مکانیسم‌های تعدیل: چرا پرسیدن «چگونه» به جای «چرا»، تنها راه مطمئن برای پر کردن شکاف‌های ایدئولوژیک است

اگر می‌خواهید تنش یک بحث سیاسی را کاهش دهید، دیگر از طرف مقابل نپرسید که چرا به آنچه باور دارد، اعتقاد دارد. در عوض، بپرسید سیاستی که او از آن دفاع می‌کند، در عمل چگونه کار می‌کند. خرد متعارف در گفتمان مدنی حکم می‌کند که برای ایجاد همدلی باید به دلایل یکدیگر گوش دهیم. اما علوم شناختی نشان می‌دهد که این رویکرد دقیقاً اشتباه است. دلیل‌آوری شکاف‌ها را پر نمی‌کند؛ بلکه فعالانه عزم افراد را سخت‌تر کرده و آن‌ها را بیشتر به گوشه‌های ایدئولوژیک خود می‌راند.[4]

پدیده‌ای که این واقعیت غیرمنتظره را هدایت می‌کند، به عنوان توهم عمق توضیحی (IOED) شناخته می‌شود. این توهم که اولین بار توسط محققان دانشگاه ییل در سال ۲۰۰۲ شناسایی شد، تمایل عمیق ما را برای اشتباه گرفتن آشنایی با یک مفهوم با درک مکانیکی آن توصیف می‌کند. ما در جهان طوری زندگی می‌کنیم که گویی می‌دانیم اشیا چگونه کار می‌کنند، صرفاً به این دلیل که روزانه با آن‌ها سروکار داریم یا دائماً درباره‌شان می‌شنویم.[1]

یک زیپ، یک توالت فلاش‌دار یا یک دوچرخه را در نظر بگیرید. وقتی از مردم پرسیده می‌شود که آیا نحوه کار این وسایل را می‌دانند، اکثر آن‌ها با اطمینان پاسخ مثبت می‌دهند. اما وقتی یک تکه کاغذ به آن‌ها داده می‌شود و از آن‌ها خواسته می‌شود که دندانه‌های درهم‌تنیده زیپ یا مکانیسم سوپاپ توالت را ترسیم کنند، کاملاً شکست می‌خورند. ما دانش خود را به جامعه برون‌سپاری می‌کنیم و درک جمعی بشریت را با تخصص فردی خود اشتباه می‌گیریم.[1][3]

این توهم به طور یکپارچه از اشیای فیزیکی به باورهای سیاسی و اجتماعی گسترش می‌یابد. ما نظرات به شدت محکمی در مورد مالیات کربن، سیستم‌های مراقبت بهداشتی تک‌پرداخت‌کننده یا اصلاحات مهاجرتی داریم. از آنجا که این اصطلاحات آشنا هستند و سیگنال‌های قبیله‌ای واضح، ما فرض می‌کنیم که درک عمیقی از سیاست‌های زیربنایی داریم. اما اینطور نیست.[2][3]

در سال ۲۰۱۳، محققان آزمایش کردند که وقتی این توهم در یک زمینه سیاسی تحریک می‌شود، چه اتفاقی می‌افتد. آن‌ها شرکت‌کنندگان را به دو گروه تقسیم کردند. از گروه اول خواسته شد که دلایل دیدگاه‌های سیاسی خود را ارائه دهند—همان درخواستی که تقریباً در هر جلسه عمومی، صحنه مناظره و بخش نظرات اینترنت استفاده می‌شود. از گروه دوم خواسته شد که مکانیسم‌های گام به گام سیاست‌هایی را که از آن‌ها حمایت می‌کردند، توضیح دهند و تأثیر آن را از قانون‌گذاری تا نتیجه واقعی در جهان ردیابی کنند.[2]

نتایج واضح و بسیار قابل تکرار بودند. گروه دلیل‌آور در مواضع خود مطمئن‌تر و افراطی‌تر شدند. آن‌ها با بیان ارزش‌های خود، وابستگی‌های قبیله‌ای‌شان را تمرین کردند و احساس کردند که حق با آن‌هاست. آن‌ها چیز جدیدی یاد نگرفتند، اما خود را متقاعد کردند که موضع قبلی‌شان از نظر اخلاقی و منطقی غیرقابل خدشه است.[2][4]

اما گروه مکانیکی، کاهش ناگهانی و قابل توجهی در اعتماد به نفس خود تجربه کردند. آن‌ها که مجبور بودند دقیقاً توضیح دهند که یک سیستم «سقف و تجارت» (cap-and-trade) چگونه کار می‌کند یا یک مالیات ثابت چگونه اجرا خواهد شد، به سرعت متوجه شدند که در واقع نمی‌دانند. در مواجهه با جهل خود، افراط‌گرایی سیاسی‌شان تعدیل شد. آن‌ها مواضع خود را کمتر قطعی ارزیابی کردند و به طور قابل توجهی معتدل‌تر شدند.[2]

اینجاست که قوی‌ترین استدلال مخالف رویکرد مکانیکی مطرح می‌شود: آیا افشای جهل صرفاً مردم را بی‌تفاوت می‌کند؟ منتقدان این چارچوب استدلال می‌کنند که اگر دائماً محدودیت‌های شناختی شهروندان را به آن‌ها یادآوری کنیم، ممکن است مشارکت مدنی را به طور کامل سرکوب کنیم. ترس این است که جایگزین کردن حمایت پرشور با سردرگمی بی‌علاقه، فضای عمومی را کاملاً در اختیار تکنوکرات‌ها و نخبگان قرار دهد.[4]

اما داده‌ها نتیجه خوش‌بینانه‌تری را نشان می‌دهند. درهم شکستن توهم عمق توضیحی، سیستم ارزشی زیربنایی یک فرد را از بین نمی‌برد؛ بلکه صرفاً قطعیت بی‌دلیلی را که مصالحه را ناممکن می‌سازد، حذف می‌کند. وقتی مردم متوجه می‌شوند که درک خودشان ناقص است، لزوماً اهدافشان را رها نمی‌کنند. در عوض، نسبت به شواهد متقابل پذیراتر و نسبت به دیدگاه‌های مخالف بسیار سخاوتمندتر می‌شوند.[2][3]

آن‌ها از یک حالت تدافعی و ستیزه‌جو به یک حالت کنجکاو تغییر وضعیت می‌دهند. فردی که متوجه می‌شود نمی‌تواند مکانیسم تعرفه مرزی را به طور کامل توضیح دهد، احتمال کمتری دارد که بر سر کسی که با او مخالف است، فریاد بزند. فروتنی، همانطور که مشخص شد، یک حلال بسیار مؤثر برای قطبی‌سازی عاطفی است.[4]

برای پلتفرم‌ها، سازمان‌های رسانه‌ای و جوامعی که تلاش می‌کنند صدای خوانندگان را بالا ببرند، این امر مستلزم یک چرخش ساختاری اساسی است. در حال حاضر، بخش‌های نظرات، الگوریتم‌های رسانه‌های اجتماعی و انجمن‌های مدنی به عنوان ماشین‌های دلیل‌آوری طراحی شده‌اند. آن‌ها از کاربران می‌خواهند نظرات خود را منتشر کنند و ناخواسته به عنوان موتورهای تولید افراط‌گرایی عمل می‌کنند.[3][4]

برای پر کردن واقعی شکاف‌ها، معماری گفتمان باید به سمت نقشه‌برداری مکانیسم‌ها تغییر کند. قبل از اینکه کاربر بتواند درباره یک سیاست بحث کند، محیط باید او را وادار کند که عملکردهای اساسی آن را ترسیم کند. در نهایت، مسیر رسیدن به یک فضای عمومی سالم‌تر، از طریق استدلال‌های بهتر یا گوش دادن همدلانه‌تر نمی‌گذرد. بلکه از طریق یک اذعان مشترک و متواضعانه به محدودیت‌های شناختی خودمان می‌گذرد.[4]