نهایی شدن حذف تدریجی رنگ‌های خوراکی مصنوعی توسط FDA، وادار کردن صنعت به سمت رنگ‌های طبیعی

دوران غذاهای نئونی و مبتنی بر نفت رو به پایان است. سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) یک چارچوب نظارتی گسترده را نهایی کرده که هدف آن حذف رنگ‌های خوراکی مصنوعی از رژیم غذایی آمریکایی‌ها تا پایان سال ۲۰۲۶ است.[1][5]

این طرح یکی از مهم‌ترین بازنگری‌ها در زنجیره تأمین غذای ایالات متحده در دهه‌های اخیر محسوب می‌شود و رنگ‌دهنده‌های رایجی مانند «قرمز ۴۰»، «زرد ۵» و «آبی ۱» را هدف قرار داده است. این رنگ‌ها مدت‌هاست که به غلات صبحانه، نوشیدنی‌های ورزشی و آب‌نبات‌ها رنگ‌های فوق‌العاده زنده‌ای می‌بخشند، اما اکنون به طور سیستماتیک به نفع جایگزین‌های گیاهی در حال حذف تدریجی هستند.[5][6]

این گذار در اوایل سال ۲۰۲۶ زمانی که FDA قوانین برچسب‌گذاری خود را برای رفع یک مانع بزرگ برای تولیدکنندگان مواد غذایی اصلاح کرد، شتاب گرفت. پیش از این، شرکت‌ها تنها در صورتی می‌توانستند روی بسته‌بندی خود ادعا کنند «فاقد رنگ مصنوعی» هستند که محصولشان مطلقاً هیچ رنگ افزودنی نداشته باشد، حتی اگر آن رنگ از منابع طبیعی مانند آب چغندر یا زردچوبه تأمین شده بود.[1][2][4]

بر اساس سیاست به‌روز شده، برندها می‌توانند به شرطی که از رنگ‌های مصنوعی مبتنی بر نفت استفاده نکنند، برچسب «فاقد رنگ مصنوعی» را به طور برجسته نمایش دهند. مارتی ماکاری، کمیسر FDA، خاطرنشان کرد که قانون قدیمی مصرف‌کنندگان را گیج می‌کرد و شرکت‌ها را از بررسی جایگزین‌های طبیعی باز می‌داشت. او این تغییر را راهی برای تشویق صنعت به این تحول دانست.[1][4]

اصلاح برچسب‌گذاری به عنوان «هویج» (مشوق) عمل می‌کند، در حالی که ترکیبی از فشار فدرال و قوانین سخت‌گیرانه ایالتی نقش «چماق» (اجبار) را ایفا می‌کند. در آوریل ۲۰۲۵، وزارت بهداشت و خدمات انسانی و FDA یک طرح ملی برای حذف تدریجی رنگ‌های مبتنی بر نفت اعلام کردند و آن را به جای یک ممنوعیت فوری فدرال، یک «تفاهم» با صنعت غذا توصیف کردند.[5][6]

با این حال، دولت فدرال به طور رسمی مجوز استفاده از رنگ «قرمز شماره ۳» (FD&C Red No. 3) را در ژانویه ۲۰۲۵ لغو کرد و دلیل آن را ارتباط این رنگ با سرطان در مطالعات حیوانی ذکر کرد. این ممنوعیت کامل تولیدکنندگان را ملزم می‌کند که تا ژانویه ۲۰۲۷، رنگ قرمز ۳ را از تمام محصولات غذایی و داروهای خوراکی حذف کنند.[7][8]

برای شش رنگ مصنوعی اصلی باقیمانده، حذف تدریجی تا سال ۲۰۲۶ از نظر فنی در سطح فدرال داوطلبانه است. اما مجالس قانونگذاری ایالتی عملاً صنعت را مجبور به پذیرش کرده‌اند. ویرجینیای غربی ممنوعیت قابل اجرایی را برای بیشتر رنگ‌های مصنوعی تصویب کرد و کالیفرنیا استفاده از آن‌ها را در وعده‌های غذایی مدارس ممنوع کرد. بیش از دو دوجین ایالت دیگر نیز محدودیت‌های مشابهی را دنبال می‌کنند.[5][9]

شرکت‌های بزرگ مواد غذایی، در مواجهه با کابوس لجستیکی تولید فرمولاسیون‌های مختلف برای ایالت‌های مختلف، تسلیم سخت‌گیرانه‌ترین استانداردها شده‌اند. نستله آمریکا (Nestlé USA) حذف کامل رنگ‌های مصنوعی را در اواسط سال ۲۰۲۶ به پایان رساند، در حالی که جنرال میلز (General Mills) و کرافت هاینز (Kraft Heinz) متعهد شده‌اند که گذار محصولات خود در سراسر ایالات متحده را تا پایان سال ۲۰۲۷ تکمیل کنند.[3][9]

روی آوردن به رنگ‌های طبیعی یک چالش علمی و مالی عظیم برای صنعت غذا است. رنگ‌دهنده‌های طبیعی—که از منابعی مانند اسپیرولینا، هویج سیاه و پاپریکا به دست می‌آیند—بین ۳۰۰ تا ۱۰۰۰ درصد گران‌تر از نمونه‌های مصنوعی خود هستند و نیازمند سرمایه‌گذاری‌های هنگفت در زنجیره‌های تأمین کشاورزی هستند.[3][9]

فراتر از مسئله قیمت، رنگ‌های طبیعی در فرآیندهای تولید تجاری رفتاری غیرقابل پیش‌بینی دارند. آنها به طور مشهوری نسبت به گرما، نور و تغییرات pH حساس هستند. یک رنگ قرمز طبیعی و زنده ممکن است پس از چند ماه ماندن روی قفسه فروشگاه در زیر نور شدید، به قهوه‌ای کدر تبدیل شود، یا در طول فرآیند پخت با حرارت بالا که برای شیرینی‌های بسته‌بندی شده لازم است، رنگ خود را کاملاً تغییر دهد.[9]

برای کمک به این گذار، FDA روند تأیید افزودنی‌های رنگی طبیعی جدید را تسریع کرده است. در اوایل سال ۲۰۲۶، این سازمان به طور رسمی رنگ قرمز چغندر (beetroot red) را به عنوان یک گزینه رنگی جدید تأیید کرد و استفاده‌های مجاز از عصاره اسپیرولینا، یک جلبک سبز-آبی که به عنوان جایگزینی طبیعی و بسیار مورد توجه برای رنگ آبی مصنوعی عمل می‌کند، را گسترش داد.[1][2][4]

نگرانی‌های بهداشتی که محرک این حذف تدریجی هستند، ناشی از دهه‌ها تحقیق است که رنگ‌های مصنوعی را به اثرات نامطلوب فیزیولوژیکی و رفتاری مرتبط می‌سازد. در حالی که FDA از لحاظ تاریخی همواره تأکید کرده که رنگ‌هایی مانند «قرمز ۴۰» برای مصرف عمومی ایمن هستند، شواهد فزاینده و کمپین‌های حمایتی پتانسیل آنها را برای تشدید مشکلات عصبی-رفتاری، از جمله بیش‌فعالی و اختلالات توجه در کودکان، برجسته کرده‌اند.[7][8]

رابرت اف. کندی جونیور (Robert F. Kennedy Jr.)، وزیر بهداشت و خدمات انسانی، از این حذف تدریجی به عنوان سنگ بنای طرح دولت با عنوان «آمریکا را دوباره سالم کنیم» حمایت کرده است. او استدلال کرده که رنگ‌های مصنوعی هیچ ارزش غذایی ندارند و در عین حال خطرات غیرضروری برای رشد دوران کودکی ایجاد می‌کنند. او از تغییرات برچسب‌گذاری به عنوان راهی برای کمک به آمریکایی‌ها برای خوردن «غذای واقعی» تمجید کرد.[1][2][5]

با وجود این حرکت در حوزه بهداشت عمومی، پذیرش مصرف‌کننده همچنان یک عامل غیرقابل پیش‌بینی نهایی است. صنعت غذا به وضوح «شکست تریکس» (Trix debacle) در سال ۲۰۱۵ را به یاد دارد، زمانی که جنرال میلز رنگ‌های مصنوعی را از غلات صبحانه نمادین خود حذف کرد و آنها را با جایگزین‌های طبیعی عوض کرد. مصرف‌کنندگان علیه رنگ‌های کدرتر و ملایم‌تر شورش کردند و شرکت مجبور شد نسخه نئونی مصنوعی را ظرف دو سال بازگرداند.[9]

با این حال، چشم‌انداز امروز اساساً متفاوت است. با افزایش فشار نظارتی و آگاهی مصرف‌کنندگان از غذاهای فوق فرآوری‌شده در بالاترین سطح، صنعت شرط می‌بندد که خریداران غذاهای کمی کم‌رنگ‌تر را در ازای برچسب‌های مواد اولیه پاک‌تر و کوتاه‌تر خواهند پذیرفت.[3][9]

با نزدیک شدن به ضرب‌الاجل ۲۰۲۶، بازار رنگ‌های طبیعی وارد دوره رشد انفجاری شده است. متخصصان فناوری مواد غذایی در تلاشند تا رنگ‌های طبیعی پایدارتر و زنده‌تری تولید کنند و رنگدانه‌ها را از فهرست رو به گسترشی از گیاهان، ریشه‌ها و جلبک‌ها استخراج کنند تا تقاضای ناگهانی را برآورده سازند.[3]

این گذار نشان‌دهنده یک بازآرایی اساسی در ذائقه و انتظارات بصری آمریکایی‌ها است. تنقلات نئونی رنگ اواخر قرن بیستم به سرعت در حال تبدیل شدن به یک یادگار هستند و جای خود را به زنجیره تأمین غذایی می‌دهند که شاید کمی ملایم‌تر به نظر برسد، اما به طور قابل توجهی به طبیعت نزدیک‌تر است.[2][3]