرم‌ها شرط بسته‌اند که می‌توانند این دیوار آتش را حفظ کنند، اما با بهبود مدل‌های مولد، فیلترهای الگوریتمی با وظیفه‌ای فزاینده و غیرممکن روبرو خواهند شد.[1][4]