واکسن شخصی‌سازی‌شده mRNA سرطان شرکت‌های مدرنا و مرک در آزمایش ملانوما به اهداف فاز ۳ رسید

برای هر کسی که تحت عمل جراحی برای برداشتن ملانومای پرخطر قرار گرفته است، دوران پس از آن اغلب با یک اضطراب طولانی و مداوم تعریف می‌شود: آیا جراح توانسته است تمام سلول‌های میکروسکوپی را بردارد؟ حتی پس از عملیات موفقیت‌آمیز، بقایای نامرئی می‌توانند در جریان خون به گردش درآیند و ماه‌ها یا سال‌ها بعد تومورهای جدیدی ایجاد کنند. ایمونوتراپی‌های استاندارد شانس بقا را بهبود بخشیده‌اند، اما متکی بر یک پاسخ ایمنی عمومی هستند که همیشه جهش‌های خاص سرطان فرد را شناسایی نمی‌کند. اکنون، آرزوی دیرینه ایجاد درمانی متناسب با اثر انگشت ژنتیکی دقیق تومور یک بیمار، مهم‌ترین مانع بالینی خود را پشت سر گذاشته است. این نتایج اولین راه اثبات‌شده را برای آموزش سیستم ایمنی خود بیمار ارائه می‌دهد تا سلول‌های سرطانی باقی‌مانده را هدف قرار دهد و احتمالاً از بازگشت مجدد بیماری جلوگیری کند.[5][6]

شرکت‌های مدرنا و مرک اعلام کردند که درمان سرطان mRNA شخصی‌سازی‌شده آن‌ها، اینتیسمران اُتوژن (که با نام‌های V۹۴۰ یا mRNA-۴۱۵۷ نیز شناخته می‌شود)، به اهداف اولیه خود در یک کارآزمایی بالینی فاز ۳ دست یافته است. این واکسن سفارشی، هنگامی که در کنار داروی ایمونوتراپی پرفروش مرک، یعنی کیترودا، تجویز شد، بهبودهای آماری و بالینی معناداری در حفظ وضعیت بدون سرطان بیماران، در مقایسه با کیترودا به تنهایی، ایجاد کرد. این کارآزمایی که اینترپث-۰۰۱ نام دارد، ۱,۱۳۷ بیمار مبتلا به ملانومای مرحله IIB تا IV را که تومورهایشان به طور کامل با جراحی برداشته شده بود، ثبت‌نام کرد. این موفقیت، اولین کارآزمایی موفقیت‌آمیز مرحله پایانی برای یک درمان نئوآنتی‌ژن شخصی‌سازی‌شده است و نشان‌دهنده یک تغییر بزرگ در نحوه درمان سرطان‌های تهاجمی پوست در آینده نزدیک است.[1][3]

ادعای اصلی این درمان این است که فناوری mRNA – که بیشتر به دلیل نقشش در واکسن‌های کووید-۱۹ شناخته شده است – می‌تواند برای آموزش بدن به منظور شناسایی سرطان خودش، دوباره مورد استفاده قرار گیرد. این فرآیند با توالی‌یابی تومور برداشته‌شده بیمار برای شناسایی امضای جهشی منحصر به فرد آن آغاز می‌شود. سپس دانشمندان حداکثر ۳۴ هدف خاص یا نئوآنتی‌ژن را انتخاب کرده و آن‌ها را در یک رشته mRNA مصنوعی کدگذاری می‌کنند. پس از تزریق، این mRNA به سلول‌های بیمار دستور می‌دهد تا دقیقاً همان پروتئین‌های تومور را تولید کنند. این کار سلول‌های T سیستم ایمنی را آموزش می‌دهد تا هر سلول سرطانی باقی‌مانده‌ای را که دارای آن اثر انگشت خاص است، شکار کند و بیولوژی خود بیمار را به یک سلاح بسیار هدفمند تبدیل نماید.[1][4]

با ترکیب این سیستم هدف‌گیری سفارشی با توانایی کیترودا در برداشتن ترمزهای سیستم ایمنی، به نظر می‌رسد محققان بالاخره فرمول مناسبی را برای جلوگیری از بازگشت ملانوما پیدا کرده‌اند. شواهد پشتیبان این مکانیسم اکنون توسط نتایج اولیه فاز ۳ تقویت شده است، که تأیید کرد درمان ترکیبی به طور چشمگیری بقای بدون عود و بقای بدون متاستاز دوردست را افزایش داد. این بدان معناست که هم بازگشت سرطان و هم گسترش آن به سایر اندام‌ها به تأخیر افتاد. ناظران مستقل داده‌ها تأیید کردند که بهبودهای فاز ۳ به اندازه‌ای قوی بودند که در یک تحلیل موقت از پیش برنامه‌ریزی‌شده، این کارآزمایی را یک موفقیت قطعی اعلام کنند.[2][3]

اگرچه شرکت‌ها هنوز داده‌های عددی دقیق این تحلیل موقت را منتشر نکرده‌اند، اما یافته‌ها با کارآزمایی قبلی فاز ۲ب که نوید اولیه این درمان را تثبیت کرد، همسو هستند. آن مطالعه قبلی نشان داد که این ترکیب، خطر عود یا مرگ را تا ۴۹ درصد و خطر متاستاز دوردست را تا ۵۹ درصد در یک دوره پنج ساله کاهش داد. اگر داده‌های فاز ۳ این ارقام قبلی را منعکس کنند، یک جهش عظیم در درمان کمکی (درمانی که پس از جراحی برای جلوگیری از عود داده می‌شود) خواهد بود. تحلیلگران خاطرنشان کرده‌اند که کاهش خطر ۳۵ تا ۴۰ درصدی به عنوان یک تمایز واضح در بازار تلقی می‌شود، که این امر انتظار برای انتشار داده‌های عددی آتی را در جوامع پزشکی و مالی بسیار بالا برده است.[2][4]

با این حال، کارشناسان بالینی و بازبینان مستقل در مورد آنچه داده‌ها هنوز نشان نمی‌دهند، احتیاط می‌کنند. از آنجایی که این یک اعلامیه شرکتی اولیه است و نه یک انتشار علمی مورد بازبینی همتایان، میزان دقیق مزیت فاز ۳ هنوز منتشر نشده است. علاوه بر این، کارآزمایی تأخیر در عود را اندازه‌گیری کرده است، نه بقای کلی – هنوز برای ادعای قطعی مبنی بر اینکه واکسن طول عمر بیماران را افزایش می‌دهد، زود است. همچنین، این درمان خطر عود را به طور کامل از بین نمی‌برد و اثربخشی آن در انواع دیگر سرطان‌ها، اگرچه در حال حاضر در سرطان‌های ریه و مثانه آزمایش می‌شود، اما هنوز اثبات نشده است. بیماران و پزشکان باید منتظر مجموعه داده‌های کامل باشند تا مزیت بالینی دقیق، دوام پاسخ و هرگونه مشخصات ایمنی ظریفی که ممکن است در جمعیت بزرگتری از بیماران ظاهر شود را درک کنند.[5][6]

برای بیمارانی که می‌پرسند امروز باید چه کار متفاوتی انجام دهند، پاسخ فوری این است که مسیر درمان‌های استاندارد فعلی را ادامه دهند، زیرا اینتیسمران هنوز توسط سازمان غذا و داروی آمریکا تأیید نشده و به صورت تجاری در دسترس نیست. مدرنا و مرک قصد دارند مجموعه داده‌های کامل را در یک نشست بین‌المللی پزشکی آتی ارائه دهند و از این نتایج برای تعامل با مقامات نظارتی جهت ارائه درخواست‌های تأیید استفاده خواهند کرد. تحلیلگران پیشنهاد می‌کنند که این یافته‌های مثبت می‌تواند مبنایی برای مسیر تأیید تسریع‌شده باشد و به طور بالقوه این درمان را بسیار سریع‌تر از یک جدول زمانی بررسی استاندارد به کلینیک‌ها برساند. مدرنا قبلاً در سال ۲۰۲۴ بر اساس داده‌های فاز ۲ به دنبال تأیید تسریع‌شده بود، اما رگولاتورها از آن‌ها خواستند که ابتدا این تأیید فاز ۳ را ارائه دهند. اکنون که نقاط پایانی اولیه برآورده شده‌اند، شرکت‌ها در موقعیت بسیار قوی‌تری برای مذاکره برای عرضه سریع قرار دارند.[1][4]

در صورت تأیید، این رویکرد اساساً نحوه عملکرد انکولوژی را تغییر خواهد داد و میلیاردها دلار سرمایه‌گذاری گسترده در واکسن‌های سرطان را تأیید می‌کند. این حوزه دهه‌ها شکست را تجربه کرد، زمانی که تلاش‌های قبلی بر پروتئین‌های توموری منفرد و عمومی متمرکز بودند، نه بر ساختارهای mRNA شخصی‌سازی‌شده و چندهدفه. موفقیت اینترپث-۰۰۱ دلیل ملموسی برای خوش‌بینی فراهم می‌کند و واکسن‌های سرطان mRNA شخصی‌سازی‌شده را از یک مفهوم نظری به یک ابزار بالینی تأیید شده تبدیل می‌کند. این یک نگاه واضح به آینده‌ای نزدیک ارائه می‌دهد که در آن درمان سرطان به اندازه خود بیمار منحصر به فرد است. در حال حاضر، جامعه ملانوما در حال جشن گرفتن یک پیروزی سخت به دست آمده است که ثابت می‌کند سیستم ایمنی می‌تواند به طور دقیق برنامه‌ریزی شود تا کاری را که جراحی شروع کرده است، به پایان برساند.[3][5]