شش مرحله پذیرش که «پنجره اورتون» را تعریف می‌کنند

در ۱ آوریل ۲۰۰۶، جاشوا تروینو (Joshua Treviño)، مفسر سیاسی، یادداشت کوتاهی در وبلاگ خود با نام Swords Crossed منتشر کرد و در آن شش درجه متمایز از پذیرش عمومی برای هر ایده سیاسی را ترسیم کرد. این طبقه‌بندی، مراحلی را که یک سیاست باید برای تبدیل شدن به قانون طی کند، مدون کرد؛ مسیری که از حاشیه‌های جامعه آغاز شده و به مرکز اقدامات قانون‌گذاری می‌رسد.[2]

تروینو در واقع در حال فرمول‌بندی مفهومی بود که در اواسط دهه ۱۹۹۰ توسط جوزف اورتون (Joseph Overton)، معاون ارشد مرکز سیاست‌گذاری عمومی مکیناک در میشیگان، توسعه یافته بود.

اورتون که در سال ۲۰۰۳ درگذشت، در ابتدا از یک بروشور مقوایی با یک پنجره کشویی استفاده کرد تا به حامیان مالی نشان دهد که این اندیشکده‌ها هستند که دیکته می‌کنند چه سیاست‌هایی واقعاً قابلیت اجرا دارند، نه سیاستمداران. مرکز مکیناک همچنان تاکید دارد که این مدل توضیح می‌دهد چگونه «ایده‌ها در جامعه در طول زمان تغییر کرده و بر سیاست تاثیر می‌گذارند.»[1][3]

سازوکار اصلی این مفهوم، یک طیف عمودی از ایده‌ها را فرض می‌گیرد که از آزادترین تا کنترل‌شده‌ترین حالت متغیر است. این «پنجره» نشان‌دهنده نوار باریکی از سیاست‌هاست که یک سیاستمدار می‌تواند بدون به خطر انداختن جایگاه خود و شکست در انتخابات، از آن‌ها حمایت کند. سیاستمداران به‌ندرت خودشان این پنجره را جابه‌جا می‌کنند؛ بلکه برای تضمین بقای سیاسی‌شان، صرفاً به جایگاه فعلی آن واکنش نشان می‌دهند.[1][4][6]

طبقه‌بندی شش‌مرحله‌ای تروینو ردیابی می‌کند که چگونه یک ایده وارد این منطقه امن می‌شود. همه‌چیز از مرحله «غیرقابل‌تصور» آغاز می‌شود، جایی که یک سیاست کاملاً خارج از گفتمان جریان اصلی قرار دارد. از طریق حمایت‌گری یا شوک‌های خارجی، این ایده ممکن است به مرحله «رادیکال» تغییر وضعیت دهد و جای پایی در میان گروه‌های حاشیه‌ای پیدا کند، اما همچنان توسط عموم مردم به‌طور گسترده طرد می‌شود.[2][3]

آستانه بحرانی، مرحله سوم است: «قابل‌قبول». در اینجا، ایده وارد بحث‌های مشروع می‌شود بدون اینکه فوراً اعتبار حامی خود را زیر سوال ببرد. پس از پذیرش، یک ایده می‌تواند به مرحله «معقول» برسد و توسط بخش قابل‌توجهی از رای‌دهندگان به‌عنوان یک رویکرد منطقی در نظر گرفته شود. سپس به مرحله «محبوب» پیش می‌رود، جایی که سیاستمداران برای کسب رای فعالانه روی آن مانور می‌دهند. در نهایت، به مرحله «سیاست» می‌رسد و به قانون مدون تبدیل می‌شود.[2]

در حالی که اورتون این پنجره را به‌عنوان یک ابزار توصیفی برای توضیح دوام‌پذیری سیاست‌ها طراحی کرده بود، استراتژیست‌های سیاسی مدرن اغلب با آن مانند یک کتابچه راهنمای تاکتیکی برخورد می‌کنند. حامیان یک جریان با طرح عمدی ایده‌های «غیرقابل‌تصور» در لبه‌های افراطی گفتمان، تلاش می‌کنند تا ایده‌هایی که پیش‌تر «رادیکال» بودند، در مقایسه با آن‌ها «قابل‌قبول» به نظر برسند. در سال ۲۰۱۹، نیویورک تایمز مستند کرد که چگونه این پویایی اجازه می‌دهد تا آنچه «از نظر سیاسی غیرقابل‌تصور» است، به جریان اصلی تبدیل شود.[4][5]

این کاربرد تاکتیکی، شک و تردید تحلیلگران سیاسی را برانگیخته است. در سال ۲۰۱۶، نشریه نیو ریپابلیک (The New Republic) با تاکید بر اینکه این نظریه پویایی‌های پیچیده اجتماعی را بیش از حد ساده‌سازی می‌کند، به نقص‌های برخورد با آن به‌عنوان یک اهرم مکانیکی اشاره کرد. علاوه بر این، مرکز نئولیبرالیسم خاطرنشان می‌کند که تلاش برای باز کردن زوری این پنجره با لفاظی‌های افراطی، اغلب نتیجه معکوس داده و به‌جای گسترش فضای قابل‌قبول، آن را کوچک‌تر می‌کند.[5][8]

کاربرد این چارچوب فراتر از سیاست داخلی آمریکاست. یک تحلیل در سال ۲۰۲۱ در رسانه OpIndia، پنجره اورتون را برای توصیف یک تغییر هفت‌ساله در آگاهی سیاسی هندوها به کار برد و نشان داد که چگونه این مدل در سطح جهانی برای توضیح تغییر آرایش‌های فرهنگی و ایدئولوژیک پذیرفته شده است.[7]

پنجره اورتون بیشتر به‌عنوان یک ابزار اندازه‌گیری عمل می‌کند تا یک اهرم. این مدل مرزهای اجماع عمومی را ردیابی کرده و نشان می‌دهد که قدرت واقعی برای تغییر سیاست‌ها نه در مانورهای قانون‌گذاری، بلکه در تغییر دادن چیزی است که افکار عمومی مایل به شنیدن آن است. مرکز مکیناک همچنان تاکید می‌کند که این پنجره بر اساس تغییرات اجتماعی حرکت می‌کند و سیاستمداران را وا می‌دارد تا مدت‌ها پس از آنکه مردم مرزها را بازتعریف کردند، به دنبال آن‌ها بدوند.[1][6]