اقتصاد گیشه ۷۰۰ میلیون دلاری انیمه: فیلم‌های دنباله‌دار فرنچایز در مقابل آثار مستقل

اگر می‌خواهید بدانید صنعت سرگرمی به کدام سو می‌رود، به جدیدترین بازسازی ابرقهرمانی نگاه نکنید. در عوض، به ته بلیط تماشاگرانی نگاه کنید که قیمت‌های ممتاز سینمایی را پرداخت کرده‌اند تا تماشاگر چیزی باشند که از نظر ساختاری، قسمت پایانی یک فصل از یک سریال تلویزیونی است. مرزهای سنتی بین پخش سریالی و فیلم‌های پرفروش سینمایی فرو ریخته است. فیلم «شیطان‌کش: کیمتسو نو یائیبا – فیلم: قلعه ابدیت» اخیراً با فروش ۷۹۳ میلیون دلاری در سراسر جهان، به دوران تاریخی خود پایان داد و جایگاه خود را به عنوان پرفروش‌ترین فیلم انیمه تاریخ تثبیت کرد. این فیلم با جلب نظر همگان به این موفقیت دست نیافت؛ بلکه با جلب نظر شدید یک جمعیت عظیم و از پیش واجد شرایط، به این مهم رسید.[1][2]

مقیاس ردپای مالی این فیلم حیرت‌انگیز است. در ایالات متحده و کانادا، «قلعه ابدیت» ۱۲۸ میلیون دلار فروش داشت و بی‌سروصدا به سلطنت ۲۵ ساله «ببر خیزان، اژدهای پنهان» پایان داد تا پرفروش‌ترین فیلم بین‌المللی تاریخ آمریکای شمالی شود. در ژاپن، این فیلم به تنهایی گیشه ژاپن را به رکورد ۱.۷۹ میلیارد دلاری در آن سال رساند و بخش عظیمی از فروش ملی را به خود اختصاص داد. این یک قدرت مالی عظیم است که مدیران هالیوود را مجبور کرده است تا درک کامل خود از جذب مخاطب را بازنگری کنند.[2][3]

برای دهه‌ها، گیشه انیمه یک بازی پرستیژ بود که تحت سلطه آثار مستقل کارگردان‌محور قرار داشت. «شهر اشباح» هایائو میازاکی تقریباً دو دهه با ۳۹۵ میلیون دلار، تاج جهانی را در اختیار داشت و در نهایت با «نام تو» ماکوتو شینکای که ۴۰۵ میلیون دلار فروش داشت، رقابت کرد. این فیلم‌ها بر اساس منطق سینمایی مرسوم عمل می‌کردند: به هیچ دانش قبلی نیاز نداشتند، داستان‌های مستقل تعریف می‌کردند و برای جذب مخاطبان گسترده جهانی، به مضامین جهانی تکیه داشتند. آنها معادل انیمیشنی فیلم‌های اصلی پرفروش هالیوود بودند.

مدل «شیطان‌کش» – که ابتدا توسط «قطار موگن» در سال ۲۰۲۰ اثبات شد و اکنون توسط «قلعه ابدیت» به کمال رسیده است – تمام قوانین آن کتاب بازی سنتی را زیر پا می‌گذارد. این یک «رویداد کانونی فرنچایز» است. این فیلم به جای یک داستان مستقل یا یک ماجراجویی جانبی غیرکانونی، یک ادامه مستقیم و ضروری برای سریال تلویزیونی است. اگر فیلم را از دست بدهید، فصل بعدی سریال را درک نخواهید کرد.[4]

خرد مرسوم هالیوود مدت‌هاست که حکم کرده است این رویکرد، خودکشی گیشه است. فرض بر این است که ملزم کردن مخاطب به تماشای ده‌ها ساعت سریال تلویزیونی قبل از خرید بلیط سینما، یک مانع غیرقابل عبور برای ورود ایجاد می‌کند. چرا یک تماشاگر معمولی باید ۱۸ دلار برای فیلمی بپردازد که در آن شخصیت‌ها، پیش‌زمینه داستانی یا خطرات را نمی‌شناسد؟[4]

همانطور که مشخص شد، تماشاگر معمولی دیگر اهمیتی ندارد. مدل کانونی فرنچایز، فصل‌های تلویزیونی قبلی را نه به عنوان یک مانع، بلکه به عنوان یک کمپین بازاریابی عظیم و چند ساله در نظر می‌گیرد. تا زمانی که اکران سینمایی فرا می‌رسد، مخاطب کاملاً درگیر شده است. استودیو عملاً فهمیده است که چگونه سریال‌های تلویزیونی را با قیمت‌های ممتاز بلیط سینما نقد کند، که منجر به سقفی در گیشه می‌شود که در حال حاضر ۴۰ تا ۵۰ درصد بالاتر از موفق‌ترین آثار مستقل است.[4]

با این حال، فیلم مستقل کارگردان‌محور هنوز از بین نرفته است. فیلم‌هایی مانند «سوزومه» شینکای که ۳۲۳ میلیون دلار فروش داشت و «پسر و مرغ ماهی‌خوار» میازاکی همچنان فروش جهانی عظیمی را بدون دادن هیچ تکلیفی به مخاطب، به دست می‌آورند. این فیلم‌ها یک مزیت اقتصادی متمایز در ارزش کاتالوگ بلندمدت خود و توانایی نفوذ به بازارهای بین‌المللی دارند که ممکن است به طور کامل تحت تأثیر یک فرنچایز تلویزیونی خاص قرار نگرفته باشند. آنها با پرستیژ، تحسین منتقدان و دسترسی گسترده پیروز می‌شوند.

هر دو مدل در حال حاضر به لطف یک خط لوله توزیع جهانی که به طور اساسی متحول شده است، در حال رشد هستند. شرکت‌هایی مانند کرانچی‌رول و سونی پیکچرز اینترتینمنت، توزیع انیمه را از اکران‌های محدود و یک‌شبه به عرضه‌های جهانی عظیم در ۳۰۰۰ سالن سینما تبدیل کرده‌اند. این زیرساخت تضمین می‌کند که یک فیلم، چه ادامه کانونی تلویزیونی باشد و چه یک شاهکار مستقل، از قدرت بازاریابی و تعداد سالن‌های یک فیلم متوسط هالیوودی برخوردار شود.[2]

تنش بین این دو مدل اکنون سؤال اقتصادی تعیین‌کننده برای استودیوهای انیمیشن است. در حالی که کمیته‌های تولید به فروش ۷۹۳ میلیون دلاری «قلعه ابدیت» نگاه می‌کنند، فشار مالی برای اقتباس قوس‌های اوج مانگا به سه‌گانه‌های سینمایی به جای فصل‌های استاندارد تلویزیونی، بسیار زیاد است. این امر نحوه زمان‌بندی داستان‌ها، نحوه تخصیص بودجه و نحوه جبران خسارت انیماتورها را تغییر می‌دهد.[4]

برای درک آینده این رسانه – و شاید آینده فیلمسازی فرنچایز به طور کلی – باید موتورهای اقتصادی این دو استراتژی متمایز را بسنجیم. بازار سینمایی انیمه به دو فلسفه بسیار سودآور و اساساً متضاد تقسیم شده است که هر کدام بده‌بستان‌ها، ریسک‌ها و سناریوهای استقرار ایده‌آل خود را دارند.[4]