هشدار اف‌بی‌آی درباره حمله زنجیره تأمین «TeamPCP»؛ ابزارهای توسعه‌دهندگان برای سرقت اسرار ابری به خطر افتادند

اف‌بی‌آی یک هشدار رسمی و فوری (FLASH) صادر کرده است که به سازمان‌ها در مورد یک حمله گسترده و بسیار هماهنگ به زنجیره تأمین نرم‌افزار، که توسط گروه تهدیدآمیز TeamPCP سازماندهی شده است، هشدار می‌دهد. این مهاجمان به جای هدف قرار دادن مستقیم شرکت‌های منفرد، ابزارهایی را که توسعه‌دهندگان برای ساخت و ایمن‌سازی برنامه‌های خود به آن‌ها متکی هستند، آلوده می‌کنند.[1][2]

TeamPCP با به خطر انداختن ابزارهای پرکاربرد—از جمله اسکنرهای آسیب‌پذیری، تحلیل‌گرهای زیرساخت به عنوان کد (infrastructure-as-code) و کتابخانه‌های دروازه هوش مصنوعی—موفق شده است به هزاران محیط شرکتی نفوذ کند. به محض ورود، کد مخرب بی‌سروصدا کلیدهای اصلی را استخراج می‌کند: توکن‌های دسترسی ابری، کلیدهای SSH و اسرار کوبرنتیس.[2][3]

مقیاس این کمپین بی‌سابقه است؛ محققان امنیتی تخمین می‌زنند که از زمان تشدید حملات در مارس ۲۰۲۶، بیش از ۵۰۰,۰۰۰ اعتبارنامه ورود و توکن ابری جمع‌آوری شده است. داده‌های به خطر افتاده شامل ارائه‌دهندگان اصلی خدمات ابری، از جمله AWS، گوگل کلود پلتفرم و مایکروسافت آژور است.[4][6]

آنچه این کمپین را به ویژه خطرناک می‌کند، توانایی آن در دور زدن کنترل‌های امنیتی سنتی است. سیستم‌های تشخیص نقطه‌پایانی (Endpoint) برای پرچم‌گذاری فرآیندهای خارجی مشکوک طراحی شده‌اند، نه برای بررسی یک ابزار توسعه‌دهنده مورد اعتماد و دارای امضای دیجیتال که از قبل مجوزهای لازم برای فعالیت در یک محیط تولید را دارد.[3]

تحلیلگران امنیتی پس از هشدار اف‌بی‌آی خاطرنشان کردند: «الگو ثابت است: ابزارهایی را که توسعه‌دهندگان به آن‌ها اعتماد دارند هدف قرار دهید، زنجیره تأمین را آلوده کنید و بگذارید خسارت‌های پایین‌دستی چند برابر شود.» مهاجمان کدهای مخرب را به بسته‌های نرم‌افزاری قانونی تزریق کرده و نسخه‌های تروجان‌شده را از طریق کانال‌های توزیع عادی منتشر می‌کنند.[2]

یکی از اولین نفوذهای بزرگ در این کمپین، پروژه متن‌باز Trivy بود، یک اسکنر آسیب‌پذیری کانتینر بسیار محبوب. در اواخر ماه مارس، TeamPCP از یک خطای پیکربندی در گردش کار GitHub Actions سوءاستفاده کرد تا اسرار CI/CD را بدزدد، تگ‌های مورد اعتماد را حذف کند و با زور باینری‌های مخرب را به مخزن (repository) پوش کند.[5]

به‌روزرسانی‌های آلوده Trivy، که برای کاربران نهایی کاملاً عادی به نظر می‌رسیدند، حاوی یک بدافزار سرقت اطلاعات (infostealer) بودند که قادر به جمع‌آوری متغیرهای محیطی و توکن‌های ابری مستقیماً از محیط‌های ساخت (build environments) بود. این یک مورد نفوذ به تنهایی، حدود ۱۰,۰۰۰ خط کار یکپارچه‌سازی مداوم و استقرار مداوم (CI/CD) را در سطح جهان تحت تأثیر قرار داد.[4][5]

TeamPCP به همین جا بسنده نکرد. این گروه با استفاده از اعتبارنامه‌های سرقت شده در جریان نفوذ Trivy، به سمت به خطر انداختن سایر ابزارهای حیاتی توسعه‌دهندگان حرکت کرد. آن‌ها با موفقیت به GitHub Actions مربوط به Checkmarx برای اسکن امنیتی زیرساخت به عنوان کد نفوذ کردند، و گردش کار را برای اجرای کد مخرب در طول اجرای روتین خط لوله تغییر دادند.[5]

مهاجمان همچنین LiteLLM را هدف قرار دادند، یک پروکسی پرکاربرد برای مسیریابی درخواست‌ها در میان APIهای مدل‌های هوش مصنوعی. از آنجایی که LiteLLM اغلب به عنوان یک وابستگی انتقالی در سایر پروژه‌های نرم‌افزاری گنجانده می‌شود، کد مخرب بدون اینکه توسعه‌دهندگان صراحتاً بسته را نصب کنند، به محیط‌های بی‌شماری کشیده شد.[5][6]

پیچیدگی فنی این کمپین با استقرار «مینی شای-هولود» (Mini Shai-Hulud)، یک کرم خودتکثیرشونده زنجیره تأمین نرم‌افزار، به اوج جدیدی رسید. این بدافزار به طور مستقل در سراسر رجیستری‌های بسته‌های npm و PyPI گسترش می‌یابد و منتظر می‌ماند تا توسعه‌دهندگان بسته‌های آلوده را دانلود کنند و سپس با ربودن اختیار انتشار آن‌ها، مخازن بیشتری را آلوده سازد.[7][8]

در موجی که در ماه می ۲۰۲۶ بسیار خبرساز شد، کرم مینی شای-هولود تقریباً ۱۷۰ بسته را در اکوسیستم‌های npm و PyPI در عرض چند دقیقه آلوده کرد. بسته‌های آسیب‌دیده، که شامل کتابخانه‌های پرکاربرد از TanStack، Mistral AI و UiPath بودند، مجموعاً بیش از ۵۰۰ میلیون بار دانلود شده بودند.[7][8]

نکته نگران‌کننده این است که کرم مینی شای-هولود اولین نمونه مستند از بدافزار npm بود که با گواهی معتبر «سطوح زنجیره تأمین برای مصنوعات نرم‌افزاری» (SLSA) سطح ساخت ۳ منتشر شد. این پیشرفت، فرض صنعت مبنی بر اینکه صرفاً گواهی رمزنگاری برای تضمین ایمنی یک بسته نرم‌افزاری کافی است را در هم شکست.[7]

TeamPCP همچنین تمایل خود را برای همکاری با سایر سازمان‌های جرایم سایبری، از جمله اپراتورهای باج‌افزار به عنوان سرویس، نشان داده است. شرکت‌های امنیتی هشدار می‌دهند سازمان‌هایی که اعتبارنامه‌هایشان توسط TeamPCP به سرقت رفته است، در معرض خطر بالاتری برای استقرار باج‌افزار متعاقب قرار دارند، زیرا این گروه اغلب با فروش دسترسی خود به وابستگان، از آن کسب درآمد می‌کند.[6]

با وجود شدت تهدید، جامعه امنیت سایبری به سرعت در حال بسیج شدن برای خنثی‌سازی تاکتیک‌های TeamPCP است. هشدار FLASH اف‌بی‌آی، شاخص‌های خاص نفوذ و الگوهای رفتاری مورد نیاز برای شکار بدافزار در شبکه‌های داخلی سازمان‌ها را فراهم می‌کند.[1][2]

تیم‌های امنیتی اساساً در حال بازنگری در نحوه ایمن‌سازی خطوط لوله CI/CD هستند. سازمان‌ها به جای اعتماد کورکورانه به باینری‌های امضا شده، سیاست‌های حداقل سن بسته را اجرا می‌کنند، که یک دوره انتظار را قبل از اینکه به‌روزرسانی‌های تازه منتشر شده بتوانند در محیط‌های تولید ادغام شوند، الزامی می‌کند. این تأخیر به جامعه گسترده‌تر اجازه می‌دهد تا کد را برای ناهنجاری‌ها بررسی کند.[4][5]

توسعه‌دهندگان همچنین به سمت تأیید دقیق فایل‌های قفل (lockfile verification) و تثبیت وابستگی (dependency pinning) حرکت می‌کنند و اطمینان حاصل می‌کنند که خطوط لوله ساخت فقط نسخه‌های دقیق و شناخته‌شده بسته‌های نرم‌افزاری را دریافت می‌کنند، نه اینکه به‌طور خودکار آخرین به‌روزرسانی‌ها را واکشی کنند.[7]

علاوه بر این، صنعت به سمت معماری اعتماد صفر (zero-trust architecture) برای محیط‌های ساخت در حال حرکت است. با محدود کردن دسترسی شبکه رانرهای CI/CD و محدود کردن دقیق مجوزهای گردش کارهای خودکار، سازمان‌ها می‌توانند از خروج اسرار سرقت شده توسط ابزارهای به خطر افتاده به سرورهای تحت کنترل مهاجم جلوگیری کنند.[3][5]

کمپین TeamPCP به عنوان یک نقطه عطف برای امنیت زنجیره تأمین نرم‌افزار عمل می‌کند. در حالی که این حملات اختلال قابل توجهی ایجاد کرده‌اند، اما همچنین تکامل ضروری در نحوه ساخت، تأیید و استقرار کد توسط صنعت فناوری را اجباری می‌کنند و در نهایت منجر به یک اکوسیستم دیجیتال انعطاف‌پذیرتر می‌شوند.[4][6]