قانون ۳۰ ساله: چگونه دوره نرمال استاندارد IPCC نرخ واقعی تغییرات اقلیمی را پنهان می‌کند

وقتی هواشناسان محلی گزارش می‌دهند که دمای یک ماه تابستانی تنها ۰.۵ درجه سانتی‌گراد بالاتر از حد نرمال بوده است، آن‌ها به یک استاندارد ریاضی تکیه می‌کنند که بی‌سروصدا دهه‌ها گرمایش را در خود هضم کرده است. سازمان جهانی هواشناسی و سرویس ملی آب‌وهوا، وضعیت نرمال را با استفاده از یک میانگین متحرک ۳۰ ساله تعریف می‌کنند که در جدیدترین به‌روزرسانی، بازه زمانی ۱۹۹۱ تا ۲۰۲۰ را در بر می‌گیرد.[2][7]

اگرچه این خط پایه متحرک برای پیش‌بینی آب‌وهوای فردا ضروری است، اما از نظر ریاضی نرخ واقعی تغییرات اقلیمی بلندمدت را پنهان می‌کند. از آنجا که دوره ۱۹۹۱ تا ۲۰۲۰ شامل برخی از گرم‌ترین سال‌های ثبت‌شده در تاریخ است، نرمال جدید به‌طور قابل‌توجهی گرم‌تر از نرمال قدیمی است و همین امر شدت ظاهری موج‌های گرمای فعلی را کوچک‌تر جلوه می‌دهد.[7]

سازمان بین‌المللی هواشناسی در سال ۱۹۳۴ دوره نرمال استاندارد ۳۰ ساله را پایه‌گذاری کرد و نخستین خط پایه را از ۱۹۰۱ تا ۱۹۳۰ تعیین نمود. هدف این بود که یک چارچوب مرجع پایدار برای کشاورزی و زیرساخت‌ها فراهم شود تا نوسانات سالانه ال‌نینو را هموار کرده و در عین حال با طول عمر انسان نیز تناسب داشته باشد.[2]

هیئت بین‌دولتی تغییر اقلیم (IPCC) برای چارچوب‌بندی ارزیابی‌های خود به این خطوط پایه متکی است، هرچند که گرمایش بلندمدت را به دوره پیش از صنعتی شدن، یعنی ۱۸۵۰ تا ۱۹۰۰، لنگر می‌کند. با این حال، برای ارزیابی اثرات منطقه‌ای و برنامه‌ریزی‌های سازگاری، نرمال متحرک ۳۰ ساله همچنان معیار استاندارد محسوب می‌شود.[3][5]

در سال ۲۰۲۱، آژانس‌های هواشناسی در سراسر جهان خط پایه خود را از دوره ۱۹۸۱ تا ۲۰۱۰ به دوره ۱۹۹۱ تا ۲۰۲۰ تغییر دادند. این جابه‌جایی، دهه نسبتاً خنک‌تر ۱۹۸۰ را حذف و دهه رکوردشکن ۲۰۱۰ را اضافه کرد که در نتیجه آن، دمای خط پایه در بیشتر نقاط کره زمین افزایش یافت.[7]

اثر پنهان‌سازی این تغییر فوری است. همان‌طور که جان گان، هواشناس News4JAX اشاره می‌کند، خط زمانی تغییرات اقلیمی در حال حرکت است و توضیح می‌دهد آنچه پیش‌تر یک ناهنجاری دمایی شدید در نظر گرفته می‌شد، اکنون در دسته استاندارد طبقه‌بندی می‌شود. با تغییر دادن نقطه هدف، به‌روزرسانی خط پایه به‌طور مصنوعی ناهنجاری دمایی گزارش‌شده را فشرده می‌کند.[7]

منتقدان استدلال می‌کنند که این امر یک تغییر روانی خطرناک در خط پایه ایجاد می‌کند. پایگاه Truthout خاطرنشان می‌کند که سرویس ملی آب‌وهوا با گزارش دماهای روزانه در مقایسه با میانگینی که به‌سرعت در حال گرم شدن است، ناخواسته واقعیت گرمایش زمین را پنهان می‌کند. وقتی یک روز با گرمای بی‌سابقه با یک دهه با گرمای بی‌سابقه مقایسه می‌شود، ناهنجاری کوچک به نظر می‌رسد.[1]

اقلیم‌شناسان استدلال می‌کنند که خط پایه متحرک یک ضرورت آماری است، نه یک خطای ارتباطی. انجمن هواشناسی آمریکا تأکید می‌کند که استفاده از داده‌های تاریخی نیازمند خط پایه‌ای است که منعکس‌کننده اقلیمی باشد که زیرساخت‌ها در حال حاضر تجربه می‌کنند. یک مهندس شهری که درز انبساط یک پل را طراحی می‌کند، باید از حداکثر و حداقل دما در ۳۰ سال گذشته مطلع باشد، نه دماهای قرن نوزدهم.[6]

دفتر ملی پژوهش‌های اقتصادی (NBER) در یک مقاله کاری این تنش را برجسته کرده و خاطرنشان می‌کند که اندازه‌گیری اثرات تغییر اقلیم مستلزم درک همزمان تغییرات مطلق از دوران پیش از صنعتی شدن و تغییرات نسبی از حافظه نزدیک است. سازگاری به نرمال متحرک متکی است، در حالی که کاهش اثرات به خط پایه مطلق بستگی دارد.[5]

بافتار اروپا این واقعیت دوگانه را به‌خوبی نشان می‌دهد. گزارش وضعیت اقلیم اروپا از سوی PreventionWeb نشان می‌دهد که این قاره با سرعتی دو برابر میانگین جهانی در حال گرم شدن است. با این حال، وقتی آژانس‌های اروپایی دماهای سال ۲۰۲۳ را در مقایسه با خط پایه ۱۹۹۱ تا ۲۰۲۰ اندازه‌گیری می‌کنند، ناهنجاری‌ها کمتر از زمانی که با خط پایه ۱۹۶۱ تا ۱۹۹۰ سنجیده می‌شوند، فاجعه‌بار به نظر می‌رسند.[4]

چارچوب‌بندی فصل اول گزارش IPCC صراحتاً به این چالش ارتباطی اذعان دارد. این هیئت بین آب‌وهوا که کوتاه‌مدت است و با نرمال‌های اخیر سنجیده می‌شود، و تغییر اقلیم که بلندمدت است و با سطوح پیش از صنعتی شدن اندازه‌گیری می‌شود، تمایز قائل است. این سیستم گزارش‌دهی دوگانه دقیق است، اما به‌شدت مستعد سوءتعبیر عمومی است.[3]

در حالی که پنجره ۳۰ ساله آماده می‌شود تا در سال ۲۰۳۱ دوباره به جلو حرکت کند و دوره ۲۰۰۱ تا ۲۰۳۰ را پوشش دهد، خط پایه گرمای شدیدتری را در خود هضم خواهد کرد. دهه ۲۰۲۰ از هم‌اکنون در مسیر تبدیل شدن به گرم‌ترین دهه ثبت‌شده قرار دارد، به این معنی که نرمال بعدی حتی از این هم گرم‌تر خواهد بود.[8]

قانون ۳۰ ساله همچنان ابزاری حیاتی برای هواشناسی است، اما عدسی ناقصی برای تاریخچه اقلیمی به شمار می‌رود. دماهای مطلق به روند صعودی خود ادامه می‌دهند و شکاف بین خط پایه پیش از صنعتی شدن و نرمال متحرک، با پیشروی در این قرن تنها گسترده‌تر خواهد شد.[8]