قهرمان المپیک، تام دیگبی، پس از جراحی دوگانه لگن با پیروزی در رگاتای سلطنتی هنلی بازگشت موفقیت‌آمیزی داشت

تام دیگبی، قهرمان المپیک ۲۰۲۴ پاریس، با موفقیت یکی از طاقت‌فرساترین بازگشت‌ها از مصدومیت در قایقرانی نخبه را به پایان رساند و جام چالش «سیلور گابلتز و نیکالز» را در رگاتای سلطنتی هنلی ۲۰۲۶ کسب کرد. این ورزشکار باشگاه لئاندر، با همکاری جیک وینکام از باشگاه قایقرانی مارلو، پنجمین عنوان هنلی دوران حرفه‌ای خود را در رویداد اصلی قایق دو نفره مردان آزاد به دست آورد. این پیروزی اولین موفقیت رقابتی بزرگ دیگبی از زمان کناره‌گیری او از تیم ملی بریتانیای کبیر برای انجام جراحی دوگانه لگن پس از بازی‌های پاریس است.[1][2]

فشار فیزیکی قایقرانی پارویی نخبه باعث شده بود که دیگبی تا زمان کسب مدال طلا در قایق هشت نفره مردان بریتانیای کبیر در سال ۲۰۲۴، با تخریب شدید مفصل دست و پنجه نرم کند. پس از المپیک، او برای رسیدگی به وضعیت نامناسب لگن‌هایش و سوگواری برای از دست دادن ناگهانی مادرش که تنها چند ماه قبل از بازی‌های پاریس درگذشت، وقفه‌ای نامحدود از ورزش گرفت. دیگبی اعتراف کرد که سنگینی ترکیبی جسمی و عاطفی باعث شده بود که او مطمئن نباشد هرگز به آب باز خواهد گشت، و اشاره کرد که برای پردازش غم و التیام بدنی که با آن درگیر بود، به زمان نیاز داشت.[1][2]

توانبخشی پس از جراحی دوطرفه لگن برای قایقرانان به دلیل میزان شدید خم شدن لگن و تولید نیروی مورد نیاز در آغاز حرکت پارو، بسیار دشوار است. دیگبی بیش از یک سال را صرف بازسازی تحرک و قدرت خود از صفر کرد. دیگبی ضمن اذعان به اینکه در حال حاضر سنگین‌تر است و هنوز به اوج آمادگی قلبی-عروقی المپیکی خود نرسیده، خاطرنشان کرد که مهارت فنی‌اش بهبود یافته و بدنش بالاخره به او اجازه می‌دهد تا حرکت پارو را بدون درد ناتوان‌کننده انجام دهد.[1]

دیگبی برای بازگشت به مسابقات، به جای قایق‌های هشت نفره اصلی، قایق‌های کوچک‌تر را انتخاب کرد و با جیک وینکام، قایقران محلی میدنهد، هم‌تیمی شد. این دو وارد جام چالش «سیلور گابلتز و نیکالز» شدند، که آزمونی طاقت‌فرسا برای کارایی حرکت قایق و هدایت تاکتیکی در مسیر نمادین رودخانه تیمز است. این شراکت، با ترکیب قدرت خام دیگبی و تجربه گسترده وینکام در هنلی، بسیار قوی ظاهر شد. یادگیری کنار آمدن با فشار و ایجاد صبر لازم برای قایق کوچک‌تر، انتخابی عمدی از سوی دیگبی برای بهبود تکنیکش بود.[2][4]

مسیر آن‌ها در طول رگاتا به طور غیرمنتظره‌ای توسط داستان مصدومیت دیگری تغییر کرد. پیش از نیمه‌نهایی، قایق دو نفره ملی ایرلند که از رتبه بالایی برخوردار بود، به دلیل یک مشکل پزشکی ناگهانی مجبور به کناره‌گیری از مسابقات شد. این انصراف غیرمنتظره، پیشروی آسان‌تری را برای دیگبی و وینکام در جدول مسابقات فراهم کرد و به آن‌ها اجازه داد تا انرژی حیاتی خود را برای فینال روز یکشنبه حفظ کنند، در حالی که سایر تیم‌ها درگیر مسابقات مقدماتی فرسایشی آخر هفته بودند.[3]

در فینال، این زوج از باشگاه‌های لئاندر و مارلو در برابر اس. دی. فورد و اِی. گراندی از باشگاه قایقرانی ناتیلوس قرار گرفتند. دیگبی و وینکام از همان ابتدا برتری خود را تثبیت کردند و با شروعی قوی، تا علامت یک‌چهارم مایل، یک طول قایق پیش افتادند. آن‌ها با نشان دادن آرامش ورزشکاران باتجربه، برتری خود را تا علامت سه‌چهارم مایل به دو و یک‌چهارم طول افزایش دادند و در نهایت با اختلاف راحت یک و سه‌چهارم طول از خط پایان عبور کردند.[4][5]

این پیروزی یک نقطه عطف تاریخی برای وینکام بود، که با این قهرمانی مجموعه کاملی از جام‌های پارویی مردان آزاد در هنلی را تکمیل کرد، زیرا پیش از این جام‌های «استوارتز» و «گرند چلنج» را برده بود. برای تماشاگران محلی که در امتداد کرانه‌ها صف کشیده بودند، دیدن دو ورزشکار بومی – دیگبی از هنلی و وینکام از میدنهد – که بر یک رویداد اصلی آزاد تسلط داشتند، یکی از جشن‌گرفته‌شده‌ترین روایت‌های آخر هفته را رقم زد. شنیدن تشویق نام‌هایشان از خط شروع تا انتهای مسیر، مزیت غیرقابل انکاری در آب‌های خانگی به این دو داد.[3][5]

فراتر از پیروزی فوری، عملکرد دیگبی سیگنالی واضح به گزینشگران قایقرانی بریتانیای کبیر فرستاد. دیگبی که در حال حاضر در «تیم سایه» (Shadow Squad) تیم ملی فعالیت می‌کند، از کمپین قایق‌های کوچک برای ایجاد صبر و آمادگی مسابقه استفاده می‌کند. با توجه به نزدیک بودن مسابقات قهرمانی قایقرانی اروپا، عبور موفقیت‌آمیز او از جراحی دوگانه لگن، او را به عنوان یک نامزد اصلی برای بازپس‌گیری جایگاهی در تیم ارشد قرار می‌دهد و ثابت می‌کند که ورزشکاران نخبه می‌توانند بدن خود را پس از تخریب فاجعه‌بار مفصلی با موفقیت بازسازی کنند.[1][3]