شرکت الکترونیک آرتس با فروش ۵۵ میلیارد دلاری خصوصی شد؛ نشانه‌ای از تغییر بزرگ در مدل مالکیت ناشران بازی

شرکت الکترونیک آرتس (Electronic Arts) رسماً از بورس نزدک خارج شد و یک معامله تاریخی ۵۵ میلیارد دلاری برای خصوصی شدن را که توسط صندوق سرمایه‌گذاری عمومی عربستان سعودی (PIF)، سیلور لیک (Silver Lake) و افینیتی پارتنرز (Affinity Partners) رهبری می‌شد، نهایی کرد. سهامداران با قیمت ۲۱۰ دلار به ازای هر سهم تسویه حساب کردند و دوران ۳۵ ساله حضور عمومی این ناشر بازی‌های «مدن» و «بتلفیلد» به پایان رسید.[1][5][6]

اهمیت این موضوع بسیار بالاست. این بزرگترین خرید اهرمی در تاریخ صنعت بازی‌های ویدیویی است که مدل مالکیت یکی از ریشه‌دارترین غول‌های صنعت بازی را به طور اساسی تغییر می‌دهد. با خصوصی شدن، EA از فشار بی‌وقفه و چرخه‌ای تماس‌های گزارش درآمد فصلی رها می‌شود و نظارت کوتاه‌مدت بازار را با بار بدهی عظیم ۲۰ میلیارد دلاری که توسط جی‌پی مورگان چیس (JPMorgan Chase) تأمین شده است، معاوضه می‌کند.[3][8]

ساختار مالکیت جدید، کنترل بی‌سابقه‌ای را در دستان یک صندوق ثروت دولتی قرار می‌دهد. صندوق PIF اکنون ۹۳/۴ درصد سهام اکثریت را در این نهاد خصوصی جدید در اختیار دارد و سرمایه‌گذاری ۹/۹ درصدی قبلی خود را افزایش داده و بخش اعظم ۳۶ میلیارد دلار سرمایه مورد نیاز برای نهایی کردن معامله را تأمین کرده است. سیلور لیک ۵/۵ درصد و افینیتی پارتنرز – شرکت سرمایه‌گذاری تأسیس شده توسط جرد کوشنر – ۱/۱ درصد باقیمانده را در اختیار دارند.[1][2][8]

با وجود این تغییر بزرگ در بالای جدول سهامداران، عملیات روزمره در مقر EA در ردوود سیتی (Redwood City) تا حد زیادی دست‌نخورده باقی مانده است. اندرو ویلسون همچنان به عنوان مدیرعامل ادامه کار می‌دهد و ثبات را برای نیروی کاری که سال‌ها نوسانات صنعت را تحمل کرده‌اند، حفظ می‌کند. با این حال، ویلسون بلافاصله برای تثبیت حلقه داخلی خود اقدام کرد و کم وبر (Cam Weber) را به سمت مدیر ارشد استودیوها و دیوید تینسون (David Tinson) را به سمت مدیر عملیات (COO) ارتقا داد تا فصل بعدی شرکت را هدایت کنند.[4][6][7]

برای عربستان سعودی، این خرید، نگین تاج استراتژی چند ساله و چند میلیارد دلاری این کشور برای تنوع بخشیدن به اقتصاد خود و دور شدن از نفت و ورود به حوزه سرگرمی جهانی است. PIF به طور پیوسته یک سبد سهام بزرگ در حوزه ورزش‌های الکترونیک و بازی ایجاد کرده است، از جمله سهام در نینتندو و مالکیت پلتفرم‌های رقابتی مانند ESL FACEIT. با این حال، به دست گرفتن کنترل کامل کاتالوگ EA، جهشی بی‌نظیر در نفوذ مستقیم در صنعت محسوب می‌شود.[1][3][5]

وال استریت تا حد زیادی موفقیت این معامله را در هفته‌های پایانی پیش‌بینی کرده بود، به طوری که سهام EA قبل از خروج رسمی، تنها چند سنت کمتر از قیمت خرید ۲۱۰ دلاری در نوسان بود. این تراکنش تمام نقدی، ۲۵ درصد حق بیمه نسبت به قیمت سهام شرکت در زمان اعلام اولیه معامله در سپتامبر ۲۰۲۵ را نشان می‌دهد، که یک روز پرداخت بزرگ برای سرمایه‌گذاران نهادی و خرد به شمار می‌رود.[2][8]

پیامدهای خلاقانه این خرید بسیار گسترده است. بدون نیاز به جلب رضایت سهامداران عمومی هر سه ماه یکبار، استودیوهای توسعه EA می‌توانند از نظر تئوری ریسک‌های بزرگتری را بپذیرند و چرخه‌های توسعه طولانی‌تری را برای فرنچایزهای شاخص مانند مس افکت (Mass Effect)، دراگون ایج (Dragon Age) و بتلفیلد (Battlefield) در پیش بگیرند. ویلسون صراحتاً اعلام کرده است که ساختار مالکیت جدید به شرکت اجازه می‌دهد تا «جسورانه سرمایه‌گذاری کند» و نوآوری را در سبد محصولات خود تسریع بخشد.[2][7]

با این حال، بدهی ۲۰ میلیارد دلاری که بر دوش شرکت گذاشته شده است، همچنان یک شبح تهدیدآمیز باقی می‌ماند. تحلیلگران و منتقدان صنعت هشدار می‌دهند که خدمات‌دهی به این تعهد مالی عظیم نیاز به سرمایه قابل توجهی دارد. این واقعیت باعث ایجاد ترس‌هایی شده است که EA ممکن است مجبور به اجرای اقدامات تهاجمی کاهش هزینه شود، که به طور بالقوه منجر به تعطیلی استودیوها، تعدیل نیرو، یا افزایش اتکا به تاکتیک‌های کسب درآمد نامطلوب برای مصرف‌کننده در بازی‌های خدمات زنده (live-service) خود گردد.[1][3]

نهایی شدن این معامله در ۴ آگوست، تقریباً یک ماه دیرتر از آنچه در ابتدا پیش‌بینی شده بود، پس از یک دوره طاقت‌فرسای بررسی‌های جهانی ضد انحصار و امنیت ملی، انجام شد. آخرین مانع زمانی برطرف شد که کمیسیون اروپا در اواخر جولای تأییدیه ضد انحصار را صادر کرد و به این نتیجه رسید که نقش PIF به عنوان یک سرمایه‌گذار مالی – و نه یک رقیب مستقیم در نشر بازی – خطر رقابتی محدودی را برای بازار گسترده‌تر بازی ایجاد می‌کند.[5][6][8]

در حالی که EA وارد دوران خصوصی خود می‌شود، تمرکز فوری بر ادغام ساختار رهبری جدید و مدیریت انتقال برای نیروی کار جهانی آن خواهد بود. فرنچایزهای ورزشی عظیم این ناشر، از جمله EA Sports FC و Madden NFL، همچنان به عنوان ستون فقرات مالی عمل خواهند کرد. اما کل صنعت از نزدیک نظاره‌گر خواهد بود تا ببیند مالکیت جدید چگونه بر جهت‌گیری خلاقانه و شیوه‌های تجاری یکی از باسابقه‌ترین نهادهای صنعت بازی تأثیر می‌گذارد.[2][4]