موزه‌های سوئیس ۱۸ برنز بنین را در مراسمی مهم به نیجریه بازگرداندند

در صبحی مرطوب در اواخر ماه ژوئن در لاگوس، یک نقطه عطف آرام اما مهم در حسابرسی طولانی مدت غارت‌های استعماری رخ داد. در موزه ملی، مقامات سوئیسی و نیجریه‌ای گرد هم آمدند تا مالکیت ۱۸ برنز بنین، به همراه پنج اثر فرهنگی دیگر، را رسماً به جمهوری فدرال نیجریه منتقل کنند.

این تحویل که با حضور الیزابت بوم-اشنایدر، مشاور فدرال سوئیس، و هاناتو موسی موساوا، وزیر هنر، فرهنگ و اقتصاد خلاق نیجریه، انجام شد، اوج سال‌ها تحقیق دقیق و فرامرزی بود. برای نیجریه، رسیدن این صندوق‌ها صرفاً یک تبادل دیپلماتیک نبود، بلکه بازسازی یک هویت فرهنگی از هم گسیخته بود.[1][5]

خود این آثار، شاهکارهایی از هنر درباری و مذهبی هستند. این ۱۸ برنز که از فلز ریخته‌گری شده و از عاج تراشیده شده‌اند، شامل پیکره‌های جنگجویان سبک‌سازی‌شده، صفحات برجسته پیچیده، و زنگ‌های تشریفاتی معروف به «اِرورو» (Ẹroro) هستند که در گذشته برای فراخوانی اجداد در محراب‌های بزرگان به صدا در می‌آمدند.

چهارده قطعه از این آثار توسط موزه مردم‌نگاری دانشگاه زوریخ بازگردانده شد و موزه ریتبرگ در زوریخ و موزه مردم‌نگاری ژنو هر کدام دو قطعه را پس دادند. این اشیاء در اصل از قرن شانزدهم به بعد در دربار سلطنتی بنین ساخته شده بودند تا کارکردهای حیاتی سیاسی و معنوی را انجام دهند.[5][8]

هیئت سوئیسی علاوه بر برنزها، یک دستبند برنزی تاریخی و چهار سنگ یکپارچه «ای‌کوم» (Ikom) که منشأ آنها جنوب نیجریه است را نیز بازگرداند. برخلاف برنزها که دهه‌ها در مجموعه‌های موزه نگهداری می‌شدند، این پنج شیء اخیراً توسط مجریان قانون سوئیس طی مراحل مصادره دارایی‌های مجرمانه توقیف شده بودند.

گنجاندن این اقلام در مراسم تحویل، نشان‌دهنده تشدید مبارزه بین‌المللی با قاچاق غیرقانونی مدرن آثار باستانی است و شکاف بین بازگرداندن تاریخی و اجرای قانون معاصر را پر می‌کند. سوئیس با بازگرداندن این اقلام مصادره‌شده، تعهدات قانونی فوری خود را انجام داد و همزمان به شکایات تاریخی نیز رسیدگی کرد.[1][3]

تاریخچه برنزهای بنین به طور ناگسستنی با خشونت امپریالیسم اروپایی در اواخر قرن نوزدهم گره خورده است. در فوریه ۱۸۹۷، یک نیروی نظامی بریتانیایی یک لشکرکشی تنبیهی را علیه پادشاهی بنین، واقع در ایالت امروزی ادو در نیجریه، آغاز کرد. این نیروها شهر بنین را تصرف کردند، پادشاه (اوبا) را تبعید کردند و کاخ سلطنتی را به آتش کشیدند. در این جریان، آنها تخمیناً ۳۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ شیء با اهمیت معنوی و سیاسی عظیم را غارت کردند و عملاً پادشاهی را از آرشیوهای تاریخی و هنر مقدسش محروم ساختند.[2][4]

این گنجینه‌های غارت‌شده متعاقباً به اروپا ارسال شدند و در آنجا برای تأمین هزینه‌های لشکرکشی نظامی به حراج گذاشته شدند. این برنزها که در سراسر بازار جهانی هنر پراکنده شدند، در نهایت راه خود را به مجموعه‌های خریداران خصوصی و موزه‌های معتبر در سراسر اروپا و آمریکای شمالی باز کردند.

برای بیش از یک قرن، آنها به عنوان شاهکارهای عجیب و غریب هنر آفریقایی به نمایش گذاشته شدند، در حالی که کاملاً از زمینه خشونت‌آمیز دستیابی به آنها جدا شده بودند. تحسین زیبایی‌شناختی این اشیاء اغلب واقعیت وحشیانه‌ای را که چگونه به ویترین‌های غربی رسیدند، تحت‌الشعاع قرار می‌داد.[4][7]

آنچه بازگرداندن آثار توسط سوئیس را متمایز می‌کند، سازوکاری است که منجر به این امر شد. از لحاظ تاریخی، کشورهای مبدأ مجبور بوده‌اند برای بازپس‌گیری میراث دزدیده‌شده، دهه‌ها نبردهای حقوقی خصمانه و طولانی‌مدت را به راه اندازند. در این مورد، بازگشت عمدتاً فعالانه بود.

در سال ۲۰۲۱، هشت موزه سوئیسی «ابتکار بنین سوئیس» را تشکیل دادند، یک پروژه مشترک که توسط دفتر فدرال فرهنگ سوئیس حمایت می‌شد. این موزه‌ها با همکاری مستقیم با مورخان و کارشناسان میراث نیجریه، آرشیوهای خود را باز کردند تا منشأ دقیق آثار بنین موجود در مجموعه‌هایشان را ردیابی کنند.[2][6]

این تحقیقات روشمند و بدون ابهام بود. این ابتکار با ردیابی دفاتر حراج، سوابق استعماری و رسیدهای دلالان، تأیید کرد که این اشیاء در جریان حمله بریتانیا در سال ۱۸۹۷ غارت شده‌اند. موزه‌های سوئیس با کنار زدن پرده ابهام تاریخی – که اغلب توسط نهادهای غربی برای به تأخیر انداختن بازگرداندن آثار استفاده می‌شود – راه را برای انتقال داوطلبانه مالکیت هموار کردند. همانطور که تحلیلگران حقوقی اشاره می‌کنند، نیجریه مجبور نبود برای اکثریت این اقلام درخواست رسمی و خصمانه‌ای صادر کند؛ شواهد خود بازگشت را الزامی می‌کرد.[6][7]

برای رسمیت بخشیدن به این دوره جدید همکاری، در مراسم ژوئن ۲۰۲۶ همچنین یک توافقنامه دوجانبه مالکیت فرهنگی بین سوئیس و نیجریه به امضا رسید. این پیمان یک چارچوب نهادی قوی برای تبادل اطلاعات ایجاد می‌کند و با کنوانسیون یونسکو در سال ۱۹۷۰ علیه قاچاق غیرقانونی اشیاء فرهنگی همسو است. این نشان می‌دهد که هر دو کشور حفاظت از میراث فرهنگی را نه به عنوان یک معامله یک‌باره، بلکه به عنوان یک مشارکت دیپلماتیک مستمر با هدف جلوگیری از سرقت‌های آینده و حفظ یکپارچگی تاریخی می‌نگرند.[5][7]

برای مقامات نیجریه، بازگرداندن موفقیت‌آمیز این آثار یک پیروزی اخلاقی عمیق است. وزیر موساوا دولت سوئیس را به دلیل تعهدش به عدالت تاریخی ستود و خاطرنشان کرد که آثار بازگردانده‌شده برای زندگی معنوی و حافظه تاریخی جوامعی که از آنها دزدیده شده‌اند، حیاتی هستند. کمیسیون ملی موزه‌ها و بناهای تاریخی تأکید کرد که این بازگشت، محققان، هنرمندان و دانشجویان نیجریه‌ای را قادر می‌سازد تا میراث خود را با شرایط خودشان مطالعه کنند، به جای اینکه برای دیدن آن پشت شیشه به پایتخت‌های اروپایی سفر کنند.[1][5]

مقصد فیزیکی برنزها همچنین استدلال دیرینه غربی‌ها علیه بازگرداندن آثار را از بین می‌برد: این ادعا که کشورهای مبدأ فاقد زیرساخت لازم برای نگهداری ایمن آثار باستانی گرانبها هستند. در حالی که برخی از قطعات بازگردانده‌شده در موزه ملی لاگوس به نمایش گذاشته خواهند شد، اکثریت قریب به اتفاق آنها به ایالت ادو فرستاده می‌شوند.

آنها به طور موقت در تأسیسات ذخیره‌سازی «اوبا اوونرامون» (Oba Ovonramwen) در شهر بنین نگهداری خواهند شد، در حالی که نیجریه به توسعه یک گالری در سطح جهانی ادامه می‌دهد که به طور خاص برای نمایش هجوم گنجینه‌های بازگردانده‌شده طراحی شده است.[5][7]

رویکرد فعالانه سوئیس، آن را قاطعانه در یک روند جهانی رو به رشد بازگرداندن میراث فرهنگی قرار می‌دهد. آنچه زمانی یک ژست استثنایی و بحث‌برانگیز تلقی می‌شد، به سرعت در حال تبدیل شدن به یک هنجار حرفه‌ای در بخش بین‌المللی موزه‌ها است.

در سال ۲۰۲۲، آلمان با انتقال مالکیت بیش از ۱۱۰۰ برنز بنین به نیجریه، سابقه بزرگی ایجاد کرد و اساساً چشم‌انداز قانون میراث فرهنگی را تغییر داد. هلند نیز در سال ۲۰۲۵ با بازگرداندن ۱۱۹ شیء از این روند پیروی کرد و دانشگاه کمبریج نیز در اوایل سال ۲۰۲۶ بازگرداندن ۱۱۶ اثر را اعلام کرد و یک اثر دومینویی از پاسخگویی ایجاد نمود.[7][8]

این موج بازگرداندن‌های اروپایی، توجه شدیدی را به نهادهایی معطوف می‌کند که از مشارکت خودداری می‌ورزند. موزه بریتانیا، که بزرگترین مجموعه برنزهای بنین در جهان (تقریباً ۹۰۰ قطعه) را در اختیار دارد، برجسته‌ترین نهادی است که مقاومت می‌کند.

رهبری این موزه اغلب به قانون موزه بریتانیا مصوب ۱۹۶۳ استناد می‌کند، یک قانون داخلی که به طور قانونی متولیان آن را از واگذاری اشیاء موجود در مجموعه ملی، به جز استثنائات بسیار محدود، منع می‌کند. این مانع قانونی عملاً موزه را از بازگرداندن آثار بازمی‌دارد، صرف نظر از استدلال‌های اخلاقی مطرح شده.[4][7]

در حالی که موزه بریتانیا به محدودیت‌های قانونی اشاره می‌کند، منتقدان استدلال می‌کنند که اگر اراده سیاسی وجود داشته باشد، قوانین قابل اصلاح هستند. در حالی که کشورهای همسایه اروپایی به طور سیستماتیک ساختارهای استعماری مجموعه‌های موزه‌ای خود را برچیده‌اند، فلج قانونی بریتانیا به طور فزاینده‌ای توسط ناظران میراث جهانی به عنوان یک انتخاب فعال برای حفظ کالاهای غارت‌شده تلقی می‌شود. تضاد شدید بین تحقیقات فعالانه زوریخ و بن‌بست قانونی لندن، شکاف عمیق‌تری را در سیاست فرهنگی جهانی برجسته می‌کند و نهادهای مقاوم را از اجماع اخلاقی گسترده‌تر جدا می‌سازد.[7][8]

در نهایت، بازگرداندن ۱۸ برنز از سوئیس چیزی فراتر از جابجایی فلز و عاج در قاره‌ها است. این نشان‌دهنده یک تغییر اساسی در اخلاق مجموعه‌داری است. موزه‌ها به طور فزاینده‌ای درک می‌کنند که اعتبار آنها زمانی به خطر می‌افتد که مجموعه‌هایشان بر اساس خشونت تاریخی حل‌نشده بنا شده باشند. نهادهای سوئیسی با انتخاب شفافیت به جای مالکیت، نشان داده‌اند که اذعان به گذشته‌ای تاریک، یک موزه را نابود نمی‌کند – بلکه آن را مدرن می‌کند و از یک گنجینه غارت به یک شریک در بازسازی فرهنگی تبدیل می‌سازد.[2][6]