بحران ایران و آمریکا و تلاش برای صلح: عوارض تنگه هرمز، بازرسی‌های هسته‌ای و توضیح رای سنا

چشم‌انداز ژئوپلیتیک خاورمیانه در حال حاضر با یک عملیات بندبازی میان تشدید تنش و دیپلماسی همزمان بین ایالات متحده و ایران تعریف می‌شود. در حالی که فرستادگان دیپلماتیک برای نجات چارچوب صلح شکننده در منطقه در حال رفت و آمد هستند، واقعیت‌های فیزیکی در آب‌ها و داخل تأسیسات هسته‌ای، حکایت از اصطکاک شدید و مداوم دارد.[4][6]

در کانون بحران فوری، تنگه هرمز قرار دارد؛ یک گلوگاه باریک دریایی که تقریباً یک پنجم عرضه روزانه نفت جهان از آن عبور می‌کند. سازمان ملل متحد یک عملیات اضطراری را برای تخلیه دریانوردان تجاری که در میانه تنش‌های فزاینده و اجرای مبهم قوانین دریایی توسط نیروهای دریایی ایران در تنگه سرگردان شده‌اند، اعلام کرده است.[3][7]

سرگردانی این خدمه همزمان با موضع‌گیری جدید و بحث‌برانگیز تهران است که ایده وضع عوارض ترانزیتی برای کشتی‌های تجاری عبوری از این آبراه را مطرح کرده است. این اقدام بی‌سابقه، تهدیدی برای برهم زدن دهه‌ها قوانین تثبیت‌شده بین‌المللی دریایی و پروتکل‌های آزادی ناوبری است و شوک‌هایی را به بازار جهانی بیمه حمل و نقل دریایی وارد می‌کند.[3][8]

در واکنش، مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، هشدار شدیدی به تهران داد و اعلام کرد که هیچ کشوری اختیار قانونی برای دریافت عوارض از کشتی‌هایی که از این تنگه بین‌المللی شناخته‌شده عبور می‌کنند، ندارد. اولتیماتوم روبیو بر خطوط قرمزی تأکید می‌کند که واشنگتن در تلاش است حتی در حین پیگیری تعاملات دیپلماتیک گسترده‌تر، آن‌ها را ترسیم کند.[3][4]

روبیو این اظهارات را هنگام ورود به امارات متحده عربی، اولین مقصد از سفر خود به خلیج فارس، بیان کرد؛ سفری که به طور خاص برای پیشبرد یک توافق صلح جامع بین آمریکا و ایران طراحی شده است. وزیر امور خارجه در تلاش است تا شرکای منطقه‌ای را – که بسیاری از آن‌ها با سوءظن عمیق به جاه‌طلبی‌های منطقه‌ای ایران می‌نگرند – پشت یک چارچوب مذاکراتی واحد متحد کند.[4]

به موازات تلاش‌های روبیو در خلیج فارس، فعالیت‌های دیپلماتیک ایران نیز در اوج است. رئیس‌جمهور ایران برای مذاکرات صلح سطح بالا وارد پاکستان، کشور همسایه، شده است که نشان‌دهنده قصد تهران برای تأمین امنیت مرز شرقی خود و ایجاد اهرم فشار منطقه‌ای در حین مذاکره با قدرت‌های غربی است.[6]

با این حال، اساس هر توافق صلح احتمالی – یعنی عدم اشاعه هسته‌ای – همچنان به شدت مورد مناقشه است. یک اختلاف عمومی قابل توجه بر سر دسترسی اعطا شده به آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA)، نهاد نظارتی هسته‌ای سازمان ملل که مسئول راستی‌آزمایی غیرنظامی ماندن برنامه هسته‌ای ایران است، به وجود آمده است.[5]

وزارت امور خارجه ایران اخیراً ادعا کرده است که هیچ برنامه‌ای برای اجازه دادن مجدد به بازرسان هسته‌ای آژانس بین‌المللی انرژی اتمی برای ورود به تأسیسات حساس کشور وجود ندارد. اگر این موضع حفظ شود، عملاً ناظران بین‌المللی را کور می‌کند و مذاکرات مربوط به لغو تحریم‌ها را به شدت پیچیده خواهد کرد.[5]

پرزیدنت دونالد ترامپ به شدت این توصیف را رد کرد و با ادعاهای وزارت امور خارجه ایران مخالفت نمود و اصرار ورزید که رژیم بازرسی یک ستون غیرقابل مذاکره در بحث‌های جاری باقی می‌ماند. این تناقض علنی، ماهیت متزلزل ارتباطات پشت پرده بین واشنگتن و تهران را برجسته می‌کند.[5]

آشفتگی این مذاکرات بین‌المللی با مخالفت‌های سیاسی قابل توجهی در داخل ایالات متحده منعکس شده است. در کنگره، سنای آمریکا قطعنامه اختیارات جنگی را تصویب کرد که صراحتاً برای جلوگیری از ادامه خصومت‌ها با ایران توسط رئیس‌جمهور بدون مجوز کنگره طراحی شده است.[1][2]

این قطعنامه، که در آن چهار سناتور جمهوری‌خواه از صفوف خود خارج شده و به دموکرات‌ها پیوستند، به عنوان یک توبیخ قوی، هرچند نمادین، علیه اختیارات نظامی یک‌جانبه قوه مجریه عمل می‌کند. اگرچه این اقدام نیازی به امضای رئیس‌جمهور ندارد و فاقد قدرت قانون الزام‌آور است، اما نشان‌دهنده سرخوردگی عمیق و دوحزبی از نبود یک استراتژی منسجم و مورد تأیید کنگره است.[1][2][9]

همگرایی این رویدادها – رای سنا، بحران در تنگه، اختلاف بر سر بازرسان هسته‌ای و سفرهای صلح همزمان – محیطی بسیار بی‌ثبات ایجاد کرده است. بازارهای انرژی تنگه هرمز را از نزدیک زیر نظر دارند، زیرا می‌دانند هرگونه اجرای عملی (نظامی) عوارض ایران می‌تواند باعث افزایش فوری تورم جهانی شود.[7][8]

در نهایت، هفته‌های آینده آزمونی خواهد بود برای اینکه آیا رویکرد دوگانه فشار حداکثری و تعامل دیپلماتیک می‌تواند به یک معماری امنیتی پایدار منجر شود یا خیر. اگر چارچوب توافق صلح تحت سنگینی اختلافات دریایی و ابهام هسته‌ای فرو بپاشد، منطقه در خطر بازگشت به سمت درگیری آشکار قرار می‌گیرد که پیامدهای عمیقی برای ثبات جهانی خواهد داشت.[4][5][7]