تعهد ۵۰۰ میلیارد دلاری تایوان برای تولید نیمه‌رسانا و هوش مصنوعی در آمریکا طی توافق تجاری تاریخی

رقم اصلی خیره‌کننده است: نیم تریلیون دلار. در اقدامی تاریخی برای تغییر شکل زنجیره تأمین جهانی فناوری، ایالات متحده و تایوان یک چارچوب گسترده تجاری و سرمایه‌گذاری را نهایی کردند که ۵۰۰ میلیارد دلار را به تولید نیمه‌رسانا و هوش مصنوعی در آمریکا اختصاص می‌دهد. این توافق که توسط «مؤسسه آمریکایی در تایوان» و «دفتر نمایندگی اقتصادی و فرهنگی تایپه» امضا شده است، یک پیمان تجارت آزاد سنتی نیست. در عوض، این یک سازوکار دوجانبه بسیار هدفمند است که برای بازگرداندن سریع تولید پیشرفته و تضمین زیرساخت فیزیکی اقتصاد دیجیتال طراحی شده است. برای اقتصاد جهانی، اهمیت این موضوع بسیار بالاست. از آنجایی که هوش مصنوعی تقاضای بی‌سابقه‌ای برای قدرت محاسباتی پیشرفته ایجاد می‌کند، تمرکز جغرافیایی تولید تراشه در شرق آسیا به یک نقطه ضعف حیاتی تبدیل شده است.[1][2]

این توافق تلاش می‌کند تا یک تغییر جغرافیایی عظیم را مهندسی کند و هدف آن انتقال تا ۴۰ درصد از زنجیره تأمین نیمه‌رسانای تایوان مستقیماً به خاک ایالات متحده است. برای درک کامل سازوکار این توافق تاریخی، ضروری است که رقم خیره‌کننده ۵۰۰ میلیارد دلاری را تجزیه کنیم. این تعهد مالی به جای اینکه یک مبلغ یکجا باشد، به صورت استراتژیک به دو مسیر مجزا تقسیم شده است که برای حمایت از غول‌های صنعتی و همچنین اکوسیستم گسترده‌تر تأمین‌کنندگان کوچک‌تر طراحی شده‌اند. این رویکرد دو مسیره تضمین می‌کند که کل زنجیره تأمین، نه فقط کارخانه‌های مونتاژ نهایی، می‌توانند جهش پرهزینه در سراسر اقیانوس آرام را انجام دهند.[2]

مسیر اول شامل ۲۵۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری مستقیم توسط شرکت‌های نیمه‌رسانا و فناوری تایوانی است. این جریان عظیم سرمایه خصوصی به طور مشخص برای ساخت و گسترش کارخانه‌های تولید نیمه‌رسانای پیشرفته، ارتقاء زیرساخت‌های انرژی منطقه‌ای و ساخت تأسیسات تولید هوش مصنوعی پیشرفته در سراسر ایالات متحده اختصاص یافته است. مسیر دوم ۲۵۰ میلیارد دلار ضمانت اعتباری اضافی را فراهم می‌کند که مستقیماً توسط دولت تایوان پشتیبانی می‌شود. این ضمانت‌های مالی به طور خاص برای کاهش ریسک و تسهیل سرمایه‌گذاری‌های بیشتر توسط تأمین‌کنندگان کوچک‌تر و تخصصی طراحی شده‌اند و تضمین می‌کنند که اکوسیستم پیچیده – از تأمین‌کنندگان مواد شیمیایی تخصصی گرفته تا شرکت‌های بسته‌بندی دقیق – توانایی مالی لازم برای دنبال کردن تولیدکنندگان اصلی تراشه را داشته باشند.[1]

شرکت تولید نیمه‌رسانای تایوان (TSMC) به عنوان لنگر بی‌چون و چرای این مهاجرت صنعتی عظیم عمل می‌کند. این غول تولیدی ۱۶۵ میلیارد دلار خیره‌کننده را به حضور خود در ایالات متحده اختصاص داده است و پردیس خود در آریزونا را به طور تهاجمی گسترش می‌دهد تا چندین کارخانه تولید پیشرفته (fab)، مراکز تحقیق و توسعه اختصاصی و تأسیسات بسته‌بندی پیشرفته را در خود جای دهد. نکته مهم این است که دامنه توافق بسیار فراتر از تولید ویفرهای سیلیکونی خام است. این توافق به طور صریح اکوسیستم سخت‌افزار هوش مصنوعی پایین‌دستی را هدف قرار می‌دهد و تضمین می‌کند که تراشه‌های تولید شده در آمریکا نیز در داخل کشور به ابررایانه‌های کاربردی مونتاژ شوند.[2]

بازیگران اصلی تولید مانند فاکس‌کان (Foxconn) و ویسترون (Wistron) فعالانه از این چارچوب جدید برای ساخت کارخانه‌های مونتاژ عظیم ابررایانه‌های هوش مصنوعی در تگزاس استفاده می‌کنند و عملیات خود را از نزدیک با غول‌های فناوری ایالات متحده مانند انویدیا (Nvidia) ادغام می‌کنند. در ازای این سرازیر شدن تاریخی سرمایه خارجی و ظرفیت صنعتی، ایالات متحده مجموعه‌ای از کاهش‌ها و معافیت‌های تعرفه‌ای بسیار هدفمند را ارائه کرده است. امتیاز اصلی این توافق، سقف‌گذاری تعرفه‌های متقابل ایالات متحده بر کالاهای تایوانی در حداکثر ۱۵ درصد است که کاهش قابل توجهی نسبت به خط پایه قبلی یعنی ۲۰ درصد محسوب می‌شود.[2]

این توافق جامع همچنین تعرفه‌های متقابل را برای چندین رده تجاری حیاتی، از جمله داروهای ژنریک، مواد اولیه دارویی ضروری و قطعات تخصصی هواپیما، به طور کامل حذف می‌کند. علاوه بر این، عوارض تنبیهی «بخش ۲۳۲» بر قطعات خودرو، چوب و الوار تایوانی اکنون به شدت در سقف جدید ۱۵ درصد محدود شده است و تسکین گسترده‌ای را برای چندین بخش صادراتی فراهم می‌کند. این کاهش گسترده تعرفه‌ها یک نقطه مذاکره حیاتی برای تایپه بود و تضمین می‌کند که مزایای اقتصادی توافق فراتر از بخش نیمه‌رسانا گسترش یابد و از اقتصاد صادراتی گسترده‌تر تایوان حمایت کند.[2]

با این حال، نوآورانه‌ترین – و مسلماً پیچیده‌ترین – عنصر کل توافق، یک سازوکار نظارتی جدید است که به عنوان «ضریب ظرفیت کارخانه تولید» (Fab Capacity Multiplier) شناخته می‌شود. این بند خاص مستقیماً به تعرفه‌های تنبیهی «بخش ۲۳۲» که قبلاً بر نیمه‌رساناهای وارداتی اعمال می‌شد، می‌پردازد و یک مانع تجاری را به یک انگیزه قدرتمند برای سرمایه‌گذاری داخلی تبدیل می‌کند. تحت این سازوکار منحصر به فرد، تولیدکنندگان تراشه تایوانی که متعهد به سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های تولیدی ایالات متحده می‌شوند، با سهمیه‌های وارداتی بسیار سودآور پاداش می‌گیرند. در طول دوره ساخت تأیید شده یک تأسیسات جدید در ایالات متحده، یک شرکت واجد شرایط مجاز است تا ۲.۵ برابر ظرفیت تولید داخلی برنامه‌ریزی شده خود، نیمه‌رساناها را بدون تعرفه وارد کند.

هنگامی که تأسیسات جدید ایالات متحده رسماً عملیاتی شود، این ضریب به طور خودکار تنظیم می‌شود تا خروجی داخلی جدید را منعکس کند. شرکت‌های واجد شرایط می‌توانند سپس به واردات تراشه‌ها بدون تعرفه، با ضریبی معادل ۱.۵ برابر ظرفیت تولید داخلی جدید خود ادامه دهند. این ساختار یک انگیزه قدرتمند و خودتقویت‌کننده ایجاد می‌کند: هرچه ردپای تولیدی یک شرکت در ایالات متحده بزرگتر شود، حجم تراشه‌هایی که می‌تواند بدون پرداخت عوارض سنگین فدرال وارد کند، بیشتر می‌شود. این یک نمونه عالی از استفاده از سیاست تجاری برای پیشبرد توسعه زیرساخت‌های فیزیکی است.[1][2]

این سیستم پیچیده تعرفه‌ای دو لایه، به طور مؤثری از ارائه‌دهندگان بزرگ خدمات ابری و غول‌های فناوری آمریکایی که قراردادهای حجمی بلندمدت با این کارخانه‌های تولید داخلی در حال گسترش منعقد می‌کنند، محافظت می‌کند. در مقابل، شرکت‌هایی که تصمیم می‌گیرند به طور کامل به شبکه‌های تولید برون‌مرزی تکیه کنند، همچنان با تمام سنگینی تعرفه‌ها مواجه خواهند شد و این امر اساساً اقتصاد تدارکات سخت‌افزار جهانی را تغییر می‌دهد. منطق استراتژیک زیربنای این توافق روشن و متقابلاً سودمند است. ایالات متحده یک زنجیره تأمین داخلی و بسیار انعطاف‌پذیر برای سخت‌افزار حیاتی که انقلاب هوش مصنوعی را تقویت می‌کند، تضمین می‌کند، در حالی که شرکت‌های تایوانی دسترسی ترجیحی و بلندمدت به بازار پرسود آمریکا را به دست می‌آورند.[2]

با وجود تعهدات عظیم سرمایه‌ای و مهندسی هوشمندانه سیاست، اجرای این چشم‌انداز جاه‌طلبانه به شدت محدودیت‌های ظرفیت صنعتی ایالات متحده را به چالش خواهد کشید. ساخت یک خوشه «گیگافب» (Gigafab) مدرن به چیزی بسیار فراتر از سرمایه مالی نیاز دارد؛ به نیروی کار بسیار متخصص، مقادیر عظیمی آب صنعتی و یک شبکه برق فوق‌العاده قابل اعتماد نیاز دارد. چالش نیروی کار به ویژه حاد است و به طور گسترده توسط تحلیلگران صنعت تأیید شده است. ایالات متحده در حال حاضر با کمبود شدید مهندسان متخصص، تکنسین‌های اتاق تمیز و مشاغل ساختمانی مورد نیاز برای ساخت و بهره‌برداری از تأسیسات پیشرفته نیمه‌رسانا مواجه است.[2]

در حالی که این توافق شامل مفادی برای همکاری‌های فناورانه دوجانبه است، افزایش سریع نیروی کار داخلی همچنان یک گلوگاه حیاتی است که تنها با سرمایه قابل حل نیست. علاوه بر این، تقاضای انرژی پایه ابررایانه‌های هوش مصنوعی مدرن و تولید تراشه‌های پیشرفته واقعاً سرسام‌آور است. تضمین اینکه ایالت‌های در حال رشدی مانند آریزونا و تگزاس می‌توانند برق بدون وقفه و با ظرفیت بالا را برای این پارک‌های صنعتی جدید و گسترده فراهم کنند، عامل تعیین‌کننده‌ای در موفقیت یا شکست نهایی این توافق خواهد بود.[2]

در نهایت، توافق ۵۰۰ میلیارد دلاری نشان‌دهنده یک تغییر عمیق و ماندگار در سیاست تجارت جهانی است. این توافق نشان‌دهنده یک حرکت قطعی از توافق‌نامه‌های تجارت آزاد گسترده و چندجانبه به سمت مشارکت‌های صنعتی بسیار مهندسی‌شده و خاص بخش‌ها است که برای تضمین فناوری‌های حیاتی طراحی شده‌اند. اگر این چارچوب با موفقیت در طول دهه آینده اجرا شود، نه تنها زیربنای سخت‌افزاری فیزیکی برای نسل بعدی هوش مصنوعی را تضمین می‌کند، بلکه یک الگوی قانع‌کننده برای چگونگی بازسازی مشترک آسیب‌پذیرترین و حیاتی‌ترین زنجیره‌های تأمین جهان توسط کشورهای متحد در عصر عدم قطعیت ژئوپلیتیکی ارائه خواهد داد.[1][2]