ترکیب تارلاتاماب و دوروالوماب بقای بیماران مبتلا به سرطان ریه سلول کوچک پیشرفته را افزایش می‌دهد

نهادهای نظارتی که درمان‌های تهاجمی‌ترین نوع سرطان ریه را بررسی می‌کنند، به زودی یک استراتژی نگهدارنده ایمونوتراپی دوگانه را ارزیابی خواهند کرد؛ این اتفاق پس از آن رخ می‌دهد که نتایج کارآزمایی فاز ۳ با موفقیت به اهداف اولیه بقای خود دست یافت. در سپتامبر ۲۰۲۶، شرکت‌های امژن (Amgen) و آسترازنکا (AstraZeneca) اعلام کردند که ترکیب تارلاتاماب (یک درگیرکننده دوسپسیفیک سلول‌های تی) با مهارکننده PD-L1 یعنی دوروالوماب، بقای کلی بیماران مبتلا به سرطان ریه سلول کوچک در مرحله پیشرفته (ES-SCLC) را به‌طور چشمگیری افزایش داده است. داده‌های کارآزمایی مرحله نهایی DeLLphi-305 به نهادهای نظارتی جهانی ارائه خواهد شد تا این ترکیب شانس تأیید به عنوان درمان نگهدارنده خط اول را پیدا کند و مکانیزم بیولوژیکی جدیدی را بلافاصله پس از شیمی‌درمانی اولیه در اختیار بیماران قرار دهد.[1][2][3]

کارآزمایی جهانی DeLLphi-305 شامل ۵۶۳ بیمار بود که پیش‌تر دوره اولیه درمان خود شامل دوروالوماب در کنار شیمی‌درمانی مبتنی بر پلاتین و اتوپوزاید را به پایان رسانده بودند. شرکت‌کنندگان در این مطالعه به‌طور تصادفی و مساوی به دو گروه تقسیم شدند: یک گروه ترکیب تارلاتاماب و دوروالوماب را دریافت کردند و گروه دیگر تنها با دوروالوماب به درمان ادامه دادند. در یک تحلیل میانی از پیش تعیین‌شده، گروه دریافت‌کننده درمان دوگانه بهبود معنادار و بسیار ارزشمندی از نظر بالینی در بقای کلی نشان دادند که هدف اصلی این کارآزمایی بود. این ترکیب دارویی با مداخله به‌موقع، پیش از آنکه سرطان بتواند رشد سریع خود را از سر بگیرد، ثابت کرد که می‌تواند طول عمر بیمارانی را که از نظر تاریخی با پیش‌آگهی ناامیدکننده‌ای روبه‌رو هستند، افزایش دهد.[3][6]

فراتر از معیار اصلی بقا، این ترکیب درمانی در اهداف ثانویه کلیدی که برای سنجش عمق و ماندگاری مزایای بالینی طراحی شده بودند نیز موفق عمل کرد. بیمارانی که هر دو دارو را دریافت کردند، در مقایسه با گروه تک‌دارویی، بهبودهای آماری معناداری در بقای بدون پیشرفت بیماری و نرخ پاسخ عینی نشان دادند. اگرچه برآوردهای دقیق میانه بقا و نسبت‌های خطر تا زمان ارائه رسمی در یک کنگره پزشکی پیش‌رو منتشر نشده است، اما حامیان مالی کارآزمایی تأیید کردند که مشخصات ایمنی این ترکیب با اثرات شناخته‌شده هر یک از داروها همخوانی دارد و هیچ نشانه ایمنی جدید یا غیرمنتظره‌ای در طول تحلیل میانی مشاهده نشده است.[1][2][3]

این نتایج یک نقطه عطف بیولوژیکی برای استفاده از درگیرکننده‌های دوسپسیفیک سلول‌های تی در تومورهای توپر به شمار می‌رود؛ روشی که پیش از این بیشتر در سرطان‌های خون موفقیت‌آمیز بود. تارلاتاماب به‌گونه‌ای مهندسی شده است که به‌طور همزمان به گیرنده‌های CD3 روی سلول‌های تی و پروتئین لیگاند ۳ شبه‌دلتا (DLL3) متصل شود؛ پروتئینی که در سطح سلول‌های سرطان ریه سلول کوچک در حدود ۸۵ تا ۹۶ درصد از بیماران بیان می‌شود. این دارو با ایجاد یک پل فیزیکی مستقیم بین سلول‌های ایمنی خود بیمار و سلول‌های تومور، سیستم ایمنی را وادار می‌کند تا سرطان را شناسایی کرده و از بین ببرد و با دور زدن مکانیسم‌های فرار معمول تومور، یک پاسخ ایمنی بسیار هدفمند ایجاد کند.[6][7]

سرطان ریه سلول کوچک در مرحله پیشرفته، حدود ۷۰ درصد از کل تشخیص‌های این نوع سرطان را تشکیل می‌دهد و معمولاً تنها زمانی بروز می‌کند که بیماری از ریه‌ها به سایر اندام‌ها یا مغز متاستاز داده باشد. از نظر تاریخی، نرخ بقای کلی پنج‌ساله برای مرحله پیشرفته در حدود ۳ درصدِ ناامیدکننده بوده است و رژیم‌های استاندارد شیمی‌درمانی مبتنی بر پلاتین، میانگین بقای تنها ۷ تا ۱۱ ماه را ارائه می‌دهند. معرفی ایمونوتراپی‌های نگهدارنده مانند دوروالوماب در سال‌های اخیر، این میانه بقا را به ۱۰ تا ۱۵ ماه افزایش داد، اما بقای طولانی‌مدت برای این گروه از بیماران همچنان بسیار نادر است.[7]

تارلاتاماب که توسط شرکت امژن با نام تجاری ایمدلترا (Imdelltra) به بازار عرضه می‌شود، پیش‌تر تأییدیه تسریع‌شده سازمان غذا و داروی ایالات متحده را برای بزرگسالان مبتلا به ES-SCLC که بیماری آن‌ها در حین یا پس از شیمی‌درمانی مبتنی بر پلاتین پیشرفت کرده، دریافت کرده است. کارآزمایی DeLLphi-305 به‌طور خاص برای انتقال این دارو به مراحل اولیه‌تر درمان طراحی شده بود تا بلافاصله پس از شیمی‌درمانی اولیه برای به تأخیر انداختن عود اجتناب‌ناپذیر بیماری استفاده شود. حامیان مالی کارآزمایی در خلاصه‌های اولیه داده‌های خود، نظرات یا نقل‌قول‌های مستقیمی از محققان اصلی منتشر نکردند و ترجیح دادند دیدگاه‌های بالینی دقیق و نسبت‌های خطر را برای کنگره پزشکی پیش‌رو نگه دارند.[1][3]

در عملکردهای بالینی انکولوژی، تغییر به سمت درمان نگهدارنده خط اول به این معناست که بیماران می‌توانند درمان هدفمند BiTE را پیش از آنکه سرطانشان مقاومت گسترده و تهاجمیِ مشخصه سرطان عودکرده را پیدا کند، دریافت کنند. دوروالوماب که توسط آسترازنکا با نام تجاری ایمفینزی (Imfinzi) عرضه می‌شود، در حال حاضر یک گزینه استاندارد نگهدارنده برای این بیماران است. افزودن تارلاتاماب به این رژیم درمانی نیازمند آن است که بیماران در طول تزریق‌های اولیه تا هشت ساعت در یک مرکز درمانی تحت نظر باشند تا عوارض جانبی احتمالی مرتبط با سیستم ایمنی، مانند سندرم آزادسازی سیتوکین که یک خطر شناخته‌شده در درمان‌های درگیرکننده سلول‌های تی است، مدیریت شود.[3][7]

شرکت‌های امژن و آسترازنکا قصد دارند داده‌های جامع DeLLphi-305 را در ماه‌های آینده به نهادهای نظارتی جهانی ارائه دهند تا تأییدیه‌های رسمی برای گسترش موارد مصرف این دارو را دریافت کنند. در صورت تأیید این کاربرد گسترده‌تر توسط آژانس‌های نظارتی، ترکیب تارلاتاماب و دوروالوماب به اولین رژیم مبتنی بر BiTE تبدیل می‌شود که برای درمان نگهدارنده خط اول در سرطان ریه سلول کوچک پیشرفته مجاز است. این تأییدیه می‌تواند توالی استاندارد مراقبت از این بیماری را به‌طور بنیادین تغییر دهد و یک خط پایه جدید ایمونوتراپی دوگانه را برای بیمارانی که در حال حاضر گزینه‌های بسیار کمی برای جلوگیری از بازگشت سرطان خود دارند، ایجاد کند.[1][2]